Αλ. Τσίπρας: Στόχος μας η ιστορική πολιτική αλλαγή προς όφελος της χώρας και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας

Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την παρουσία σας σήμερα εδώ και να ζητήσω συγνώμη αν καθυστερήσαμε να έρθουμε. … Η καθυστέρηση οφείλεται αφενός σε μια συνέντευξη που γράψαμε νωρίτερα και θα την παρακολουθήσετε το βράδυ και σε μια πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη που έκανα σε μια κτηνοτροφική μονάδα πτηνοτροφία. Γνωρίζουμε όλοι ότι είναι ένας σημαντικός κρίκος της παραγωγικής αλυσίδας της Ηπείρου και όπου βρίσκομαι το τελευταίο διάστημα σε όποια περιοχή της χώρας θέλω να βλέπω τους ανθρώπους της δημιουργίας, τους ανθρώπους της παραγωγής, γιατί πιστεύω ότι σε αυτή τη χώρα έχει επικρατήσει μια άλλη συνομοταξία, η συνομοταξία των βολεμένων οι οποίοι μάλιστα έχουν καταφέρει να κερδοσκοπούν εις βάρος του κόπου, του μόχθου των ανθρώπων, της δημιουργίας και της παραγωγής. Και λέω πολύ συχνά όπου βρεθώ και όπου σταθώ, ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες. Είναι η Ελλάδα της παραγωγής και της δημιουργίας που δεινοπαθεί και είναι και η Ελλάδα των βολεμένων, της λαμογιάς που παίρνουν Φεράρι από τις παράνομες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ελλάδα του φραπέ και του χασάπη, που ζει εις βάρος της Ελλάδας του μόχθου και της δημιουργίας. Γι αυτό και θέλω να συναντώ αυτούς τους ανθρώπους. Και ξέρετε, σε κάθε γωνιά του τόπου μας έχουν σχεδόν το ίδιο παράπονο ότι δουλεύουν, χρεώνονται, για να μπορέσουν να στήσουν μια επιχείρηση. Δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά δεν βγαίνει. Και αναρωτιέμαι τελικά αν η οικονομία είναι οι δείκτες που βλέπουμε να ευημερούν ή οι άνθρωποι που τους βλέπουμε παντού γύρω μας να δεινοπαθούν; Και φαντάζομαι ότι και εσείς σήμερα εδώ αντίστοιχα πράγματα έχετε να μου πείτε.

Διότι η πολιτική για μένα έχει αξία όταν μπορεί να λάβει υπ όψη τις αγωνίες και τις έγνοιες των απλών, καθημερινών ανθρώπων. Εκεί κρίνεται η πολιτική και η οικονομία. Στη μάνα που πάει στο σούπερ μάρκετ και μετράει μέχρι το τελευταίο ευρώ. Στα προϊόντα που θα αγοράσει για να θρέψει τα παιδιά της. Στον πατέρα που μετράει ξανά και ξανά το κόστος του ενοικίου του παιδιού για να πάει να σπουδάσει... Κρίνεται η οικονομία και οι πολιτικοί... Καθημερινά κρινόμαστε στο αν ο μέσος πολίτης, ο συνταξιούχος αναλογίζεται ότι δεν του φτάνει η σύνταξη για να δώσει ένα χαρτζιλίκι στα εγγόνια του. Εκεί κρίνεται η οικονομία. Και θέλω να σας πω, πως δεν περίμενα ποτέ ότι θα συμβεί αυτό που ζούμε σήμερα, να είμαστε σχεδόν 8,5 χρόνια έξω από τα μνημόνια. Από τα οποία βγήκαμε με θυσίες του ελληνικού λαού και με πολύ μεγάλους κόπους για να βρεθούμε ξανά σε αυτή την κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει μια τρόικα, όμως ούτε η χώρα είναι χρεοκοπημένη. Η χώρα βγήκε από την κρίση χρεωκοπίας και βγήκε από την κρίση χρεοκοπίας με θυσίες, με ορθό σχεδιασμό και με έντιμη διαχείριση. Και 8,5 χρόνια μετά σαν να έχουμε ένα αόρατο μνημόνιο. Η αγοραστική δύναμη του καθενός και της καθεμιάς, της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών βρίσκεται σε χειρότερο επίπεδο απ ότι την περίοδο που βγαίναμε από τα μνημόνια. Και πρέπει να κάτσουμε να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό.

