Η καταδίκη των 5 αστυνομικών για τα βασανιστήρια στον Βασίλειο Μάγγο αποτελεί νίκη της δικαιοσύνης και της οικογένειάς του που πάλεψε αγόγγυστα για 6 χρόνια ώστε να αποδείξει όσα οι κατηγορούμενοι αρνούνταν. Δεν είμαστε όμως σίγουροι πως η απόφαση της δικαιοσύνης θα αλλάξει τη νοοτροπία της ηγεσίας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.
Και αυτό γιατί θα πίστευε κανείς ότι τόσες δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση, η ωριμότητα, ο υπηρεσιακός επαγγελματισμός και ο προσανατολισμός του αστυνομικού έργου στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών, θα ήταν κάτι δεδομένο και απόλυτο. Όμως αυτό δεν ισχύει καθολικά.
Δυστυχώς η Ελλάδα έχει γυρίσει πολλά χρόνια πίσω στα θέματα υπεράσπισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας και η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης και του Υπουργού της είναι τεράστια, όχι μόνο γιατί συνεχίζουν να συγκαλύπτουν περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας ευνοώντας παρακρατικές λειτουργίες, αλλά και γιατί με τέτοιες αντιδημοκρατικές λογικές συγκάλυψης προσπαθούν να αμαυρώσουν την Ελληνική Αστυνομία, παρότι αυτή συγκροτείται πλειοψηφικά από αστυνομικούς, που επιτελούν ορθά τα καθήκοντα τους. Η δημοκρατική λειτουργία της Αστυνομίας είναι υπόθεση όλων μας και θεμελιώδης προϋπόθεση για να υπάρχει κράτος δικαίου.
Ένα ακόμα σκάνδαλο της κυβέρνησης της Ν.Δ. αποκαλύπτεται με τις συμβάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού που υπογράφηκαν παραμονές Δεκαπενταύγουστου και για τις οποίες είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει.
Η αδυναμία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να εξασφαλίσει ισχυρή αναφορά στον σεβασμό του Δικαίου της Θάλασσας στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της αποστολής του ΟΗΕ στη Λιβύη, με αποτέλεσμα να επιλέξει την αποχή, αποδεικνύει τα σοβαρά διπλωματικά ελλείμματα που έχουν προκαλέσει οι κυβερνητικοί χειρισμοί.
