Αλ. Τσίπρας – 3η Διενθής Διάσκεψη ΙΝΑΤ: Πατριωτισμός είναι να δημιουργείς τις συνθήκες εκείνες ώστε να μην αφήνεις τα προβλήματα ακόμα μεγαλύτερα στις επόμενες γενιές

Συζήτηση με τον ΓΓ του ΑΚΕΛ, Στέφανο Στεφάνου, είχε ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ, Αλ. Τσίπρας με τη δημοσιογράφο Μαρίνα Οικονομίδου στον ρόλο της συντονίστριας της συζήτησης. Η συζήτηση έλαβε χώρα στο πλαίσιο της 3ης Διεθνούς Διάσκεψης του ΙΝΑΤ η οποία πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο. Η συζήτηση των Αλ. Τσίπρα και Σ. Στεφάνου ήταν ενταγμένη στη θεματική της Διεθνούς Διάσκεψης, η οποία προώθησε τον διάλογο για την ειρήνη σε μία περίοδο και σε μία ευρύτερη περιοχή όπου κυριαρχεί η σύγκρουση.

Τόσο ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ, όσο και ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, αναφέρθηκαν στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αριστερά στη δεδομένη παγκόσμια πολιτική συγκυρία. «Rebranding στις αξίες μας δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε. Οι αξίες μας είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, η ειρήνη, αυτές είναι οι αξίες μας. Στο πως θα επικοινωνήσουμε όμως στον κόσμο για να τον πείσουμε ότι προστατεύοντας τους πιο αδύναμους, παλεύοντας ενάντια στις ανισότητες, παλεύοντας για την ειρήνη, δημιουργώντας ένα πλαίσιο προστασίας των πιο αδύναμων, των ευάλωτων, μπορούμε να έχουμε όφελος για όλη την κοινωνία, για όλους, είναι το κρίσιμο» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ.

Ολόκληρη η συζήτηση Αλ. Τσίπρα και Σ. Στεφάνου.

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ: 

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας.

​Αν παρακολουθήσαμε σήμερα αυτήν την ημερίδα, αν και απ’ ό,τι βλέπουμε το τελευταίο διάστημα να συμβαίνει στο παγκόσμιο σκηνικό, είναι ότι οι γεωπολιτικές αναταράξεις, φαίνεται πως καταστρατηγούν το διεθνές δίκαιο, υπονομεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα πολλές φορές και οι αρχές δικαίου θεωρούνται για πολλούς πολυτέλεια. 

Σε μια εποχή που μιλά στην ουσία ο ισχυρός και η πολιτική δεν έχει πλέον κανόνες, το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με την αριστερά, ποιος είναι ο ρόλος της. 

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο είναι μεγάλη μου χαρά που θα συζητήσουμε αυτό το μεγάλο κομμάτι της αριστεράς και της πρότασης που θα καταθέσει, με τον πρώην Πρωθυπουργό της Ελλάδας και Επικεφαλής της ΕΛΑΣ, κ. Αλέξη Τσίπρα και τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανο Στεφάνου, σας ευχαριστώ πολύ.

Κάτι το οποίο παρακολουθήσαμε και από τις σημερινές συζητήσεις είναι ότι η κοινωνία ανά το παγκόσμιο συντηρητικοποιείται. 

Υπάρχει μια ενίσχυση της ακροδεξιάς παγκοσμίως. Το βλέπουμε, κ. Στεφάνου και στην Κύπρο. Το είχατε δει σε έναν πολύ πιο έντονο σκηνικό, κ. Τσίπρα, στην Ελλάδα. Ποια είναι η απάντηση σε όλο αυτό της αριστεράς; 

​Πώς μπορεί να το διαχειριστεί. Είναι ένα rebranding ίσως, της αριστεράς; Είναι ίσως η αλλαγή του πολιτικού περιεχομένου ή μπορούμε να μιλούμε για μετατόπιση της αριστεράς σε έναν πιο κεντρώο χώρο; Παρακαλώ και τους δύο, είναι κοινή ερώτηση. 

A.ΤΣΙΠΡΑΣ:

Να ξεκινήσω εγώ; 

​Κοιτάξτε, το πρώτο που πρέπει να κάνουμε κατά την άποψή μου, είναι να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τον κόσμο, την πραγματικότητα, για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε. Γιατί νομίζω ότι ορισμένες φορές, είναι σα να δίνουμε μια μάχη να αλλάξουμε έναν κόσμο, που δεν υπάρχει ακριβώς έτσι όπως τον έχουμε στο μυαλό μας. 

Έχουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά στον κόσμο σήμερα, το ένα είναι οι τρομακτικές ανισότητες και το δεύτερο είναι η «τρομακτική», εντός εισαγωγικών τρομακτική, η ραγδαία πρόοδος της τεχνολογίας, η τεχνολογική εξέλιξη, η οποία όμως βρίσκει, ιδιοποιείται από μία ολιγαρχία πλούτου και πολιτικής ισχύος. 

Οι τρομακτικές ανισότητες δε χρειάζεται να πω νούμερα, έτσι; Τα βλέπουμε, τα διαβάζουμε. Ας μπω στον πειρασμό, μιας και τα καταγράψαμε και στη διακήρυξή μας προχθές, στην ιδρυτική μας διακήρυξη και ίσως έχει μια αξία, για να δούμε πόσο ακραίες είναι αυτές οι αντιθέσεις που δημιουργούνται. 

Το 1% των πιο πλούσιων ανθρώπων αύξησε την τελευταία δεκαετία τα πλούτη του, τα κέρδη του, κατά 34 τρις δολάρια και οι 12 πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν περισσότερο πλούτο από όσο η μισή ανθρωπότητα, 4 δις άνθρωποι.

Άρα λοιπόν rebranding στις αξίες μας δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε, έτσι; Οι αξίες μας είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, είναι η ισότητα, είναι η ειρήνη, αυτές είναι οι αξίες μας. Στο πως θα επικοινωνήσουμε όμως στον κόσμο για να τον πείσουμε ότι προστατεύοντας τους πιο αδύναμους, παλεύοντας ενάντια στις ανισότητες, παλεύοντας για την ειρήνη, δημιουργώντας ένα πλαίσιο προστασίας των πιο αδύναμων, των ευάλωτων, μπορούμε να έχουμε όφελος για όλη την κοινωνία, για όλους, είναι το κρίσιμο. 

Κι εδώ θα χρησιμοποιήσω και κλείνω, τα λόγια μιας μεγάλης προσωπικότητας, μιας φυσιογνωμίας της λατινοαμερικάνικης Αριστεράς, του πρώην Προέδρου του Μεξικό Andrés Manuel López Obrador, ο οποίος είχε πει το εξής: «Πρώτα οι φτωχοί, για το καλό όλων». 

Άρα το κρίσιμο είναι να πείσουμε τους πολίτες, στους οποίους απευθυνόμαστε, ότι προστατεύοντας τους πιο αδύναμους, προστατεύοντας τους πιο ευάλωτους, θα φτιάξουμε ένα κοινωνικό πλαίσιο, ένα κοινωνικό περιβάλλον το οποίο δεν θα είναι ωφέλιμο μόνο για τους αδύναμους αλλά για το σύνολο της κοινωνίας μας.

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Υπάρχει κάτι για να συνεχίσω σε αυτό που είπατε, το περί κατανόησης, κάτι που βλέπω και κύριε Στεφάνου θέλω την άποψή σας πάνω σε αυτό, είναι ότι υπάρχει πολλές φορές η προσπάθεια στην Αριστερά να κατανοήσουμε, να διαγνώσουμε το πρόβλημα αλλά υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα στην πράξη.

​Όλα αυτά που έχετε πει, κύριε Τσίπρα, όντως ισχύουν. Πώς μπορεί όμως στην πράξη να αλλάξει και να αποτελεί ξανά η Αριστερά μια απάντηση στα όσα συμβαίνουν;  Μια ισχυρή απάντηση; 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Έχεις αναδείξει ένα πάρα πολύ σημαντικό και επίκαιρο στοιχείο το οποίο αντιμετωπίζει μπροστά της η Αριστερά διαχρονικά.  Ότι η Αριστερά πολλές φορές έχει και σωστές ερμηνείες αναφορικά με το ποια είναι η εικόνα του κόσμου, ποιοι είναι οι λόγοι που ζούμε αυτές τις συμφορές και τις καταστροφές, γιατί ζούμε σε μια εποχή που η βαρβαρότητα έχει επιστρέψει σε όλο της το μεγαλείο.

​Είχαμε μια σημαντική περίοδο στον 20ο αιώνα μετά από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οικοδομήθηκε το σύστημα της διεθνούς ασφάλειας ή το διεθνές δίκαιο, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών που μπήκε στη ζωή μας, και παρά το γεγονός ότι δεν τερματίστηκαν οι πόλεμοι, οι συγκρούσεις, παρά το γεγονός ότι δεν τραυματίστηκαν πολιτικές οι οποίες οδηγούν σε ανισότητες, σε συσσώρευση του πλούτου και σε μαζικοποίηση της φτώχειας.

​Ακόμα όμως και σε αυτές τις εποχές υπήρξαν κανόνες.  Τώρα αυτοί οι κανόνες σιγά-σιγά διαλύονται.  Άρα η Αριστερά κανονικά με τις αρχές, τις αξίες που πρεσβεύει θα έπρεπε να ήταν η δύναμη εκείνη που στην αντίληψη και στη συνείδηση των μαζών θα ήταν αυτή που θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα. Και δεν είναι σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Γιατί; 

Για το λόγο που έχεις επισημάνει Μαρίνα, ότι ο κόσμος γενικά θέλει να δει όχι κάποιον που ερμηνεύει την συμφορά του αλλά πως θα μπορέσει να τον βγάλει από τη συμφορά του.