Αυτά τα οχτώ χρόνια που περάσαμε δεν είχαμε πάνω από το κεφάλι μας τους δανειστές να μας επιβάλουν πολιτικές. Δεν είχαμε την υποχρέωση να κάνουμε περικοπές. Δεν είχαμε αυτό το δυσβάσταχτο, αυτή τη δυσβάσταχτη πίεση, τη δημοσιονομική που είχαμε από το 2009. Εγώ θα πω και τα προηγούμενα χρόνια, μέχρι το 2018, 2019, αυτή τη δύσκολη δεκαετία για τον τόπο. Αντιθέτως, ο κύριος Μητσοτάκης βρήκε το τραπέζι στρωμένο, την οικονομία στρωμένη, το χρέος ρυθμισμένο τη χώρα έξω από τα μνημόνια, 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία και άλλα 38 δισεκατομμύρια που ήταν το Ταμείο Ανάκαμψης. Γιατί σήμερα βρισκόμαστε ξανά σε αυτό το οριακό σημείο, ως κοινωνία, ως οικονομία; Γιατί ακολούθησε το ίδιο και απαράλλακτο μοντέλο που μας οδήγησε στην κρίση. Ποιο μοντέλο μας οδήγησε στην κρίση; Ποιο μοντέλο χρεοκόπησε τη χώρα; Αυτό των πελατειακών σχέσεων, της εκτεταμένης διαφθοράς και διαπλοκής και ένα παραγωγικό μοντέλο που στηρίζει μονάχα το real estate και τον τουρισμό και δεν δίνει βάρος στις παραγωγικές δυνάμεις αυτού του τόπου. Το βλέπετε εσείς εδώ στην Ήπειρο, στα Γιάννενα τελευταία. Η τελευταία απογραφή δείχνει και πολύ φοβάμαι τι θα δείξει η επόμενη το 31, τη δημογραφική συρρίκνωση. Μειώνεται ο πληθυσμός, μειώνονται οι παραγωγικές δυνάμεις που μένουν στον τόπο. Οι νέοι άνθρωποι δεν κάθονται. Φεύγουν Γιατί; Γιατί δεν υπάρχουν δουλειές; Γιατί δεν υπάρχουν μισθοί. Γιατί δεν υπάρχουν παραγωγικές δυνατότητες.
Υποσχέθηκε λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης το 2019 τρία πράγματα και θέλω σήμερα ψύχραιμα να δούμε μαζί έναν απολογισμό. Τι υποσχέθηκε; Ένα, λιγότερους φόρους; Δύο, καλύτερες δουλειές. Τρία. Ασφάλεια. Περισσότερη ασφάλεια. Για να δούμε τι από αυτά έχει υλοποιηθεί σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, ενώ είχε και ταμείο ανάκαμψης, ενώ είχε και καλύτερες δημοσιονομικές δυνατότητες, ενώ δεν είχαμε την τρόικα και τα μνημόνια. Λιγότεροι φόροι.

Για να δούμε τι συμβαίνει και ποια είναι η σύγκριση με το 2019. Θα ξέρετε όλοι. Και εγώ δεν θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Υποχρεωθήκαμε να προχωρήσουμε και να υλοποιήσουμε ένα πρόγραμμα δύσκολο, βαρύ. Μοιράσαμε όχι ελαφρύνσεις, βάρη, αλλά με δικαιοσύνη. Επιχειρήσαμε να μοιράσουμε αυτό το οποίο μας κατηγόρησαν και 10 χρόνια μας κατηγορούν. Ποιο είναι; Η φορολεηλασία της διακυβέρνησης το 2015 - 2019. Παρά το γεγονός βέβαια ότι τα 2 πρώτα μνημόνια είχαν δημοσιονομικό αποτύπωμα 41 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ το τρίτο είχε μόλις 7 αλλά είχε αποτύπωμα. Για να δούμε λοιπόν, τι λένε τα στοιχεία: 8 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025, περισσότερα έσοδα από τον φόρο προστιθέμενης αξίας απ ότι το 2019, 10,2 από τον φόρο εισοδήματος και από τον φόρο των επιχειρήσεων. Και βγαίνουν όλες οι έρευνες και μάλιστα μία πολύ ενδιαφέρουσα χθες του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών. Προσέξτε, δεν είναι καμία αριστερή. Κανένα αριστερό Ινστιτούτο, δικό του Ινστιτούτο. Και λέει ότι το 2019 με το 2026. Είναι ακριβώς το ίδιο φορολογικό βάρος στους πολίτες. Που ήταν οι φοροελαφρύνσεις που έγιναν αυτή την οκταετία; Λοιπόν, βγήκαμε από τα μνημόνια για να έχουμε μικρότερο φορολογικό βάρος.
