Τομέας Κοινωνικής Πολιτικής/Παιδί και Οικογένεια: Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας - Να μεγαλώνουμε σημαίνει να συνεχίζουμε να ζούμε
Το να ζούμε περισσότερο είναι κατάκτηση. Το πώς ζούμε όσο μεγαλώνουμε είναι πολιτική επιλογή.
Σε μάστιγα έχουν εξελιχθεί πια τα εργατικά ατυχήματα στη χώρα μας. Μόνο μέσα στο τελευταίο 24ωρο θρηνήσαμε έναν 51χρονο στην Πάτρα όπου έχασε την ζωή του την ώρα που εκτελούσε εργασίες σε στέγη κατοικίας, ενώ σήμερα έγινε γνωστός ο θάνατος 52χρονου σε εργοτάξιο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης.
Κάθε μέρα ένας νεκρός εργαζόμενος που προστίθεται στο θλιβερό ρεκόρ όπου ήδη σημειώνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια σε εργατικά δυστυχήματα και ατυχήματα. Δεν αρκεί πια να περιμένουμε από την Κυβέρνηση να αποφασίσει να αλλάξει κάτι στο θεσμικό πλαίσιο για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.
Όσο οι αντεργατικοί νόμοι της ΝΔ, που ευνοούν την υπερεργασία, που κλείνουν το μάτι στην εργασιακή εκμετάλλευση, που έχουν διαλύσει κάθε ελεγκτικό μηχανισμό και ειδικά την Επιθεώρηση Εργασίας, που βγάζουν λάδι τους εργολάβους με την απαλλαγή που τους έχουν προσφέρει από την οποιαδήποτε ευθύνη και που αναγκάζουν για λόγους επιβίωσης τους εργαζόμενους να δουλεύουν σε συνθήκες δυσμενείς για την υγεία, την ασφάλεια και την ζωή τους, τόσο δεν θα έχουν τέλος τα ματωμένα μεροκάματα.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη προτάσσει άμεσα την θεσμική θωράκιση και αναβάθμιση του ΣΕΠΕ, ως οργανική μονάδα του Υπουργείου Εργασίας, πλήρως στελεχωμένη και με ενισχυμένες αρμοδιότητες. Ενώ, έχει καταθέσει ήδη μια ολοκληρωμένη πρόταση ριζικής αναθεώρησης και επικαιροποίησης του πλαισίου για την Υγεία και την Ασφάλεια σε όλους τους χώρους εργασίας και για την καθιέρωση Εθνικού Συστήματος Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία (ΥΑΕ), με την ταυτόχρονη λειτουργία ειδικού φορέα για την ασφάλιση του επαγγελματικού κινδύνου.
Τα εργατικά δυστυχήματα δεν μπορεί να θεωρηθούν κανονικότητα. Ούτε μπορούμε να ανεχτούμε την εργοδοτική ασυδοσία και παρανομία, στο όνομα κάποιας στρεβλής ανάπτυξης που έχει στο μυαλό της η ΝΔ.
Στη μνήμη των νεκρών εργατριών στην Βιολάντα και των εκατοντάδων άλλων εργαζόμενων που δεν έχουν γυρίσει σπίτι τους με ασφάλεια μετά την βάρδιά τους, έχουμε συλλογικό χρέος να προστατεύσουμε τον κόσμο της Εργασίας, βάζοντας ένα τέλος στις πολιτικές που σκοτώνουν, φτωχοποιούν και απειλούν τη ζωή των εργαζομένων.