Και εδώ λειτουργούν διάφορα πράγματα τα οποία η Αριστερά πρέπει να έχει υπόψη της. Υπάρχει ένα μάθημα από την ιστορία της Αριστεράς που λέει το εξής, όποτε η Αριστερά βγήκε μπροστά ως η πρωτοπόρα δύναμη για την αντιμετώπιση των μεγάλων διακυβευμάτων, προκλήσεων και προβλημάτων της εποχής όχι μόνο έγινε πρωταγωνίστρια αλλά μαζικοποιήθηκε κιόλας.

Πότε είχαμε την μαζικοποίηση και την ισχυροποίηση των κομμάτων της Αριστεράς στην Ευρώπη;  Όταν τέθηκε η Αριστερά μπροστά στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, μετά για ειρήνη και για κατίσχυση των κανόνων ειρήνης. Με πολύ συγκεκριμένο τρόπο όμως. 

Δεν φτάνει η αριστερά να λέει ότι εμείς είμαστε πρωταθλητές της ειρήνης. Αυτό μπορεί να το ξέρει όλος ο κόσμος και να το παραδέχεται ότι η αριστερά πάντοτε είναι εναντίον των πολέμων, για την ειρήνη. Αυτά, όμως, σε κάθε εποχή έχουν περιεχόμενο. 

Η αριστερά που έχει τις δικές της αξίες και ιδανικά και πρεσβεύει τις δικές της ιδέες, δεν θα πρέπει να διστάζει να υιοθετεί κάθε προοδευτική κατάκτηση που έχει οικοδομήσει η ανθρωπότητα. 

Είναι η αριστερά που θα πρέπει να στηρίξει τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για να παραμείνει ο φορέας εκείνος μέσα από τις διαδικασίες του οποίου θα πρέπει να αντιμετωπίζονται τα διεθνή προβλήματα και να δίνονται λύσεις. 

Είναι η αριστερά που θα πρέπει να γίνει ο φορέας και ο υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου, όπως έχει οικοδομηθεί. Δεν πρέπει να τα πετάξει αυτά στη θάλασσα και να πούμε ότι χρειαζόμαστε κάτι νέο. Να τα εξελίξουμε; Να τα εξελίξουμε. Να τα προσαρμόσουμε στις ανάγκες της εποχής; Να τα προσαρμόσουμε. 

Όποτε η αριστερά βγήκε μπροστά στην κοινωνική ατζέντα, η οποία επίσης είναι η κατ’ εξοχήν ατζέντα της αριστεράς με συγκεκριμένα προγράμματα στο επίπεδο της διακυβέρνησης τότε ναι την εμπιστεύτηκε ο κόσμος. 

Και θεωρώ ότι ειδικά στην Ευρώπη η αριστερά, έστω και μέσα από την διαφοροποίηση και τις διαφωνίες που υπάρχουν και στον χώρο της αριστεράς, θα πρέπει να βρει τον τρόπο, θα πρέπει να βρει τη δύναμη να οικοδομήσει μία ενότητα έστω και μέσα από τη διαφορετικότητά της και σε εθνικό επίπεδο σε κάθε χώρα και σε διεθνές επίπεδο. Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, που υπάρχουν κοινά προβλήματα, κοινές προκλήσεις και κοινές προοπτικές, η αριστερά καλείται να παίξει αυτό το ρόλο. 

Δύσκολο να το λέμε, χρειάζεται σχεδιασμός, χρειάζεται πολιτική βούληση, αλλά χρειάζεται και η αξιοποίηση μίας ισχυρής ιστορικής εμπειρίας που έχει η αριστερά πώς βγήκε μπροστά ως πρωταγωνίστρια πλέον του κοινωνικού μετασχηματισμού. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Κύριε Τσίπρα, είδα να κουνάτε το κεφάλι όταν ο κύριος Στεφάνου είπε για τις επιτυχίες της Αριστεράς. Και αν κάτι συνδέει και τους δύο είναι ο ενθουσιασμός που είχε προκληθεί, που είχε δημιουργηθεί και καλλιεργήθηκε και σε άλλες χώρες με το «Πρώτη φορά αριστερά». Και στην Κύπρο επί διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια και στην Ελλάδα μαζί σας. 

Κάτι πήγε λάθος στην πορεία και….

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Και πολλά πήγαν σωστά, όμως. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Αλλά ακριβώς επειδή βρισκόμαστε εδώ για να κατανοήσουμε τι πήγε λάθος και να μην επαναληφθούν, θα ήθελα την δική σας άποψη για το τι, στην ουσία, θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί και να μη σας χρεώνετε ότι μετά την πρώτη φορά ήταν μόνο πρώτη φορά αριστερά στο κάτω-κάτω. 

Α.ΤΣΙΠΡΑΣ:

Ναι, κοιτάξτε, υπάρχει ένας κοινός… ότι στην Ελλάδα είχαμε Αριστερές, προοδευτικές κυβερνήσεις. Υπάρχουν όμως και πολύ μεγάλες διαφορές. 

​Μια διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση στην Ελλάδα ήταν στις πιο δύσκολες δημοσιονομικά συνθήκες της μεταπολίτευσης και ουσιαστικά σε συνθήκες χρεοκοπίας. 

​Υπάρχει, όμως, και άλλη μια σύμπτωση. Η σύμπτωση το ότι τόσο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε, όσο και η κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια, του ΑΚΕΛ, στην Κύπρο, αντιμετωπίστηκαν από τις δυνάμεις της Δεξιάς με ένα κλίμα ακραίας τοξικότητας και ακραίου λαϊκισμού, επιτρέψτε μου να πω. 

Και ίσως σας ξαφνιάζει ο όρος γιατί τον ακούτε… 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Συνήθως ακούγεται… 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Από δικούς μας αντιπάλους προς, προς την Αριστερά, προς τις προοδευτικές δυνάμεις. Όχι, δεν είναι λαϊκισμός η λαϊκότητα. Να ενδιαφέρεσαι για τα λαϊκά προβλήματα. Να προσπαθείς να βρεις λύσεις για να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα τους. Δεν είναι αυτό λαϊκισμός. 

​Προχθές ανακοινώσαμε μια δέσμη προτάσεων, παρεμβάσεων που μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητα των ανθρώπων. Μεταξύ αυτών είπαμε ότι θα ήτανε ωφέλιμο οι αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη να είναι δωρεάν, διότι αυτό αφορά τα λαϊκά στρώματα κυρίως. Ποιοι παίρνουν τις αστικές συγκοινωνίες; Και το κόστος είναι πάρα πολύ μικρό. 250- 300.000.000. 

​Μας είπαν λαϊκιστές. Αλλά την ίδια στιγμή, όταν παίρνουνε αποφάσεις για να μειώσουνε την φορολογία των μερισμάτων, για να  μειώσουνε τις φοροαπαλλαγές στον μεγάλο πλούτο, για να μπορούνε να μην υπάρχει όριο στην μεταβίβαση κληρονομιάς ή όταν αυξάνουν τους μετακλητούς κατά 50% και τους μισθούς των μετακλητών κατά 70%.

​Όταν, για παράδειγμα, αυξάνουν τον μισθό των μητροπολιτών αλλά όχι των γιατρών και των καθηγητών και των δασκάλων αυτό δεν είναι λαϊκισμός. Αυτό είναι μια υπεύθυνη πολιτική. Όταν μιλάς για τα λαϊκά προβλήματα είναι λαϊκισμός. 

​Κλείνω, λοιπόν, την παρένθεση και λέω ότι βρεθήκαμε απέναντι, τόσο στην Ελλάδα και την Κύπρο, όσο όμως και σε άλλες περιοχές του πλανήτη που κυβέρνησαν Αριστερές κυβερνήσεις, χαρακτηριστικό παράδειγμα Λατινική Αμερική, απέναντι στο πιο τοξικό κλίμα και στον πιο ακραίο λαϊκισμό. 

​Αυτό βεβαίως δεν αποτελεί μια δικαιολογία. Αλλά είναι ένα μάθημα για να ξέρουμε πώς πρέπει από εδώ και στο εξής να αντιμετωπίζουμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους και κυρίως πώς πρέπει να απευθυνόμαστε στους πολίτες.

​Κατά τη γνώμη μου, χωρίς ενοχές όταν προβάλλουμε και προσπαθούμε να υλοποιήσουμε πολιτικές προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. 

Και με έναν τρόπο που να μπορεί να κρατάει διαρκή τη σχέση μας με τους πολλούς, διαρκή τη σχέση μας με την κοινωνία, χωρίς να χάνουμε, κι αυτό είναι το πιο κρίσιμο, ποτέ την πυξίδα μας για το ποιους θέλουμε να εκπροσωπήσουμε. Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας.

​Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε, παλαιότερα στην Ελλάδα λέγαμε, ήταν Ανδρεοπαπανδρεϊκό  αυτό, τους μη προνομιούχους. Εγώ θα πω σήμερα τους μη βολεμένους. 

Όχι μόνο τη μισθωτή εργασία και τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, αλλά αυτή είναι η βάση μας και πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε προστατεύοντας αυτά τα συμφέροντα να λειτουργήσουμε προς όφελος της συντριπτικής πλειοψηφίας κοινωνίας.

Κος ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό που έχεις πει, Αλέξη, στο τέλος, ότι η Αριστερά πρέπει να καταφέρει να εμπνεύσει αυτούς που θέλει να εκπροσωπήσει τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

 

Η οποία μεγάλη πλειοψηφία συνήθως είναι και οι μη προνομιούχοι, δεν είναι αυτοί που συσσωρεύουν τον πλούτο. Είναι αυτοί που χρειάζονται συγκεκριμένη στήριξη ανάλογα με το που βρίσκονται.

​Έχει αναφέρει ο Αλέξης κάποια πράγματα για την Ελλάδα και τελικά όταν τα έλεγε σκέφτηκα και εγώ ότι ακριβώς τα ίδια γίνονται εδώ και στην Κύπρο. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Για την τοξικότητα και τον λαϊκισμό. 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Η τοξικότητα και ο λαϊκισμός υπάρχει. Είναι λαϊκισμός, για παράδειγμα, να μιλάς τη μια μέρα ότι χρειαζόμαστε σταθερότητα στην χώρα και να κατηγορείς άλλους ότι προσπαθούν να ανατρέψουν την χώρα ή να μην κάνουμε τσίρκο τη Βουλή, αλλά να συναντά την επόμενη μέρα το τσίρκο της Βουλής και να γίνονται κι αυτοί τσίρκο. 

Όμως αν έχετε προσέξει, η καθεστηκυία τάξη δεν έπιασε το τσίρκο να το αναδείξει, γιατί έπρεπε να το προστατεύσει. Γιατί η Αριστερά, πέραν από τα πραγματικά, ρεαλιστικά προβλήματα και τους περιορισμούς που το ίδιο το σύστημα βάζει όταν κάνεις κοινωνικές, οικονομικές πολιτικές, έχεις να αντιμετωπίσεις και κάποια άλλα πράγματα.

​Πρώτον στο επίπεδο της Ευρώπης, όπως και να το κάνουμε, στα πλαίσια μιας θεσμοθέτησης του νεοφιλελευθερισμού σε πολιτικές της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Αριστερά πολλές φορές έχει να αντιπαλέψει με αυτά. Όχι πως δεν υπάρχουν περιθώρια, όχι πως δεν μπορείς να κάνεις προσαρμοσμένες πολιτικές προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων. 

Δεύτερον, υπάρχει αυτό το οποίο είχε αναλύσει πολύ όμορφα και ο Cram Sim, για την ηγεμονία που έχει η Δεξιά και να εξηγήσω με απλά λόγια τι εννοώ ηγεμονία, τι εννοούσε ο Cram Sim. Το θυμήθηκα αυτό, όταν συζητούσα σε ένα ραδιοσταθμό, την εποχή που ήταν ψηλά τα επιτόκια και η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε αποφασίσει ότι για να αντιμετωπισθούν τα υψηλά επιτόκια, πρέπει να περιορίσουμε την κατανάλωση.

Και αυτό που πήγαινε; Πάνω στον κόσμο, που έτσι κι αλλιώς δυσκολευόταν να καταναλώσει και θα έπρεπε να καταναλώσει ακόμα πιο λίγα, άρα να βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση, αντί να δούμε άλλες πολιτικές για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, που δεν θα επιβάρυναν τον απλό κόσμο. 

Όταν το είπα αυτό στο ραδιόφωνο, η τοποθέτηση της δημοσιογράφου -ήταν μία συναδέλφισσά σας η Μαρίνα- “μα αφού αυτό λέει η Ευρώπη”. Ωραία, αφού το λέει η Ευρώπη αυτό, σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, που παραπέμπει αυτό; Στην κανονικοποίηση στις συνειδήσεις των ανθρώπων συγκεκριμένων πολιτικών. 

Η Αριστερά πρέπει να πείσει λοιπόν για τις πολιτικές της, που δεν είναι κανονικοποιημένες, για να γίνουν και αποδεκτές, ακόμα και από αυτούς που περιμένουν από την Αριστερά ότι θα τους βοηθήσει. 

Ανέφερε ο Αλέξης προηγουμένως λίγα πράγματα που γίνονται και εδώ στην Κύπρο: Μείωση του ποσοστού φόρου, της φορολογίας στα μερίσματα. Ξέρετε ότι ένα από τα στοιχεία της φορολογικής μεταρρύθμισης που έγινε εδώ στην Κύπρο, ήταν η μείωση του φόρου στα μερίσματα από 17% σε 5%. 

Κι έρχεται μετά μία τράπεζα και ανακοινώνει για το πρώτο τρίμηνο κέρδη 121 εκατομμύρια ευρώ. Κάνετέ τα επί τέσσερα, για να καταλάβετε πόσα θα είναι τα κέρδη και για να δούμε πόσα θα πάρουν οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, από την μείωση του φόρου στα μερίσματα. 

Και μετά όταν έρχεται η Αριστερά και λέει ότι θα πρέπει να βοηθήσουμε την οικογένεια με ένα εφάπαξ επίδομα στο πρώτο παιδί, στο δεύτερο, στο τρίτο -το ΑΚΕΛ το είπε πρώτο, προσπάθησε να το κάνει στη φορολογική μεταρρύθμιση και ήταν απέναντι ο Συναγερμός- όταν βγήκε ο Φειδίας και εκχυδάισε την θέση, γιατί την είπε χωρίς επιχειρήματα, λένε είναι πάρα πολλά γιατί χρειάζεται 60 με 70 εκατομμύρια για να γίνει αυτή η πολιτική, όταν με την μείωση της φορολογίας των μερισμάτων το κράτος έχασε 250 εκατομμύρια. 

Άρα βλέπουμε λοιπόν πως η Αριστερά όταν προσπαθεί να λειτουργήσει πλέον σε επίπεδο κοινωνικοοικονομικών πολιτικών, αντιμετωπίζει τη δαιμονοποίηση από την καθεστηκυία τάξη και την Δεξιά και στο επίπεδο της πολιτικής και στο επίπεδο της συνείδησης, έτσι ώστε πολιτικές που είναι φιλολαϊκές να φαντάζουν για ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας ότι θα ανατρέψουν μια κανονικότητα που είναι σε βάρος τους.

Αυτό το λέω λοιπόν γιατί και η Αριστερά όταν μιλάει για κοινωνική και οικονομική πολιτική πρέπει να αποφεύγει σοβαρά το λαϊκισμό, να τεκμηριώνει τις κοινωνικές και οικονομικές της θέσεις που θα έχουν ασφαλώς ένα προοδευτικό πρόσημο γιατί θα απευθύνονται αυτές οι πολιτικές στη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Αυτό επίσης είναι ένα καθήκον που έχει η σύγχρονη Αριστερά διεκδικώντας την εξουσία για να κυβερνήσει τη χώρα προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων και προνομιούχων.

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Κύριε Τσίπρα, επειδή θέσατε το θέμα της φορολόγησης και συνέχισε ο κύριος Στεφάνου, δεν μπορώ να μην σας ρωτήσω γιατί πρόσφατα υπήρξε ένα συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ «το χιλιοστό» όπου ο κύριος Γιούνκερ έλεγε πως επί δικής σας διακυβέρνησης είχατε αρνηθεί να καταργηθεί η φορολόγηση στους εφοπλιστές. Και ήθελα να ρωτήσω κατά πόσο ισχύει.

​Και αν ισχύει, αν αυτό δείχνει και τους περιορισμούς που μπορεί να έχει η Αριστερά σε τέτοιου είδους πολιτικές. 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Περσινά ξινά σταφύλια γιατί τα είχαμε απαντήσει. Ίσως ξεχνάμε ότι ανάμεσα στο πρώτο εξάμηνο του 2015 και στο 2019 υπήρξε ο Σεπτέμβρης του 2015 που έγιναν εκλογές με δεδομένη τη δύσκολη συμφωνία που είχαμε κάνει τότε με τους εταίρους μας τις οποίες κερδίσαμε.

​Κατά την διάρκεια εκείνης της προεκλογικής περιόδου του Σεπτέμβρη στην προσπάθεια να αναχαιτιστεί η πιθανότητα να υπάρξει εκ νέου νίκη των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, δηλαδή να υπάρξει εκ νέου Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τότε, είχε βγει ο τότε Πρόεδρος της Κομισιόν και επανέλαβε αυτό το επιχείρημα.

Και είχα απαντήσει, για αυτό λέω περσινά ξινά σταφύλια, τα έχω απαντήσει αναλυτικά και στο βιβλίο μου. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Επειδή επανήλθε και επειδή..

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Τα έχω απαντήσει αναλυτικά και στο βιβλίο μου.

​Κοιτάξτε, εδώ δεν πρόκειται μόνο για τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς. Αλλά και για περιορισμούς που υπάρχουν στο ελληνικό Σύνταγμα σε σχέση με την φορολογία του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

​Άρα λοιπόν θα πρέπει να γίνει απολύτως σαφές ότι όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα αποτελούν μια μαύρη σελίδα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Και αναφέρομαι στον τρόπο που οι κυρίαρχες δυνάμεις τότε της Ευρώπης επέβαλαν ένα ακραία νεοφιλελεύθερο σχέδιο, και δεν μιλάω για το ’15, μιλάω για το 2010.  Το πρώτο και δεύτερο μνημόνιο ήταν αυτό το οποίο συνέτριψε με τις ακραίες επιλογές της λιτότητας, τη ραχοκοκαλιά της χώρας, τους εργαζόμενους, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Χάσαμε 25% του ΑΕΠ. 

Και βγήκαν, εκ των υστέρων, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Commission να πουν: «Συγγνώμη λάθος, ήταν μία λαθεμένη στρατηγική, μία λαθεμένη συνταγή». 

Ας κοιτάξουμε, όμως,  μπροστά. Διότι το 2019 καταφέραμε να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια, να ρυθμίσουμε το χρέος, να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη και ήταν η στιγμή που έπρεπε η χώρα να αποκτήσει ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο προκειμένου να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία. 

Στρώσαμε το τραπέζι, νοικοκυρέψαμε τα δημόσια οικονομικά, δημιουργήσαμε συνθήκες δημοσιονομικής ομαλότητας, αντιστρέψαμε την πορεία την προηγούμενη σε σχέση με τη στήριξη των κοινωνικών στρωμάτων που βρισκόντουσαν στο περιθώριο της φτώχειας. Βγάλαμε από το περιθώριο εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, αυξήσαμε κατά 350.000, αν δεν κάνω λάθος, τις θέσεις εργασίας. Και ήρθε μία νεοφιλελεύθερη Κυβέρνηση βρίσκοντας το τραπέζι στρωμένο, να κάτσει να γευτεί τους καρπούς. 

Ξέρετε, ακολουθώντας την ίδια συνταγή δεν μπορείς να έχεις άλλο αποτέλεσμα. Ήρθαν και ακολουθούν εδώ και εφτά χρόνια την ίδια συνταγή. Trickle down economics λένε οι θεωρητικοί, την άποψη εκείνη που λέει ότι αυξάνοντας τις δυνατότητες κερδοφορίας των λίγων μπορούν και οι πολλοί να επωφεληθούν από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι. Αυτό θα πει trickle down economics. 

Δεν έχει αποδειχθεί πουθενά ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει και δεν λειτουργεί και στην Ελλάδα. Αν σήμερα δείτε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης θα δείτε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων στο ερώτημα πότε περνούσατε καλύτερα, το 2019 που μόλις είχαμε βγει από τα μνημόνια; Ή το 2026; Απαντά: το 2019.

Ο πληθωρισμός, η συσσώρευση πλούτου σε λίγους, η διεύρυνση των ανισοτήτων, μία πολιτική η οποία στην πραγματικότητα συρρικνώνει το εισόδημα και την αγοραστική δύναμη των πολλών έχει οδηγήσει τη χώρα μας στις τελευταίες θέσεις σε όλους τους κρίσιμους δείκτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση με κρισιμότερο αυτόν που αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ με όρους αγοραστικής δύναμης. Μας έχουν ξεπεράσει όλους, συναγωνιζόμαστε μονάχα την Βουλγαρία. Η Κύπρος είναι πολύ καλύτερα σε σχέση με τα μεγέθη, τους δείκτες, σε σχέση με την Ελλάδα. 

​Άρα, λοιπόν, το ζήτημα είναι ότι αυτό που απαιτείται στην χώρα είναι αλλαγή πολιτικής. Όχι μόνο πολιτική αλλαγή. Αλλαγή πολιτικής. Και αλλαγή πολιτικής σημαίνει και ένα άλλο φορολογικό μείγμα.  ​Ότι δεν μπορούν τα βάρη να τα πληρώνουνε τα μεσαία στρώματα και οι αδύναμοι. Πρέπει το κομμάτι της κοινωνίας που έχει υψηλή κερδοφορία και μεγάλο πλούτο να συμβάλλει ανάλογα με τις δυνατότητες του προκειμένου να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Και αυτή είναι η δική μας πρόταση. 

​Άκουσα πριν από λίγο τον Τόμας, αναφέρθηκε στην ανάγκη να μειωθούν οι ανισότητες και να φορολογηθεί ο μεγάλος πλούτος. Και θέλω να σας πω, γιατί με προκαλέσατε, εμείς νομοθετήσαμε το περιουσιολόγιο. 

​Δεν είχαμε την δυνατότητα να το υλοποιήσουμε γιατί σχεδόν τα, η συντριπτική, το 90% του χρόνου που κυβερνήσαμε είχαμε την τρόικα να μας καθοδηγεί. Το περιουσιολόγιο, όμως, το αφήσαμε στην επόμενη κυβέρνηση. Έχει προχωρήσει, έστω και λίγο; 

Αν, λοιπόν, δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε ποιοι είναι αυτοί που μπορούν, ανάλογα με τις δυνατότητες τους, να συνεισφέρουν περισσότερο στο κοινό μας μέλλον τότε θα είμαστε στα τυφλά. Διότι οι φοροαποφυγή είναι ένα κρίσιμο μέγεθος. Οι off shore επιχειρήσεις είναι ένα κρίσιμο μέγεθος. Και διότι φορολογώντας διαρκώς τα συνήθη υποζύγια, την μεσαία τάξη και την μισθωτή εργασία, καμία χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Ωραία. Να προχωρήσουμε, επειδή ο χρόνος μας πιέζει, στο θέμα των, τα διεθνή. Όλη αυτή την γεωπολιτική, τις γεωπολιτικές αναταράξεις που έχουμε και στην περιοχή. 

​Το είδαμε πρόσφατα, η Αριστερά μπορεί να έχει πρόταση σε ζητήματα ασφάλειας; Γιατί είναι ένα θέμα το οποίο αφορά τους πολίτες και νιώθουν πλέον την ανασφάλεια. Κύριε Στεφάνου. 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Όχι απλά μπορεί η Αριστερά. Η Αριστερά οφείλει να έχει αντίληψη και πρόταση αναφορικά με τα ζητήματα της ασφάλειας. Και μάλιστα πολύ διαφορετική από αυτήν που προβάλλει η Δεξιά και οι κυρίαρχοι τίτλοι σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που συνδέουν το θέμα της ασφάλειας πλήρως με το θέμα της άμυνας και των στρατιωτικών εξοπλισμών. 

​Εάν σκέφτεσαι με αυτούς τους όρους μόνο το θέμα της ασφάλειας καταλήγεις στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών, στον ανταγωνισμό των σφαιρών επιρροής και αυτό το μείγμα οδηγεί τελικά σε πολέμους, σε συγκρούσεις, σε εισβολές. 

Η Αριστερά λοιπόν οφείλει να έχει τη δική της συγκεκριμένη πρόταση, ειδικά στην Ευρώπη, γιατί είναι ένα ζήτημα που συζητιέται πάρα πολύ έντονα αυτό το διάστημα, εξαιτίας μιας πρωτόγνωρης κατάστασης στην οποία έχει βρεθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, που προκαλεί αμηχανία στους κυρίαρχους κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποια είναι αυτή; 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πάντοτε, ρυμουλκείτε από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, το σύστημα ασφάλειας που προσπαθεί να φτιάξει εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το ΝΑΤΟ και τώρα λένε ότι ξέρετε έχουμε τον Τραμπ πέραν του Ατλαντικού, θέλει να πάρει τη Γροιλανδία, θα κάνει αυτό, θα κάνει εκείνο, αυτό δεν ταιριάζει με εμάς, τι θα κάνουμε εμείς;  Και προσπαθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να δει τι θα κάνει. 

Στην προσπάθεια της να δώσει απαντήσεις λέει ότι πρέπει να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δυνατότητες και εδώ μπαίνει και μια φοβία που καλλιεργείται σε βάρος της Ρωσίας σε σχέση με την εισβολή της εις την Ουκρανία, ότι είναι έτοιμη η Ρωσία να φτάσει μέχρι το Βερολίνο, άρα εμείς θα πρέπει να δώσουμε 800 δισεκατομμύρια ευρώ, που δεν τα έχει η Ευρώπη και εκείνοι οι πρωθυπουργοί, οι πρόεδροι χωρών που είναι πιο ειλικρινείς λένε, ότι για να μπορέσουμε να βρούμε αυτά τα λεφτά, για να αυξήσουμε τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς από πού πρέπει να κόψουμε; Θα κόψουμε από τους κοινωνικούς προϋπολογισμούς. Να σου λοιπόν πως διευρύνονται ακόμα περισσότερο οι ανισότητες, οι φτώχεια που δημιουργούν όλα αυτά και ένα έφορο έδαφος στην ακροδεξιά να επελαύνει.

Γι’ αυτό ακριβώς η Αριστερά θα πρέπει να δώσει τη δική της την πρόταση αναφορικά με τα ζητήματα της ασφάλειας και της άμυνας διαχωρίζοντας τα δυο,μιλώντας για την ανάγκη όπως στον τομέα της ασφάλειας ξαναφέρουμε μέσα τα ζητήματα του Διεθνούς Δικαίου και της συνέπειας σε σχέση με το Διεθνές Δίκαιο. 

Δεν μπορείς να είσαι υπερευαίσθητος στα ζητήματα του πολέμου στην Ουκρανία, να έχουμε μέχρι σήμερα 22 πακέτα κυρώσεων σε βάρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας αν δεν έχασαμε τον αριθμό των πακέτων κυρώσεων και να κάνεις τα κλειστά μάτια σε μια γενοκτονία που γίνεται εδώ στη γειτονιά μας, μιλώ για το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων. Και δεν είναι μόνο η γενοκτονία, δεν είναι μόνο η Γάζα, είναι η δυτική όχθη,είναι αυτό που κάνει το κράτος του Ισραήλ σε βάρος του αραβικού πληθυσμού του Ισραήλ, του ίδιου. Τι κάνει στο Λίβανο. Τι κάνει στη Συρία, ότι υποχρεώνει ακόμα και αυτόν τον Τραμπ να σύρεται σε χτυπήματα και σε πόλεμο στο Ιράν. Για τους Ευρωπαίους αυτό δεν είναι τίποτα. 

Πέστε μου, μπορεί να πείσει η Ευρωπαϊκή Ένωση ότι είναι παράγοντας ειρήνης ασφάλειας και σταθερότητας, όταν σε κραυγαλέες περιπτώσεις έχει άκρως αντιφατικές τοποθετήσεις στο ένα ή στο άλλο ζήτημα; Δεν μπορεί. Επομένως η Αριστερά το πρώτο που πρέπει να πει είναι ότι κοιτάξτε βρε παιδιά, ασφάλεια δε σημαίνει μόνο να εξοπλιζόμαστε, ασφάλεια σημαίνει πρώτα απ΄ όλα συνέπεια στο διεθνές δίκαιο, καθοδήγηση στον πολιτικό και γεωστρατηγικό μου ρόλο, στη βάση και του καταστατικού χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του διεθνούς δικαίου και αξιοποιώ το πολιτικό μου κύρος ως Ένωση, για να βοηθήσω, έτσι ώστε να προωθήσω τις διαδικασίες ειρήνης και όχι διαδικασίες πολέμου. 

Η Αριστερά έχει λόγο για την άμυνα; Γιατί μας λένε πολλές φορές ότι είμαστε πασιφιστές. Βεβαίως έχει λόγο για την άμυνα, αλλά η άμυνα, η όποια άμυνα, σε όποια χώρα, θα πρέπει να υπηρετεί τους πολιτικούς στόχους. Όπως για παράδειγμα εδώ στην Κύπρο, που συζητούμε πολύ για την άμυνα, η θέση του ΑΚΕΛ, της Αριστεράς, είναι ότι η άμυνα ασφαλώς πρέπει να υπάρχει, γιατί είμαστε θύμα εισβολής κατοχής και θα πρέπει να έχουμε ένα μίνιμουμ ασφάλειας εδώ στην Κύπρο. Αλλά την ίδια ώρα η πολιτική μας για την άμυνα πρέπει να υπηρετεί τον πολιτικό μας στόχο, που είναι η λύση του κυπριακού, μέσα από τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης. Το ίδιο μπορεί να κάνει και πρέπει να κάνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Άρα ναι, η Αριστερά έχει και την ιστορική εμπειρία, έχει και την αντίληψη, έχει και το όραμα για την ειρήνη, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και την ομαλότητα και αυτήν θα πρέπει να την έχει πάνω σε ένα πρόγραμμα, με συγκεκριμένες προτάσεις και θέσεις, έτσι ώστε να αναδεικνύει επί του εδάφους τον εαυτό της, έτσι όπως είναι, μια δύναμη ειρήνης συνεργασίας και αλληλεγγύης. 

Μ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Κύριε Τσίπρα πάνω σε αυτό που λέει ο κύριος Στεφάνου με το θέμα της άμυνας και της ασφάλειας τι ερωτούμε στην πρόσφατη κρίση που είχαμε με τον πόλεμο του Ιράν εδώ στην Κύπρο; Είχαμε την ισχυρή παρουσία ελληνικών φρεγατών και F16, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο μία αριστερή κυβέρνηση; 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Θα σας απαντήσω, πριν όμως φτάσω εκεί να κάνω ένα σχόλιο. Έτσι μου ήρθε στο μυαλό, ακούγοντας τον Στέφανο να αναλύει τους κινδύνους που διατρέχουμε από την κατεύθυνση που έχει πάρει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά. 

Πριν από εκατό περίπου χρόνια, στην Ευρώπη κυριαρχούσε μία συντηρητική αντίληψη, μία αρχή η οποία έλεγε αν θέλεις να διασφαλίσεις την ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για τον πόλεμο. Και είδαμε που οδήγησε αυτό.  Στον όλεθρο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και νομίζω ότι πρέπει να το μετάνιωσαν και οι προοδευτικές δυνάμεις τότε που ενίσχυσαν αυτή την αντίληψη στηρίζοντας εθνικούς προϋπολογισμούς πολεμικών εξοπλισμών γιγαντιαίους τότε, όπως και τώρα συμβαίνει. 

Αν θέλεις να διασφαλίσεις την ειρήνη πρέπει να παλεύεις για την ειρήνη και να παλεύεις για την διπλωματία και να παλεύεις για την ειρήνη και να αγωνίζεσαι για αυτήν. Και η πρόοδος και η Αριστερά είναι συνυφασμένες όχι μόνο με την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισότητα και την δημοκρατία αλλά και με την ειρήνη.

Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοείς την πραγματικότητα.  Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κάνεις ότι είναι δυνατόν στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου για να υπερασπιστείς το διεθνές δίκαιο και τα δικαιώματα που από αυτό απορρέουν, τα κυριαρχικά για την πατρίδα σου, για τη χώρα σου είτε είσαι στην αντιπολίτευση είτε είσαι στην Κυβέρνηση. Αυτό κάναμε και εμείς. Αυτό κάναμε και εμείς σε συνθήκες δύσκολες, σε συνθήκες γεωπολιτικής έντασης πολλές φορές. Δεν  υποκριθήκαμε εμείς ότι είμαστε σκληροί απέναντι στους γείτονές μας κάνοντας όμως τα στραβά μάτια όταν για παράδειγμα παραβιάστηκε το διεθνές δίκαιο από το Μπαρμπαρός που έκανε έρευνες στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Ελλάδας.  Όχι στα ύδατα τα χωρικά, στην αποκλειστική οικονομική ζώνη.Και το ίδιο πράξαμε τότε και διεκδικήσαμε και καταφέραμε και κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας όταν κάτι αντίστοιχο έγινε στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου.  

Άρα λοιπόν δεν ζούμε σε έναν κόσμο αγίων, ξέρουμε σε ποιον κόσμο ζούμε.  Αγωνιζόμαστε διαρκώς για την διπλωματία και την διπλωματική επίλυση των διαφορών και την ειρήνη αλλά ξέρουμε την αξία που έχει να έχεις ισχύ για να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις σε αυτό τον δύσκολο κόσμο που ζούμε προκειμένου να έχουμε ασφάλεια, σταθερότητα, υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και διεθνές δίκαιο. 

Με ρωτήσατε λοιπόν για την Κύπρο.  Κοιτάξτε, είναι σαφές ότι όταν χρειάζεται οποιοσδήποτε Πρωθυπουργός και το έπραξα και εγώ και το ζητάει η Κύπρος η Ελλάδα πρέπει να σταθεί δίπλα. Από εκεί και πέρα το ζήτημα είναι ότι πάντοτε πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η Κύπρος, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τις δικές της διαδικασίες, τη δική της αυτοτέλεια και είναι αυτή που θα αποφασίζει πότε ζητάει και τι ζητάει.

Η Ελλάδα, όμως, πρέπει να είναι αρωγός όταν πρόκειται να στηρίξει την ασφάλεια, να στηρίξει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αυτά απορρέουν από το διεθνές δίκαιο. 

Μ.ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Εδώ ακριβώς στο ζήτημα που λέτε ότι είστε παρών και έχετε βοηθήσει την Κύπρο και ως Πρωθυπουργός, ότι η Ελλάδα ήταν παρούσα και εσείς κάνατε τη δική σας διακυβέρνηση. 

Υπάρχει το ζήτημα του Crans Montana. Ήταν επί δική σας διακυβέρνησης και σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής είχατε κανάλια επικοινωνίας με την τουρκική ηγεσία, με την τουρκική Κυβέρνηση. Σας δόθηκε, εκ των υστέρων έχετε την εκτίμηση ότι μπορεί η Τουρκία να προχωρούσε στο θέμα κατάργησης των εγγυήσεων; 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Κυρία Οικονομίδου, μου κάνετε μάλλον αυτό το ερώτημα γιατί θα έχετε διαβάσει το βιβλίο μου, στο οποίο αναφέρω ότι ποτέ δεν θα μάθουμε, οπότε τι θέλετε να σας απαντήσω…

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Εγώ θέλω να μου δώσετε την δική σας εκτίμηση.

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Η εκτίμησή μου έχει καταγραφεί και είναι ότι υπήρξε τότε η αίσθηση σε όλους μας ότι υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας. Θεωρώ ότι ήταν σωστή η στρατηγική της Κυβέρνησής μου τότε να αναδείξει ως κρίσιμο θέμα για την ελληνική πλευρά το βασικό θέμα της κατοχής, που είναι η παρουσία των στρατευμάτων και η ανάγκη αποχώρησής τους έστω και σταδιακής, και το θέμα των εγγυήσεων. 

Υπήρξε τότε πράγματι από την πλευρά του Γενικού Γραμματέα η αίσθηση, η πληροφορία ότι η τουρκική πλευρά αυτό το συζητά. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ήταν αληθές αυτό ή ήταν μπλόφα από την τουρκική πλευρά διότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο επίσημο γεύμα που ακολούθησε η τουρκική πλευρά εμφανίστηκε κάθε άλλο παρά να συζητά αυτές τις θέσεις. 

Όπως και στο βιβλίο μου αναφέρω με σαφήνεια, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τότε μου ζήτησε να αναβάλλω την ιδέα να συμμετάσχω στις διαπραγματεύσεις, να μεταβώ στην Ελβετία διότι η εκτίμησή του τότε ήταν πως δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες βάσει του σχεδιασμού που είχαμε κάνει ώστε να μεταβώ στο CransMontana. 

Συνεπώς δεν θα μάθουμε ποτέ αν όντως υπήρχε αυτή η πρόθεση ή ήταν μία μπλόφα, πράγμα το οποίο, για το blame game, για να ρίξει στον άλλον την ευθύνη της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, όπως πολλές φορές έχει γίνει στο παρελθόν. 

Όμως, να αφήσουμε τώρα το παρελθόν στο παρελθόν; Και να μιλήσουμε για το μέλλον; Να μιλήσουμε για το σήμερα και το αύριο; Βλέπω, ακούω, μαθαίνω, Στέφανε, αν κάνω λάθος διέψευσέ με….