Κι όμως, το 40 1,3% του ΑΕΠ ήταν τότε. Τόσο είναι και σήμερα. Και προσέξτε όμως τη διαφορά. Η διαφορά είναι ότι τότε ο πληθωρισμός δεν έτρεχε κάθε μήνα με 5% και 6%, όπως τρέχει τώρα. Τότε η σύνταξη αρκούσε για να δώσει ένα φιλοδώρημα στον συνταξιούχο, στα παιδιά του και στα εγγόνια του. Και για να πάει στο σουπερμάρκετ και για να πληρώσει το ενοίκιο. Σήμερα ένα ενοίκιο έχει διπλασιαστεί. Σήμερα όλοι ανοίγουμε το λογαριασμό του ρεύματος και μας πιάνει εγκεφαλικό. Σήμερα πάμε στο σούπερ μάρκετ. Παίρνουμε τρία πραγματάκια και φεύγει το μισός μισθός. Σήμερα το ενοίκιο που πληρώνουμε και το κόστος ζωής έχει πάει στο θεό. Και αναρωτιέμαι, αν αυτή η συνθήκη είναι μια συνθήκη που μπορεί να δημιουργήσει προοπτική βιωσιμότητας για τους εργαζόμενους, τους μισθωτούς, τους παραγωγούς, τους ανθρώπους που ζουν από τον έντιμο κόπο τους. Άρα λοιπόν, υποσχέθηκε λιγότερους φόρους. Δεν ήρθαν λιγότεροι φόροι. Υποσχέθηκε καλύτερες δουλειές. Πού είναι οι καλύτερες δουλειές; Δεν θα έπρεπε να είχαν αναπτυχθεί αυτά τα οκτώ χρόνια που είμαστε έξω από τα μνημόνια, συνθήκες για καλύτερες προοπτικές δουλειάς για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Δεν λέω, υπήρξαν κάποιοι λίγοι που ευνοήθηκαν, υπήρξαν φοροαπαλλαγές στο πολύ μεγάλο πλούτο και υπήρξαν ευκαιρίες εντός εισαγωγικών για κάποιους που είχαν τα κονέ και τις διασυνδέσεις με την κεντρική εξουσία. Αλλά εγώ πριν από λίγο συνάντησα μία κτηνοτρόφο που με πολύ κόπο προσπαθεί να κρατήσει αυτή τη δουλειά και μου είπε ότι εδώ και χρόνια της υπόσχονται ότι θα έχει τη δυνατότητα μαζί με άλλους πολλούς που φτιάξανε μία ομάδα παραγωγών για να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, να έχουν φτηνό ρεύμα και ενώ αυτή θα ήταν η πρώτη που θα έπρεπε να πάρουν όρους σύνδεσης για να φτιάξουν φωτοβολταϊκά και να έχουν πολύ χαμηλό ενεργειακό κόστος, έχουν πάει στο τέλος τέλος τέλος της λίστας.

Γιατί; Γιατί η προτεραιοποίηση. Μπήκαν μονάχα όσοι είχαν τα κονέ και μονάχα όσοι είχαν πάρα πολύ ισχυρά συμφέροντα. Αυτή τη μεγάλη μεταρρύθμιση που κάναμε το 2018 των ενεργειακών κοινοτήτων τη μετατρέψανε σε εργαλείο για να έχουν πρόσβαση σε φθηνό ρεύμα οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι και όχι οι συνεταιρισμοί, όχι οι κοινότητες. Οχι οι δήμοι, όχι οι αγρότες και οι παραγωγοί. Άρα λοιπόν. Και η πρώτη υπόσχεση για λιγότερους φόρους ήταν μία φενάκη και η δεύτερη υπόσχεση για καλύτερες δουλειές. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε και ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας για τη μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών και των εργαζόμενων και των νέων παιδιών που πλέον δουλεύουν σεζόν. Τα περισσότερα παιδιά δουλεύουν σεζόν. Τα περισσότερα παιδιά που σπουδάζουν δουλεύουν σεζόν σε συνθήκες οι οποίες γνωρίζουμε όλοι μας ότι σε κάθε περίπτωση, το λιγότερο που μπορώ να πω δεν είναι συνθήκες. Οκτάωρο εργασίας δεν υπάρχει, 13ωρο υπάρχει, για να μη μιλήσω για την ασφάλεια. Ποια ασφάλεια αισθάνεται ο μέσος πολίτης σήμερα; Μήπως μειώθηκε η εγκληματικότητα; Δε νομίζω ότι μειώθηκε η εγκληματικότητα. Τα αντίθετα λένε τα στοιχεία. Ή μήπως αισθανόμαστε μεγαλύτερη ασφάλεια με όσα συμβαίνουν γύρω μας στον κόσμο, τη γεωπολιτική αστάθεια; Ή μήπως αισθανόμαστε πιο ασφαλείς, διότι τα έχουμε δώσει όλα στους συμμάχους μας και μας προστατεύουν απέναντι στις διεκδικήσεις τις παράλογες της Τουρκίας; Έρχομαι λοιπόν στο αρχικό ερώτημα. Τίποτα από τα τρία βασικά που υπεσχέθη ο κ. Μητσοτάκης δεν υλοποίησε. Τι υλοποίησε; Υλοποίησε το να βρισκόμαστε σήμερα σε μια χώρα. Η οποία υποβαθμίζει ό, τι παραγωγικό και ελπιδοφόρο μπορεί να έχει τους νέους ανθρώπους, τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι για να μπορέσουν να σπουδάσουν πρέπει οι γονείς τους να έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν δύο και τρεις φορές. Διότι η αλήθεια είναι πως κατ όνομα έχουμε δημόσια παιδεία. Διότι μπορεί να πληρώνεις φόρους για το δημόσιο σχολείο, εν τούτοις όμως πρέπει να πληρώνεις και το φροντιστήριο του παιδιού για να περάσεις στο πανεπιστήμιο. Και αν το παιδί περάσει σε ένα πανεπιστήμιο της περιφέρειας, είσαι αναγκασμένος τότε να σκεφτείς και μία και δύο φορές αν μπορείς να πληρώσεις τα έξοδά του. Η είδηση που άκουσα πριν από ένα μήνα από την Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ότι δεκάδες παιδιά που περάσανε πρωτοετείς φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων από άλλες πόλεις και μάλιστα σε πολύ καλές σχολές υψηλής ζήτησης, ακόμα και στην Ιατρική, δεν ήλθαν εδώ για να σπουδάσουν. Είναι μια είδηση σοκαριστική, διότι οι γονείς τους προτίμησαν ενδεχομένως να τα στείλουν σε κάποιο ψευτοπανεπιστήμιο ιδιωτικό για να τα έχουν στο σπίτι, να μην πληρώνουν το ενοίκιο, να πληρώνουν αυτό το κόστος ζωής. Άρα λοιπόν. Η πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα είναι μια πραγματικότητα υποβάθμισης.

Ό, τι πιο ελπιδοφόρο και παραγωγικό μπορεί να έχει αυτός ο τόπος είναι οι νέοι άνθρωποι, το ανθρώπινο κεφάλαιο και οι άνθρωποι της παραγωγής. Οι άνθρωποι της παραγωγής που βιώνουν μια πρωτοφανή κρίση. Ξέρω, κάθε φορά που βρισκόμουν απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, μιλάγαμε για τα μεγάλα τους προβλήματα και γνωρίζω ότι παρά και τις δικές μας μεγάλες προσπάθειες εκείνη την πενταετία του 15 - 19 που έγιναν σημαντικά βήματα, μείνανε έξω από την φοροεπιδρομή που λένε κάποιοι, προστατεύτηκαν, εν τούτοις τα προβλήματα τους δεν λύθηκαν. Πάντοτε είχανε πολύ σοβαρά προβλήματα. Σήμερα δεν είναι τα προβλήματα, δεν είναι απλά προβλήματα. Σήμερα. Αυτό που διακυβεύεται είναι αν θα μείνουν στην περιφέρεια, αν θα συνεχίσουν να ασκούν το επάγγελμα του παραγωγού. Αν θα συνεχίσουν να είναι κτηνοτρόφοι, Αν θα συνεχίσουν να είναι αγρότες. Και υπό αυτή την έννοια είναι εθνικής σημασίας ζήτημα αυτό. Διότι αν η χώρα αυτή δεν παράγει τελικά τίποτα. Αν η χώρα αυτή δεν παράγει και δεν μεταποιεί τίποτα, τότε πού θα στηριχθεί αυτή η οικονομία; Σε τι; Όταν έφυγα από το Μαξίμου το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών ήταν 2 δισεκατομμύρια. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι εισαγωγές μας ήταν 2 δισεκατομμύρια περισσότερα προϊόντα, 2 δισεκατομμύρια μεγαλύτερο κόστος απ ότι οι εξαγωγές μας. Σήμερα αυτό πλησιάζει τα 14 δισεκατομμύρια. Αυτός είναι ο δείκτης της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και αυτό είναι έργο των δήθεν αρίστων και τεχνοκρατών. (Κατά τα άλλα)... εμείς δεν ξέραμε να χειριστούμε αυτά τα πράγματα σωστά και ρίξαμε τη χώρα στα βράχια.

Θέλω όμως να υπενθυμίσω σε όλους και όλες εσάς ότι αυτή τη χώρα την κυβερνάνε τα 52 χρόνια μετά την μεταπολίτευση, 48 χρόνια κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, ως επί το πλείστον, 26 χρόνια, του ΠΑΣΟΚ 20 χρόνια και των δύο μαζί, δύο - δυόμιση. Εμείς κυβερνήσαμε, εγώ προσωπικά ηγήθηκα και είμαι ευτυχής και έχω, θεωρώ μεγάλη τιμή, μιας προοδευτικής κυβέρνησης στις πιο δύσκολες συνθήκες του τόπου, που όμως ήταν τεσσεράμισι χρόνια. Για όλα τα δεινά αυτού του τόπου, όμως φταίνε αυτοί που κυβέρνησαν τεσσεράμισι χρόνια στις πιο δύσκολες συνθήκες κι όχι αυτοί που κυβέρνησαν 48 χρόνια. Παρά το γεγονός ότι αυτοί που κυβέρνησαν 48 χρόνια φέσωσαν το ελληνικό δημόσιο και τα κόμματά τους χρωστάνε συνολικά στις τράπεζες 1,2 δις. Κανένας δεν μιλάει για αυτό. Έρχομαι όμως στο δια ταύτα. Και το δια ταύτα είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να δούμε ποια θα είναι η επόμενη μέρα σε αυτόν τον τόπο. Και βασική προϋπόθεση για να σχεδιάσουμε την επόμενη μέρα είναι, πρώτον να συμφωνήσουμε ότι αυτό το παραγωγικό μοντέλο δεν οδηγεί πουθενά, ότι χρειάζεται ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα που θα βασίζεται στην περιφέρεια και στους ανθρώπους της παραγωγής. Άρα, χρειάζεται μια πολιτική αποκέντρωσης που θα δίνει ευκαιρίες στους νέους ανθρώπους να μείνουν στην περιφέρεια και όχι να μεταναστεύουν όλοι στο κέντρο, στην Αθήνα ή στο εξωτερικό. Βασική προϋπόθεση λοιπόν είναι ένα νέο παραγωγικό υπόδειγμα που θα βασίζεται στην αποκέντρωση και στην παραγωγική ανασυγκρότηση στην κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά και μία ακόμα προϋπόθεση, η οποία κατά τη γνώμη μου ίσως είναι και κρισιμότερη από το ποιο σχέδιο έχεις και αν αυτό το σχέδιο είναι ανταγωνιστικό ή όχι. Προϋπόθεση είναι να σταματήσει αυτή η κατρακύλα και ο βούρκος της διαφθοράς στον οποίο μας έχει βυθίσει ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνηση. Και προσέξτε, δεν είναι μονάχα ζήτημα ηθικής τάξης το θέμα της διαφθοράς. Είναι οικονομικό ζήτημα. Γιατί για κάθε ευρώ που φεύγει από τα δημόσια ταμεία για να πάει στις τσέπες διάφορων ημετέρων, ένα ευρώ λιγότερο είναι στα δημόσια νοσοκομεία, ένα ευρώ λιγότερο είναι, στα δημόσια σχολεία ένα ευρώ λιγότερο στις κοινωνικές υπηρεσίες που έχει ανάγκη ο αδύναμος, ο μεσαίος, ο μικρομεσαίος. Άρα, είναι οικονομικό ζήτημα η διαφθορά. Μέχρι το 2025, δεν μετράω τη φετινή χρονιά, καταγράφηκαν 12 δισεκατομμύρια ευρώ χρήματα του ελληνικού Δημοσίου σε απευθείας αναθέσεις. Τρεις στις τέσσερις δημόσιες συμβάσεις - απευθείας αναθέσεις και οκτώ δισεκατομμύρια ευρώ χρήματα του ελληνικού Δημοσίου σε κλειστούς διαγωνισμούς. Αν αυτοί δεν ήταν απευθείας αναθέσεις και κλειστοί διαγωνισμοί προκαθορισμένοι από πριν, ποιος θα πάρει το δημόσιο χρήμα, τα δημόσια έργα, τις δημόσιες προμήθειες, το δημόσιο ταμείο θα είχε πολύ περισσότερα έσοδα, διότι θα έδιναν κάποιες εκπτώσεις. Να λοιπόν πώς θα περίσσευε δημοσιονομικός χώρος για να γίνουν παρεμβάσεις στήριξης της παιδείας, της υγείας, να αυξηθούν οι μισθοί των νοσηλευτών και των γιατρών, να αυξηθούν οι μισθοί των καθηγητών και των δασκάλων, να φτιαχτούν οι υποδομές, να στηριχθεί το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αφήσαμε εμείς το 2019 τις λεγόμενες συμβουλευτικές επιχειρήσεις, με έναν προϋπολογισμό που έδινε γύρω στα 30 εκατομμύρια - 25 εκατομμύρια το χρόνο. Ξέρετε πόσο έχει πάει σήμερα αυτό; 600 εκατομμύρια το χρόνο δίνουν σε συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Τι διάολο κυβερνάνε αυτοί αφού δεν ξέρουν να κυβερνήσουν και παίρνουν τους συμβούλους; Και τι ακριβώς κάνουν αυτοί οι σύμβουλοι; Στην πλειοψηφία τους επιχειρήσεις οι οποίες δίνουν συμβουλές για πράγματα τα οποία έπρεπε να είναι κυβερνητικές αποφάσεις. Για να έρθω τώρα στο μεγάλο θέμα που έχει σχέση με την παραγωγή και είναι αυτό το εγκληματικό δίκτυο που στήθηκε προφανώς με ευθύνη του πρωθυπουργού και με επικεφαλής τότε τον κ. Αυγενάκη, το εγκληματικό δίκτυο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και λέω εγκληματικό δίκτυο διότι λεηλάτησαν τις επιδοτήσεις εκείνες που έπρεπε να πάνε στον πραγματικό παραγωγό, στον πραγματικό κτηνοτρόφο, για να δώσουν τα χρήματα αυτά σε ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με την παραγωγή. Και έρχεται εδώ ο Θωμάς ο Μόσχος, που θέλω να σας τον γνωρίσω, αν δεν τον γνωρίζετε, είναι ο επικεφαλής του τομέα Αγροτικής Παραγωγής. Γιατί ξέρετε είναι σημαντικό πολύ να έχεις ανθρώπους σε κρίσιμους τομείς που να έχουν την εικόνα της παραγωγής. Όσο και να σας πω εγώ για την παραγωγή δεν έχω αρμέξει ποτέ μου, να πω την αλήθεια. Δεν ξέρω τι σημαίνει να πρέπει να σηκώνεσαι κάθε μέρα, χωρίς καθημερινή γιορτή και σχόλη, που λένε. Και τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές και τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, τη Λαμπρή. Να σηκώνεσαι έξι η ώρα το πρωί, να πηγαίνεις στο μαντρί και να φεύγεις μετά και να ξαναπηγαίνεις το απόγευμα. Αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους, που οι επιδοτήσεις στηρίζουν αυτούς τους κόπους, δεν τους σεβάστηκαν. 