Τομέας Κοινωνικής Πολιτικής/Παιδί και Οικογένεια: Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας - Να μεγαλώνουμε σημαίνει να συνεχίζουμε να ζούμε
Το να ζούμε περισσότερο είναι κατάκτηση. Το πώς ζούμε όσο μεγαλώνουμε είναι πολιτική επιλογή.

Τα σοκαριστικά περιστατικά που συνέβησαν προσφάτως σε Νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων, αναδεικνύουν με τον πλέον δραματικό τρόπο την κατάσταση κατάρρευσης της σχολικής ειρήνης και της ασφάλειας στα σχολεία μας.
Εκρηκτικό κλίμα εντάσεων και συμπεριφορών και έλλειψη θεσμικής προστασίας, συνθέτουν το κλίμα πλήρους απαξίωσης που επικρατεί στην δημόσια εκπαίδευση.
Από τη μία πλευρά συμπεριφορές υπό συνθήκες θυμού εκτός ελέγχου που δεν συνάδουν με το παιδαγωγικό έργο και από την άλλη ο νόμος της ζούγκλας από γονείς που θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο προστατεύουν το παιδί τους, ενώ στην πραγματικότητα το εκθέτουν και το εθίζουν στη μίμηση πράξεων βίας.
Η κοινωνία του θεάματος άμεσα πλαισίωσε το γεγονός, στήνοντας λαϊκά δικαστήρια, με τηλεοπτικούς σχολιαστές ελαφρότητας, ειδήμονες επί παντός επιστητού, να εκστομίζουν χυδαίες εκφράσεις (θα την πήγαινα μαλλί-τσιμέντο) προτρέποντας στην αυτοδικία. Αναρωτιόμαστε τι άλλο χρειάζονται τα αντανακλαστικά των αρμόδιων αρχών για να ενεργοποιηθούν. Τέλος, το σκηνικό κοινωνικής αποδόμησης ολοκληρώνεται με τη στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, που «ευθύνονται» απλά και μόνο εξ αιτίας της καταγωγής τους.
Μια σειρά λαθών και υπερβολών, δημόσιας έκθεσης και αλόγιστης βίας, καταλήγουν να έχουν αποδέκτες την πλέον ανυπεράσπιστη και ευάλωτη ομάδα: τα παιδιά μας. Μέσα σε ένα κλίμα μη σχέσεων, πώς είναι δυνατόν να δημιουργηθούν παιδαγωγικές συνθήκες επικοινωνίας, αλληλοκατανόησης, ισότητας, ενσυναίσθησης και σεβασμού του άλλου; Και πώς είναι δυνατόν να λειτουργήσει το σχολείο χωρίς αυτές;
Και η Πολιτεία τι κάνει; Απλά παρακολουθεί ή παίρνει σκανδαλωδώς το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς; Δυστυχώς η Πολιτεία αυτή τη στιγμή εκπροσωπείται από μια κυβέρνηση που τροφοδοτεί τις κοινωνικές εντάσεις γιατί διαρκώς διευρύνει τις ανισότητες, διαρρηγνύει την κοινωνική συνοχή, υποθάλπει τη διαφθορά και αυξάνει την κρίση και την υποτίμηση των δημοκρατικών θεσμών.
Ειδικά στον χώρο της εκπαίδευσης η ΝΔ επιβάλλει μια διαρκώς αυξανόμενη γραφειοκρατία και εντατικοποίηση που οδηγούν στην επαγγελματική εξουθένωση και στον αποπροσανατολισμό του σχολείου από τον μορφωτικό του ρόλο. Παράλληλα, έχει επιβάλει θεσμικά και επίσημα πλέον στην εκπαιδευτική νομοθεσία τον αυταρχισμό, με την αποδυνάμωση των συλλογικών λειτουργιών του σχολείου.
Φτάνει πια. Δεν μας αξίζει ένα τέτοιο σχολείο. Μας αξίζει ένα σχολείο δημοκρατικό και ενταξιακό, που η λειτουργία του να διαπνέεται από αλληλεγγύη και συλλογικότητα.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη προβάλλει ως πρώτιστη ανάγκη την επικράτηση Σχολικής Ειρήνης, τη διαμόρφωση κλίματος ηρεμίας, διαλόγου και συνεργασίας.
Η ΝΔ αποδεικνύει καθημερινά ότι κινείται σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να επιλέγει λύσεις με βάση τις παιδαγωγικές αρχές, τον μορφωτικό χαρακτήρα του σχολείου, την ενεργό συμμετοχή στη σχολική ζωή όλων των μελών της σχολικής κοινότητας και τη θεσμική θωράκιση των εκπαιδευτικών από αυθαιρεσίες, επιλέγει αντίμετρα λύσεων, την αυταρχικότητα, τις διώξεις, τη γραφειοκρατία, την εντατικοποίηση, την αποδυνάμωση της δημοκρατικής λειτουργίας.
Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή για να υπάρξει αλλαγή πολιτικών, που θα φέρουν ανάσα ηρεμίας και δημιουργικότητας στις σχολικές κοινότητες.
Το να ζούμε περισσότερο είναι κατάκτηση. Το πώς ζούμε όσο μεγαλώνουμε είναι πολιτική επιλογή.
Σε μάστιγα έχουν εξελιχθεί πια τα εργατικά ατυχήματα στη χώρα μας. Μόνο μέσα στο τελευταίο 24ωρο θρηνήσαμε έναν 51χρονο στην Πάτρα όπου έχασε την ζωή του την ώρα που εκτελούσε εργασίες σε στέγη κατοικίας, ενώ σήμερα έγινε γνωστός ο θάνατος 52χρονου σε εργοτάξιο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης.