Η αδυναμία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να εξασφαλίσει ισχυρή αναφορά στον σεβασμό του Δικαίου της Θάλασσας στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της αποστολής του ΟΗΕ στη Λιβύη, με αποτέλεσμα να επιλέξει την αποχή, αποδεικνύει τα σοβαρά διπλωματικά ελλείμματα που έχουν προκαλέσει οι κυβερνητικοί χειρισμοί.
Μετά την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης, η Ελλάδα όφειλε να κινητοποιήσει τους εταίρους μας και να πιέσει για την ανατροπή του. Ωστόσο παρά τις κινήσεις εντυπωσιασμού και τα επικοινωνιακά σόου του Πρωθυπουργού, η κυβέρνηση απέτυχε να προασπίσει τα συμφέροντα της χώρας στην ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας, στο οποίο μάλιστα ασκεί την προεδρία αυτήν την περίοδο.
Χρειαζόμαστε άμεση αλλαγή πλεύσης στο ζήτημα της Λιβύης, προκειμένου να επιτύχουμε την ανατροπή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Με διασύνδεση της ευρωλιβυκών σχέσεων με τον έμπρακτο σεβασμό της Λιβύης στο διεθνές δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά και με αξιοποίηση της δυνατότητας επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων τόσο στη Λιβύη όσο και στην Τουρκία. Και φυσικά με την άσκηση πίεσης στη Λιβύη διμερώς από τους συμμάχους μας.
Το «άδειασμα» στον ΟΗΕ φέρει την υπογραφή της πολιτικής του «δεδομένου συμμάχου» και της λευκής επιταγής σε ΗΠΑ και Νετανιάχου, που είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της πολυμερούς διπλωματίας της χώρας. Και τα στρατηγικά αυτά κενά τα εκμεταλλεύεται πλέον η Τουρκία με αποτέλεσμα να μετράμε εθνικές ήττες με υπογραφή Μητσοτάκη.