82.000 λοιπόν δηλώνουν στον τόπο μας ότι δικαιούνται τέτοιου είδους επιδοτήσεις. Ξέρετε πόσοι είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν ότι παράγουν γάλα και κρέας; 40.000 μόνο. Οι υπόλοιποι 42 τι ακριβώς είναι; Έχουν Porsche, όμως. Είναι κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας oι περισσότεροι από αυτούς. Aρμέγουν το ελληνικό Δημόσιο αυτοί, αρμέγουν τους πραγματικούς παραγωγούς και κτηνοτρόφους, αλλά δεν αρμέγουν ζώα. Αυτοί είναι ο «φραπές» και ο «χασάπης». Και προχθές βέβαια σωθήκαμε, τώρα θα μου πείτε, διότι πήγε ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, σωθήκαμε. Πήγε στην ΑΑΔΕ που είχαν καταγγελίες από τις αρμόδιες υπηρεσίες εδώ και ενάμιση χρόνο, γραπτές καταγγελίες ότι έχει γεμίσει η αγορά αχυρανθρώπους που κλέβουν το ελληνικό δημόσιο και δεν κινήθηκαν. Και που εν πάση περιπτώσει είναι παντελώς αδύνατο σήμερα αυτή η υπηρεσία να μπορέσει να αντιμετωπίσει -πώς εξ αποστάσεως;- την απάτη στον αγροτικό, κτηνοτροφικό κόσμο. Αυτή η απάτη όμως στερεί χρήματα από τους πραγματικούς δικαιούχους. Σε μια περίοδο, που τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, διότι το κόστος της ενέργειας έχει εκτιναχθεί, διότι οι ζωοτροφές έχουν πάει στο Θεό και άρα υφίσταται πραγματικό ζήτημα για το αν θα μείνουν στον τόπο να συνεχίσουν να παράγουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν θέλω να μακρηγορήσω γιατί θέλω να ακούσω και τις δικές σας τοποθετήσεις και τις δικές σας θέσεις. Εγώ θέλω να σας πω όμως δυο, τρεις σκέψεις για το πώς μπορεί όλη αυτή η εικόνα να αντιστραφεί. Διότι το ζητούμενο δεν είναι μόνο να περιγράφεις μια πραγματικότητα και να την καταγγέλλεις.

Το κρίσιμο είναι πώς μπορείς να την αλλάξεις αυτή την πραγματικότητα. Και ξέρουμε όλοι μας ότι οι συνθήκες είναι δύσκολες. Ξέρουμε όλοι μας ότι ζούμε σε ένα ταραγμένο διεθνές περιβάλλον. Γιατί την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν στο Παρίσι και πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ και είδα τις τιμές και διαπίστωσα ότι στα περισσότερα προϊόντα οι τιμές ήταν αντίστοιχες με αυτές που έχουμε στο σούπερ μάρκετ στην Αθήνα ή ενδεχομένως στα Γιάννενα και σε αρκετά προϊόντα ακόμα και μικρότερες. Προσέξτε όμως, ο μέσος μισθός στη Γαλλία που εξεγείρεται και είναι στους δρόμους, ο μέσος ετήσιος μισθός είναι 44.000 ευρώ το χρόνο. Στην Ελλάδα ο μέσος ετήσιος μισθός είναι 18.000 ευρώ το χρόνο. Τι να συγκρίνουμε ακριβώς; Έχουμε οδηγηθεί σε μια πραγματικότητα. Να έχουμε μισθούς Βουλγαρίας, γιατί μόνο με αυτές συγκρινόμαστε πια, αλλά τιμές στα σούπερ μάρκετ - Γαλλίας. Και να πληρώνουμε φόρους Σουηδίας γιατί είμαστε -το λένε τα στοιχεία- σε ό, τι αφορά το βάρος το φορολογικό που πέφτει στους ώμους του Έλληνα πολίτη, είναι αντίστοιχο με το βάρος που πέφτει στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, αλλά κοινωνικό κράτος Βαλκανίων. Πού είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες που έχουν σε αυτές τις χώρες εδώ; Οι γιατροί, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τι ακριβώς; Το θέμα λοιπόν είναι πώς μπορεί να αλλάξει όλο αυτό. Μίλησα για σχέδιο, μίλησα για εντιμότητα. Θέλω να σας πω ότι κατά την άποψή μου είναι κρίσιμο και κάτι ακόμα. Η σύγκρουση με τα πολύ μεγάλα και ισχυρά συμφέροντα. Βγήκα και είπα δημόσια ότι η τιμή στην αντλία δεν δικαιολογείται να είναι πάνω από 1,8 ευρώ το πετρέλαιο κίνησης και πάνω από 1,4 ευρώ το πετρέλαιο θέρμανσης. Δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου. Με βάση υπολογισμούς και με τέσσερα διαφορετικά εργαλεία που συνέστησα στον πρωθυπουργό να αξιοποιήσει.

Τη μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα δεν την αξιοποιείς. Τη μείωση του ειδικού φόρου στα καύσιμα δεν την αξιοποιείς. Έχει, λέει, δημοσιονομικό κόστος. Αλλά ούτε και την έκτακτη εισφορά στα υπερκέρδη των διυλιστηρίων, που κατέγραψαν το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους 2 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη. Ούτε το πλαφόν, το πλαφόν στις τιμές, στο περιθώριο κέρδους. Δεν είπαμε να μην έχουν κέρδος. Είπαμε να μην έχουν υπερκέρδη. Διότι το πλαφόν είναι κάτι το οποίο μπορεί να πηγαίνει μέχρι την πόρτα των διυλιστηρίων, δεν μπαίνει μέσα. Απαγορεύεται να μπει μέσα. Μπορεί να πηγαίνει στα πρατήρια, στις εταιρείες μεταφοράς, αλλά στα διυλιστήρια δεν μπαίνει. Κοιτάχτε, δεν μπορεί να πετύχεις κάτι διαφορετικό αν δεν συγκρουστείς και με μεγάλα συμφέροντα. Αν δεν αλλάξεις τον ρόλο της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού που αυτή τη στιγμή δουλεύει για να σιτίζεται ένα fund, φιλικό προς την κυβέρνηση, αλλά όχι για να στηρίζεται το συμφέρον το δημόσιο της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και θέλω να σας θυμίσω τα χίλια μύρια που μας «έσουραν» τότε, ότι δήθεν εμείς χρεοκοπούσαμε τη ΔΕΗ. Αλλά η ΔΕΗ τότε λειτουργούσε προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας και δεν ακρίβυνε ούτε ένα ευρώ ο λογαριασμός του ρεύματος. Σήμερα, για ποιον δουλεύει η ΔΕΗ και ποιον ταΐζει με την διαφημιστική της πίτα; 170 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο σε διαφημίσεις. Για ποιο λόγο άραγε όταν έχει το 50% της αγοράς και όταν όλοι οι άλλοι που έχουν το άλλο 50 δίνουν όλοι μαζί 14 - 15 εκατομμύρια για διαφημίσεις; Αυτή γιατί δίνει 170; Μετά μην αναρωτιέστε αν πολλές φορές βλέπετε ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ασκούν με αντικειμενικότητα -ή κάποια από αυτά έστω- με αντικειμενικότητα, το λειτούργημα της ενημέρωσης. Διότι έχουν μπουκώσει τα περισσότερα από αυτά με τα χρήματα του κυρίου Στάσση, της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, που είναι τα δικά σας χρήματα. Είναι αυτά που παίρνει από εσάς, όταν πληρώνετε το λογαριασμό. Θα μου πείτε, μα τι να κάνει τώρα η κυβέρνηση, να μειώσει το ΦΠΑ; Αν μειώσει το ΦΠΑ, το έχει πει τόσες φορές ο πρωθυπουργός. Θα μετακυλιστεί αυτή η μείωση, θα την πάρουν οι επιχειρήσεις. Δεν θα πάει στον καταναλωτή. Έτσι δεν λέει; Έτσι λέει. Προχθές, όμως, περιχαρής ανακοίνωσε, και μπράβο του, τον συγχαίρω για αυτό -γιατί είναι μια κίνηση στη σωστή κατεύθυνση- τη μείωση του ΦΠΑ από το 24 στο 13% για τα προϊόντα γυναικείας υγιεινής. Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ με το απλό μυαλό μου. Δηλαδή οι εταιρίες που παράγουν σερβιέτες είναι έντιμες και δεν θα μετακυλίσουν το ΦΠΑ στην τσέπη τους, ενώ όλες οι άλλες που παράγουν κρέας, γάλα, ψωμί είναι ανέντιμες και θα μετακυλίσουν το ΦΠΑ. Αυτή την κοροϊδία τρώμε καθημερινά. Μας κοροϊδεύουν ψιλό γαζί, φίλες και φίλοι.