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Όταν μάθουμε και εμείς θα σου πούμε. 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Ο γενικός γραμματέας έχει πάλι κινήσει διαδικασίες που μπορεί να οδηγήσουν σε μια αναζωπύρωση της ελπίδας για επανέναρξη των συνομιλιών. Από κει που σταμάτησαν στο Κραν Μοντανά. 

​Το κρίσιμο, λοιπόν, είναι, πέραν των διαδικασιών που θα ακολουθηθούν από την διεθνή κοινότητα, να υπάρξει ισχυρή πολιτική βούληση για επίλυση του Κυπριακού. Αυτό είναι το κρίσιμο.  

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

… υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση… 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Αυτό είναι το κρίσιμο. Αυτό θα το απαντήσει ο Στέφανος, που ξέρει καλά… 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Θα μπορούσατε και εσείς να το απαντήσετε και αυτή… 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Εγώ… θα πω και κλείνω εδώ, είναι ότι όσο περνάει ο καιρός, όσο περνάνε τα χρόνια, 52 χρόνια πια, και δεν υπάρχει προοπτική επίλυσης, τόσο η κατάσταση που δημιουργήθηκε με την εισβολή το 1974 θα παγιώνεται και θα χειροτερεύουν οι συνθήκες. Θα χειροτερεύουν οι συνθήκες. 

​Άρα, πατριωτισμός, για να μιλήσω και με όρους νέου πατριωτισμού αλλά και παλιού πατριωτισμού. Ο πατριωτισμός δεν είναι να βγαίνεις και να λες ότι είσαι πατριώτης και ότι κρατάς την σημαία. ​Πατριωτισμός είναι να δημιουργείς τις συνθήκες εκείνες ώστε να μην αφήνεις τα προβλήματα ακόμα μεγαλύτερα στις επόμενες γενιές. Και να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις αν χρειαστεί. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Και θεωρείτε πως στην δική μας πλευρά αφέθηκαν τα πράγματα να καταλήξουν στο να αναλάβουν οι επόμενες γενιές… 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Εγώ ξέρω, δεν θα μιλήσω για την, δεν είμαι εγώ κριτής των κομμάτων και της… 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Είχατε γνώμη όμως τότε. 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

… Κύπρου. Εγώ θα πω μονάχα ένα πράγμα. Ότι όταν εγώ βρέθηκα σε θέση ευθύνης έκανα το παν για να  λυθεί ευνοϊκά για την χώρα, για την περιοχή, για τα εθνικά μας συμφέροντα, για τον λαό μας και τους λαούς των Βαλκανίων το πρόβλημα της διένεξης με την Βόρεια Μακεδονία. Και έκανα το παν και για την επίλυση του Κυπριακού. 

​Από κει και πέρα επαναλαμβάνω, πατριωτισμός είναι να μην αφήνεις τα προβλήματα άλυτα για να έχεις πολιτικά οφέλη. Να παίρνεις το κόστος για την επίλυση τους, διότι τα προβλήματα συνήθως γίνονται ακόμα σκληρότερα και ακόμα χειρότερα όσο περνάει ο καιρός. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Κύριε Στεφάνου, τα δεδομένα… ότι το Κυπριακό, τις νέες εξελίξεις θα τις διαχειριστεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης, που ήταν υπουργός Εξωτερικών του Νίκου Αναστασιάδη και είχε κάποιον ρόλο τότε. 

​Ως ΑΚΕΛ θα δώσετε, θα δείξετε εμπιστοσύνη στην όλη διαδικασία; Θα δείξετε την επιφυλακτικότητα που δείχνατε το τελευταίο διάστημα ή θα τηρήσετε την στάση που τηρήσατε τότε και θα στηρίξετε την όλη διαδικασία με κάθε τρόπο; 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται, έτσι; 

Κα ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Και δεν την κέρδισε ο Πρόεδρος.

Κος ΣΤΕΦΑΝΟΥ: 

Πρώτα πρέπει να δούμε ο Προέδρος της Δημοκρατίας τι λέει πραγματικά ενώπιον των νέων εξελίξεων. Και είναι κάτι που θα προσπαθήσουμε να μάθουμε την ερχόμενη Δευτέρα που έχει συγκαλέσει η Εθνικό Συμβούλιο μετά από πάρα πολύ καιρό. Τα πράγματα είναι λίγο πολύ συγκεκριμένα.

Ο Γενικός Γραμματέας θέλει με έναν τρόπο και προσαρμοσμένος πλέον στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, διαμορφωθεί, εξελιχθεί μετά από την αποτυχία του Κραν Μοντανά το ’17 που σύμφωνα με τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα χάσαμε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για να λύσουμε το Κυπριακό. Βρεθήκαμε ένα μίλι μακριά από την λύση του Κυπριακού. Αυτό λέει ο ίδιος στις εκθέσεις του.

​Και θέλει λοιπόν να δημιουργήσει ένα περίγραμμα το οποίο να δείχνει το πεδίο της λύσης του Κυπριακού. Πώς θα διαμορφωθεί αυτό το πεδίο; 

Για τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού ΕΕ είναι πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα και τα είχε περιγράψει ακόμα και στην έκθεση του του Σεπτεμβρίου του ’17. Και το επανέλαβε αυτό πάρα πολλές φορές σε εκθέσεις του, σε τοποθετήσεις του, σε δηλώσεις του ιδίου, σε δηλώσεις εκπροσώπων του.

Ότι έχουμε ένα διαπραγματευτικό κεκτημένο που περιλαμβάνει τις συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν έπειτα από σκληρή δουλειά από το 2008 και εντεύθεν και μάλιστα ο πυρήνας αυτών των συγκλήσεων είχε δημιουργηθεί από τον Χριστόφια και τον Ταλάτ μεταξύ του 2008 και του 2010 και είναι η κληρονομιά που έχουν αφήσει στους επόμενους για να λύσουν το Κυπριακό. 

Διαμόρφωσαν ένα πλαίσιο και ένα περιεχόμενο που είναι σαφώς καλύτερο από αυτό που είχαμε στο σχέδιο Ανάν και δεν θέλει λογικά και φυσιολογικά ο Γενικός Γραμματέας να χάσουμε αυτό το κεκτημένο. Γιατί εάν χάσουμε αυτό το κεκτημένο, εάν ανοίξουμε συγκλίσεις πολύ πιθανόν ότι δεν θα ξανακλείσουν ποτέ. Έτσι όπως θα θέλαμε να κλείσουν. 

Επομένως, ο Γενικός Γραμματέας θέλει, γι’ αυτό έχει στείλει και την προσωπική του απεσταλμένη, με τις συζητήσεις, τις βολιδοσκοπήσεις, τις ζυμώσεις που θα κάνει στο τρίγωνο Λευκωσίας, Αθήνας, Άγκυρας να δει πώς μπορεί να ξαναβάλει το όχημα της λύσης στις ράγες. Άρα, κρίσιμο ζήτημα είναι να διαφυλαχθούν οι συγκλίσεις.

​Δεύτερον, είναι κρίσιμο αυτό το περίγραμμα να περιλαμβάνει εκείνα τα ζητήματα τα οποία έχουν μείνει ανοιχτά και δεν είναι πολλά, είναι λίγα. Διότι μπορεί να υπάρχει μια καθολική απαισιοδοξία λόγω της έλλειψης εξελίξεως στο Κυπριακό, αλλά ή αλήθεια είναι ότι αν καταφέρουμε να επαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις, διαφυλάσσοντας τις συγκλίσεις, ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε προς τη λύση του κυπριακού δεν είναι μεγάλος, θα εξαρτηθεί μόνον από την πολιτική βούληση που θα δείξουν οι εμπλεκόμενοι. 

Ο Γενικός Γραμματέας θα προσπαθήσει να κάνει ένα περίγραμμα, που στην πραγματικότητα θα είναι το γνωστό πλαίσιό του, θα το περιγράψει κάπως αλλιώς, γιατί έχει και η Τουρκία τις απαιτήσεις της, αλλά στην πραγματικότητα αυτό θα προσπαθήσει να κάνει ο κύριος Γκουτέρες. Θα τα καταφέρει; Θεωρώ ότι θα εξαρτηθεί από τις επαφές που υπάρχουν. 

Προσανατολίζεται ο Γενικός Γραμματέας τέλος του Ιούλη, αρχές του Αυγούστου, να συγκαλέσει μια άτυπη διευρυμένη συνάντηση, να φέρει όλους τους παίκτες εκεί στο τραπέζι, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι σταθερό σε αυτό το πλαίσιο, έτσι ώστε να μπορεί να το παραδώσει στον επόμενο Γενικό Γραμματέα, για να συνεχίσει την προσπάθεια και μακάρι να τα καταφέρει. 

Εδώ λοιπόν είναι και ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό και με αυτές τις προθέσεις του Γενικού Γραμματέα ποιος είναι ο σχεδιασμός, ποιες είναι οι προθέσεις, ποιες είναι οι θέσεις του Προέδρου; 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Μία εμπλοκή ΝΑΤΟ στην όλη εξέλιξη των πραγμάτων, αποτελεί κόκκινη γραμμή να υποθέσουμε; Δηλαδή αν υπάρξει κάτι αλλά παρουσιάζεται… 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Εδώ γίνεται ένα πολύ μεγάλο λάθος, που κάποιοι σκόπιμα το κάνουν, γιατί ενώ κατηγορούν το ΑΚΕΛ για ιδεολογικές αγκυλώσεις εναντίον του ΝΑΤΟ, αυτοί είναι ιδεολογικά αγκιστρωμένοι στο ΝΑΤΟ. 

Στο Κραν Μοντανά δεν συζητήθηκε ούτε ήταν στόχος η αλλαγή του συστήματος εγγυήσεων, ήταν η κατάργηση του συστήματος εγγυήσεων και την αντικατάσταση αυτού του συστήματος με έναν μηχανισμό εφαρμογής της λύσης, αυτή ήταν η τοποθέτηση του Γενικού Γραμματέα.

Προσπάθησε μάλιστα να το βάλει στο τραπέζι του περίφημου δείπνου και όπως έχει περιγράψει και ο Νίκος ο Κοτζιάς σε δηλώσεις του τότε, όταν προσπάθησε να το κάνει αυτό ο Γενικός Γραμματέας, η Ελλάδα τοποθετήθηκε θετικά, πλην όμως κανένας άλλος δεν τοποθετήθηκε, ούτε υποστήριξε αυτή την προσπάθεια.

Και έκαναν και κριτική, η οποία χάθηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάποια στιγμή και στην ελληνοκυπριακή πλευρά, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δηλαδή τον κύριο Αναστασιάδη, ότι δεν άρπαξε την ευκαιρία να την τραβήξει στο τραπέζι και να πει μάλιστα ιδού, πλέον δε θα συζητούμε για σύστημα εγγυήσεων, θα συζητούμε για μηχανισμό υλοποίησης της λύσης. 

Δεν έχει χώρο λοιπόν το ΝΑΤΟ σε αυτό το πράγμα και αν θέλουμε πραγματικά να μη συζητήσουμε με παλαιούς όρους εγγυήσεων, ας συζητήσουμε την ιδέα του Γενικού Γραμματέα, που πλέον παίρνει τα πράγματα αλλού. 

Θέλουμε να γνωρίζουμε λοιπόν από τον Πρόεδρο για να επανέλθω στο πιο καθοριστικό, όταν λέει, γιατί το λέει, θέλω να συνεχίσουμε από το σημείο που έχουμε διακόψει, πολύ σωστά.  Γιατί θέλει να ανοίξει συγκλίσεις;  Γιατί σε δηλώσεις που έκανε κατ΄ επανάληψη άνοιξε συγκλίσεις, αμφισβήτησε συγκλίσεις για την πολιτική ισότητα;  Για το πολίτευμα, που είναι συμφωνημένα;  Είναι στις συγκλίσεις. Είναι πολύ κρίσιμες συγκλίσεις.

Και μάλιστα έτσι για να γνωρίζουμε όλοι, ποια ήταν η βασική ιδέα του Γενικού Γραμματέα στο Κραν Μοντανά για να μπορέσει να πετύχει την στρατηγική συμφωνία πριν φωνάξει τον Έλληνα Πρωθυπουργό μαζί με τον Τούρκο Πρωθυπουργό για να δούμε και τα ζητήματα της ασφάλειας;

Πολιτική ισότητα που είναι προτεραιότητα της τουρκοκυπριακής κοινότητας με το σύστημα ασφάλειας, αποχώρηση των στρατευμάτων και την κατάργηση των όποιων μονομερών δικαιωμάτων επέμβασης που το θέλει, το προτεραιοποιεί η ελληνοκυπριακή πλευρά. 

Εμείς θα πρέπει να επιδιώξουμε λοιπόν να κρατήσουμε τη σύγκλιση της πολιτικής ισότητας και να πούμε ορίστε, εμείς συμφωνούμε σε αυτό, είναι συμφωνημένο, φτάνει η τουρκική πλευρά να έρθει και να συζητήσει αυτό που έχει καταγράψει ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στην έκθεσή του του Σεπτεμβρίου ότι πρέπει να τερματιστεί το σύστημα εγγυήσεων, πρέπει να πάμε σε έναν μηχανισμό υλοποίησης της λύσης με όλα εκείνα που λέει για την αποχώρηση των στρατευμάτων.

Θέλω να ξέρω λοιπόν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ποιες είναι οι θέσεις του σε αυτά τα ζητήματα. Ακόμα δεν έχουμε ακούσει τίποτα.  Εδώ και πάρα πολύ καιρό δεν έχει τοποθετηθεί αναφορικά με το πλαίσιο Κουντέρες.  Έκανε μια-δυο δηλώσεις στην αρχή της θητείας του, μετά εξαφανίστηκε αυτό το ζήτημα και από τον ίδιο και από τους συνεργάτες του.

Πολύ φυσιολογικό είναι αυτά να μας προκαλούν ερωτηματικά. Θα προσπαθήσουμε να τα επιλύσουμε. Ποια είναι η άποψη του ΑΚΕΛ, και κλείνω.  Επειδή τα πράγματα θα πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένα και πρέπει να είναι ξεκάθαρα τα μηνύματα που πάνε στον διεθνή παράγοντα, πρέπει να ετοιμάσουμε έναν οδικό χάρτη.  Το ΑΚΕΛ τον έχει ετοιμάσει, βλέπω τον ετοιμάζουν, απέναντί μου είναι ο πνευματικός πατέρας αυτού του οδικού χάρτη. 

Έτσι ώστε όλα τα κομμάτια του παζλ που έχουμε πει να μπουν στον οδικό χάρτη, να έχει μέσα και τον χρονικό ορίζοντα για το πως θα κινηθούμε. Και μέσα σε αυτό τον οδικό χάρτη να δούμε και πως θα αξιοποιηθούν εργαλεία και κίνητρα τα οποία πάντοτε πρέπει να αναζητείς την ώρα που επιδιώκεις λύση. Ο Γενικός Γραμματέας αναμένει και είναι αυτό που τον έχει ενθαρρύνει για να αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία.  Ότι τα ευρωτουρκικά και ειδικά κάποιες προτεραιότητες της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση που είναι η απελευθέρωση των θεωρήσεων, ο εκσυγχρονισμός της τελωνειακής ένωσης, η συμμετοχή της Τουρκίας σε εξοπλιστικά προγράμματα, κυρίως στο SAFE, πώς μπορεί αυτά, λοιπόν, να τα αξιοποιήσει έτσι ώστε να απελευθερωθούν αυτές οι δυναμικές που θα οδηγήσουν στην διάρρηξη του αδιεξόδου και να έρθει και η Τουρκία στο όχημα της λύσης. 

Χρειάζεται, λοιπόν, πολύ συγκεκριμένος σχεδιασμός, όχι πολιτική για το εσωτερικό μέτωπο, ότι πολιτική απλά να διασφαλίσουμε ότι μέχρι το 2028 θα έχουμε εργαλεία για να πάμε στις προεδρικές εκλογές και να διεκδικήσουμε επανεκλογή. Αλλά να υλοποιήσουμε το στόχο της λύσης του Κυπριακού, γιατί έχει απόλυτο δίκιο ο Αλέξης ότι πατριωτισμός σημαίνει ότι δεν αφήνω ζητήματα που αποτελούν πηγή κινδύνου για τις επόμενες γενιές για να φορτώσουμε αυτή την πηγή κινδύνων στις επόμενες γενιές. 

Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα, εδώ θα πιέσει το ΑΚΕΛ να παρθούν οι σωστές αποφάσεις, είναι εδώ που θα κριθεί και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Ωραία. Επειδή έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ το χρόνο, έχουμε ολοκληρώσει το ζήτημα με το Κυπριακό, κύριε Τσίπρα δεν μπορώ να μη σας ρωτήσω για το νέο εγχείρημα, για το νέο πολιτικό σχήμα ΕΛΑΣ.

Τι διαφοροποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ; Τι καινούριο προσφέρεται; Βλέπω αυτή τη στιγμή μία διαφορετική προσέγγιση στο θέμα του πατριωτισμού που θέτετε, το οποίο εργαλειοποιήθηκε από την ακροδεξιά και πολλές φορές έκανε την αριστερά να μην χάνει στο να οικειοποιείται και να υιοθετεί αυτή τη λέξη. 

Τι καινούριο μπορούμε να δούμε με την ΕΛΑΣ; 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Το καινούριο που κομίζουμε είναι την ελπίδα και την αισιοδοξία ξανά….

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ:

Που δεν κατάφερε να ….

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Ναι, τρία χρόνια τώρα ο κύριος Μητσοτάκης, τουλάχιστον η εικόνα που υπήρχε δημοσκοπικά ήταν ότι δεν είχε αντίπαλο. Εμείς δεν θα ήμασταν εδώ, όχι στην Κύπρο εννοώ, δεν θα είχαμε ιδρύσει την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη αν αυτά τα τρία χρόνια από τον προοδευτικό χώρο υπήρχε μία εναλλακτική αξιόπιστη και ικανή να δημιουργήσει ξανά μία ανταγωνιστική προοπτική προς την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που να μπορεί να διεκδικήσει στα ίσια τη διακυβέρνηση της χώρας, όχι απλά για να διαμαρτύρεται. 

Διότι από τη μία είχαμε δυνάμεις οι οποίες έχουν, δυστυχώς, από ανταγωνιστικός πόλος στη δεξιά έχουν υιοθετήσει την αντίληψη της συμπληρωματικής δύναμης στη δεξιά. Και από την άλλη άλλες δυνάμεις οι οποίες δεν ενδιαφέρονται για την διακυβέρνηση. 

Δεν μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα για τους, για τις κοινωνικές ομάδες που θες να εκπροσωπήσεις αν δεν έχει και την βούληση να λερώσεις τα χέρια σου για να κυβερνήσεις. 

​Θα κάνεις και λάθη. Θα έχεις και συγκρούσεις όμως. Μπορεί να έχεις και ήττες. Θα έχει και νίκες για τα λαϊκά στρώματα. Και να σας πω κάτι; 

​Πιο χρήσιμη ήταν η Αριστερά στις συνθήκες μνημονίων παρά σε ομαλές συνθήκες. Διότι καταφέραμε να βγάλουμε από την φτώχεια εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Πιο κρίσιμο και πιο χρήσιμο είναι αυτό. 

​Άρα, λοιπόν, αυτό που θέλουμε να φέρουμε είναι ξανά στο προσκήνιο μια ισχυρή προοδευτική παράταξη. Την επανίδρυση της θέλουμε. Με όρους σύγχρονους, με όρους αξιόπιστους. Και την δυνατότητα η Αριστερά να γίνει κυβερνώσα. Δηλαδή, να έχει προοπτική, να θέλει την εξουσία, να μην την φοβάται. Προς όφελος των πολλών. 

​Και ένα τελευταίο. Το θεωρώ σημαντικό. Για να τα πετύχεις όλα αυτά πρέπει να είσαι έτοιμος να γίνεις εσύ ο ίδιος η αλλαγή που επιθυμείς. Κυριαρχεί σήμερα, τουλάχιστον στην ελληνική πολιτική ζωή, κοινωνική ζωή, μια αντίληψη την οποίαν την διαδίδουν οι δυνάμεις της Δεξιάς, οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, ότι όλοι το ίδιο είναι. 

Είναι μια αντιπολιτική θέση και στάση. Και προφανώς αυτό το λένε συνήθως όσοι έχουν λερωμένη την φωλιά τους. Ο κλέφτης λέει, έλα μωρέ, όλοι κλέβουν. Ο απατεώνας λέει, ένα μωρέ. Ο φοροφυγάς λέει, όλοι φοροδιαφεύγουν. 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Ή μαζί τα φάγαμε. 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Ή μαζί τα φάγαμε. Αυτό είναι από την δεκαετία την δύσκολη, του 2010. Κοιτάχτε, πρέπει να το λάβουμε υπ’ όψιν μας αυτό. Και πρέπει να δώσουμε ένα άλλο παράδειγμα. Ένα άλλο παράδειγμα. Εμείς δεν είμαστε στην πολιτική ως επαγγελματίες της πολιτικής. Αλλά ως αυτοί οι οποίοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. 

​Ρομαντικοί, αν θέλετε. Ναι, ρομαντικοί. Θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Πιστεύουμε ότι μέσα από την πολιτική μπορούμε να αλλάξουμε την ζωή των ανθρώπων γύρω μας. 

​Άρα, λοιπόν, πιστεύω ότι αυτό το παράδειγμα πρέπει να το δώσουμε. Πιστεύω ότι ένας από τους λόγους που αντιμετωπίσαμε προβλήματα είναι ότι στην πορεία δείξαμε και εμείς να μοιάζουμε λίγο με τους αντιπάλους μας. 

​Το εγχείρημα μας είναι φρέσκο, είναι καινούργιο. Συνδυάζει την εμπειρία αλλά και την νεανική ορμή. Έχουμε νέους ανθρώπους, νέα παιδιά που μπαίνουν στις γραμμές μας. Που έχουν την ευκαιρία να υποστηρίξουν τις θέσεις μας. 

​Και πιστεύω ότι όλο αυτό μπορεί να δώσει μια αναγεννητική ορμή. Ο συνδυασμός της εμπειρίας, της κυβερνητικής εμπειρίας, με την ανιδιοτέλεια, με την εθελοντική δουλειά, την προσπάθεια να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο μπορεί να δώσει μια νέα ελπίδα και μια προοπτική, αυτό κομίζω. 

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ: 

Είναι ικανό για να συνασπίσει και άλλους χώρους που διασπάστηκαν στην πορεία, πολιτικούς χώρους που ανήκουν στην αριστερά;

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Κοιτάξτε, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι διαφορετικό από αυτό της Κύπρου. Στην Κύπρο έχει ένα προεδρικό σύστημα. Είστε υποχρεωμένοι να κάνετε συνεργασίες και συμμαχίες πριν τις εκλογές.

​Στην Ελλάδα έχουμε ένα πρωθυπουργικό-κεντρικό σύστημα όπου αυτός που είναι στη δεύτερη θέση, στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάντοτε έχει ένα προβάδισμα και στην ουσία στα ψηφοδέλτια του και στην κάλπη του συνασπίζονται όσοι θέλουν την πολιτική αλλαγή. Το είδαμε το 2012. Πιστεύω ότι μπορούμε να το ξαναδούμε και τώρα.

​Πιστεύω, δηλαδή, στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, μαθαίνω ότι υπάρχουν φήμες, διαβάζω διάφορα ρεπορτάζ ότι θα τις επισπεύσει ο Πρωθυπουργός για να μην δημιουργηθεί momentum, που γράφει σήμερα το Politico, στην ελληνική αριστερή συμπαράταξη. Το momentum έχει ήδη δημιουργηθεί.

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ​

Λόγω και των δημοσκοπικών ευρημάτων.

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ: 

Το momentum έχει ήδη δημιουργηθεί και πιστεύω ότι η πραγματικότητα θα είναι πολύ διαφορετική. Δεν θα είναι ένας περίπατος για τον κύριο Μητσοτάκη, όπως υπολόγιζε πριν από τις 26 Μαΐου. Θα είναι μια αναμέτρηση, η οποία θα είναι ντέρμπι. 

​Εμείς πάμε όχι για να καταγράψουμε δυνάμεις και να διαμαρτυρηθούμε. Πάμε για να διεκδικήσουμε την ψήφο των πολιτών, να καταφέρουμε την συσπείρωση και τη συμπαράταξη προοδευτικών δημοκρατικών πολιτών στα ψηφοδέλτιά μας, για να νικήσουμε τις εκλογές και να φέρουμε την αλλαγή της πολιτικής, προφανώς και την πολιτική αλλαγή.

Μ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ: 

Ωραία. Μια τελευταία ερώτηση για εσάς, κύριε Στεφάνου, και να κλείσουμε. Είδα να συμφωνείτε με τα όσα έχει θέσει ο κύριος Τσίπρας και τις προσδοκίες αυτού του νέου εγχειρήματος και διερωτώμαι κατά πόσο για εσάς προσωπικά και για το ΑΚΕΛ, ο κύριος Τσίπρας είναι ο πιο κοντινός συνομιλητής σας στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή.

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ: 

Εάν να απαντήσω έτσι όπως το ρωτάς, τότε θα παραβιάσω τη βασική αρχή με την οποία λειτουργεί το ΑΚΕΛ, που λέει ότι εμείς είμαστε υπέρ της ενότητας της Αριστεράς, όπου κι αν βρίσκεται ο ποιος κι αν είναι ο δικός της ρόλος. Πρέπει να αντιληφθούμε σε αυτόν τον κόσμο τον δύσκολο με τον κυρίαρχο ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου και των δυνατοτήτων που έχουν οι ολιγαρχίες. 

Η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια να είναι πολυδιασπασμένη ούτε να αναζητεί τις διαφωνίες της, πρέπει να αναζητεί τις συμφωνίες της στη βάση μιας συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας που να πατά στο τώρα ανοίγοντας προοπτική για το αύριο.

​Αυτή ήταν και η δική μας η λογική, όταν δημιουργήσαμε την Κοινωνική Συμμαχία και θεωρώ ότι είναι το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών που είχαμε, έχει δημιουργηθεί μία δυναμική, ένα κύμα πάνω στο οποίο θα ανεβούμε, με στόχο να δημιουργήσουμε αυτόν τον μεγάλο προοδευτικό συνασπισμό.

Που θα περιλαμβάνει κόμματα ενδεχομένως, θα περιλαμβάνει οργανώσεις κινήματα κι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, που δυσπραγεί δυστυχεί δυσφορεί από τις πολιτικές που κυριαρχούν από το 2013 στην Κύπρο με την εξουσία της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε εκείνον τον προοδευτικό πόλο, που να μπορεί να αποτελέσει το πλειοψηφικό ρεύμα στις εκλογές τις προεδρικές του 2028, για να αλλάξουμε τα πράγματα στον τόπο. 

Γιατί για να αλλάξουν τα πράγματα στον τόπο πρέπει να έχεις την εξουσία. Αν είναι απλώς να είσαι στη Βουλή να διαμαρτύρεσαι, να είσαι το ανάχωμα σε αντιλαϊκές πολιτικές, να μην μπορείς να κάνεις πολιτικές διότι σε περιορίζει το Σύνταγμα, δεν μπορείς να αυξάνεις δαπάνες κοινωνικών πολιτικών, γενικά δεν μπορείς να αυξάνεις τις δαπάνες.

Απλά θα είσαι εκεί, θα δίνεις τη μάχη σου, μπορεί να ικανοποιείς ένα κόσμο που λέει έχω μία δύναμη που προσπαθεί να με προστατεύσει, αλλά για μας ο στόχος δεν είναι απλά να προστατεύουμε, είναι για να ανοίξουμε προοπτικές και νέους δρόμους για την κοινωνία και τη χώρα και αυτό μπορεί να γίνει μόνο κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές, που θα λύσει το ζήτημα της εξουσίας, που είναι το καθοριστικό στην πολιτική, το 2028. 

Και είμαι πεπεισμένος ότι αυτό το πράγμα μπορούμε να το καταφέρουμε, μέσα από τις συμπεριληπτικές πολιτικές, που έχει το ΑΚΕΛ, στη βάση επαναλαμβάνω μιας συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας, που περιλαμβάνει όλα τα βασικά κεφάλαια που καθορίζουν την πορεία του τόπου και του λαού. 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Ωραία, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συζήτηση. 

Α. ΤΣΙΠΡΑΣ:

Κι εμείς ευχαριστούμε. 

Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ:

Κι εμείς ευχαριστούμε Μαρίνα.