Χρειάζεται εντιμότητα και έντιμη διακυβέρνηση για να σταματήσει αυτό το χάλι της διαφθοράς, διότι μας στερεί πόρους, κρίσιμους πόρους που τους έχουμε ανάγκη για να στηρίξουμε τους ανθρώπους, τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Χρειάζεται σύγκρουση με τα συμφέροντα. Πάνω από όλα όμως, χρειάζεται να πιστέψουμε ότι αυτή η πραγματικότητα δεν μας αξίζει, ότι αυτός ο τόπος αξίζει καλύτερα και ότι μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα. Άρα, αυτό που χρειάζεται είναι, όποτε και αν στηθεί η επόμενη κάλπη -λένε ότι θα στηθεί τέλη Μαΐου, μέσα Απριλίου, Ιουνίου, όποτε και αν στηθεί η επόμενη κάλπη- αυτή η κάλπη να είναι κάλπη πολιτικής αλλαγής και η διαμαρτυρία των πολιτών να κατευθυνθεί εκεί όπου θα πιάσει τόπο. Και θέλω να κλείσω με κάτι προσωπικό. Ξέρετε, για μένα θα ήταν πολύ πιο άνετο, παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, παρά αυτόν τον ορυμαγδό που βλέπουμε, της διεύρυνσης των ανισοτήτων, της κοινωνικής αδικίας, της ακρίβειας που κατατρώει το εισόδημα, του πελατειακού κράτους που γιγαντώνεται, να κάθομαι στην ασφάλεια κάποιων ορεινών κοινοβουλευτικών εδράνων και να παρακολουθώ σαν άλλος Νέρωνας, να παρακολουθώ τη Ρώμη να καίγεται. Επέλεξα, όμως να είμαι εγώ αυτός ο οποίος θα αναλάβω την ευθύνη να μπω στη μάχη για να δημιουργηθεί μια άλλη προοπτική για τον τόπο. Δεν έχω σε προσωπικό επίπεδο να διεκδικήσω τίποτα. Έγινα πρωθυπουργός στα 40 μου χρόνια. Ο νεότερος στη σύγχρονη ιστορία του τόπου. Αυτό όμως που δεν μπορώ να ανεχθώ είναι να θεωρούμε όλοι μας ως πραγματικότητα, που δεν αλλάζει μάλιστα ως νομοτέλεια μια πορεία κοινωνικής καταστροφής και με χαμηλές προσδοκίες για τους πολίτες. Να θεωρούμε ότι αφού το λένε οι δημοσκοπήσεις, δεν αλλάζει. Κοιτάξτε γύρω σας τι λέγανε οι δημοσκοπήσεις στη Σερβία; Ότι θα έπεφτε το καθεστώς Βούτσιτς; Όχι. Έπεσε όμως; Από ποιούς; Από τους νέους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους. Τι πίστευε ο κόσμος δύο χρόνια πριν; Κέρδισε ο Τράμπ με τεράστια ποσοστά και προχθές καταστράφηκε. Γιατί; Γιατί βγήκαν και πίστεψαν κυρίως νέοι άνθρωποι, εθελοντές μπήκαν στη μάχη πόρτα πόρτα να διεκδικήσουν μία νίκη απέναντι στην ακροδεξιά και απέναντι στην πιο σκληρή εκδοχή μιας πολιτικής οικονομικής εκμετάλλευσης και ανισοτήτων. Δείτε τι έγινε στη Βραζιλία. Όλοι είχαν τελειωμένο το να βγει ο Μπολσονάρου. Σε 15 μέρες κινητοποιήθηκε ο κόσμος, ο δημοκρατικός κόσμος και πέτυχε μια πολύ μεγάλη εκλογική νίκη.

Πιστεύω λοιπόν ότι και εδώ το κλειδί της εκλογικής μας νίκης δεν είναι αν ο Τσίπρας θα τα πει λίγο καλύτερα ή λίγο χειρότερα σε μια τηλεοπτική του εμφάνιση. Ούτε αν τα στελέχη μας θα αποκτήσουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ούτε αν θα έχουμε περισσότερους νέους ή περισσότερους παλιούς στα τηλεοπτικά παράθυρα. Το κλειδί της εκλογικής μας νίκης, πιστέψτε με, θα είναι η κινητοποίηση των απλών ανθρώπων που στηρίζουν την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε δήμο, σε κάθε συνοικία. Αυτό είναι το κλειδί της εκλογικής νίκης. Οι άνθρωποι δεν πείθονται από τις τηλεοπτικές παραστάσεις. Οι άνθρωποι πείθονται όταν συνομιλούμε μαζί τους, όταν τους συναντάμε, όταν τους παρακινούμε να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί μας για να πετύχουμε κάτι μεγαλύτερο από την ιδιοτέλεια μιας προσωπικής διεκδίκησης. Να πετύχουμε μια ιστορική πολιτική αλλαγή προς όφελος της χώρας και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό λοιπόν είναι το στοίχημα που έχουμε να δώσουμε. Και αυτό το σύνθημα θέλω να σας περάσω. Ο πρώτος γύρος, ας το πω έτσι. Ο πρώτος κύκλος της δημιουργίας της ΕΛ.Α.Σ έχει κλείσει. Και πάμε στον δεύτερο κύκλο. Διατυπώσαμε τις προγραμματικές μας αναφορές, τις διακηρυκτικές μας θέσεις.

Δημιουργηθήκαμε και ξεβολέψαμε πολλούς και χαλάσαμε τα σχέδια του κυρίου Μητσοτάκη που ήθελε να κάνει εκλογές μέσα στον Σεπτέμβρη. Αλλά δεν μας αρκεί εμάς να τους χαλάμε απλά τα σχέδια. Δεν έχουμε σαν στόχο εμείς να διεκδικήσουμε τη δεύτερη θέση. Έχουμε σαν στόχο να διεκδικήσουμε την πρώτη θέση και άρα να φέρουμε στον τόπο την πολιτική αλλαγή για να εφαρμόσουμε ένα άλλο μείγμα πολιτικής, άρα και την αλλαγή πολιτικής. Αυτός είναι ο στόχος μας και για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο μας δεν μας αρκεί η δυναμική που έχουμε μέχρι τώρα αποκτήσει μέσα από τη φρεσκάδα της παρουσίας μας, τις θέσεις μας και τη διαδικτυακή μας εδραίωση. Χρειάζεται η αυτοπρόσωπη παρουσία και η μαζική παρουσία που σιγά σιγά θα γίνει χιονοστιβάδα και κίνημα νίκης στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές λάβουν χώρα. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ.