Φ. Κουτεντάκης: Φορολογικός παράδεισος για τα hedge funds με κυβερνητική υπογραφή

Την ίδια ώρα που ο Πρωθυπουργός δεσμεύεται, από το βήμα της ΔΕΘ, να αυξήσει από 5% σε 15% τη φορολογία των υψηλών αμοιβών άνω των 60.000 ευρώ που λαμβάνουν στελέχη επιχειρήσεων από τη συμμετοχή τους στα διανεμόμενα κέρδη -χαρακτηρίζοντας την αλλαγή πράξη «φορολογικής δικαιοσύνης»- το πρόσφατο δημοσίευμα των Financial Times αποκαλύπτει την άλλη όψη της κυβερνητικής πολιτικής: Κυβερνητικοί εκπρόσωποι επισκέπτονται γραφεία hedge funds στο Λονδίνο για να διαφημίσουν τα ελληνικά φορολογικά προνόμια.

Ο σύμβουλος του υπουργού Οικονομικών Βασίλης Καρατζάς προσέγγιζε επί μήνες τον Κρις Ρόκος, όσο εκείνος εξέταζε πού θα μεταφέρει τη φορολογική του κατοικία. Ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης συναντήθηκε με τον Κρις Ρόκος λίγες μόλις ώρες πριν από την ανακοίνωση. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια αυθόρμητη «ψήφο εμπιστοσύνης» στην ελληνική οικονομία, αλλά για οργανωμένο κυβερνητικό κυνήγι υπερπλουσίων με δόλωμα τη χαμηλή φορολογία.

Με τον ν. 5313/2026 η κυβέρνηση έστησε ένα ειδικό καθεστώς για στελέχη hedge funds και private equity. Το άρθρο 96 μειώνει από 15% σε μόλις 5% τη φορολογία του carried interest -της αμοιβής που εισπράττουν οι διαχειριστές ως ποσοστό από τα κέρδη των funds- για όσους μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ελλάδα. Το προνόμιο διαρκεί επτά χρόνια και προστίθεται στο άρθρο 5Γ του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, το οποίο απαλλάσσει από τον φόρο και το 50% του εισοδήματός τους από εργασία.

Η πολυδιαφημισμένη προϋπόθεση των 3 εκατ. ευρώ για την ένταξη στο καθεστώς δεν αφορά φόρους ούτε υποχρεωτική παραγωγική επένδυση. Αρκεί η ελληνική εταιρεία που τους απασχολεί να πραγματοποιεί αντίστοιχες ετήσιες δαπάνες, όπως μισθούς, γραφεία και λειτουργικά έξοδα. Το άρθρο 97 συμπληρώνει το πακέτο: η διαχείριση ενός ξένου fund από την Ελλάδα δεν αρκεί για να αποκτήσει εδώ φορολογική κατοικία ή μόνιμη εγκατάσταση. Με απλά λόγια, ο διαχειριστής φορολογείται προνομιακά, ενώ η διεθνής δραστηριότητα του fund προστατεύεται από την ελληνική φορολογία.

Αυτό δεν είναι ουδέτερο «επενδυτικό κίνητρο», αλλά ειδική φορολογική μεταχείριση για μία από τις πλουσιότερες επαγγελματικές κατηγορίες στον κόσμο. Την ώρα που εργαζόμενοι και μικρομεσαίοι πληρώνουν τους κανονικούς συντελεστές, στελέχη που διαχειρίζονται δισεκατομμύρια αποκτούν φόρο 5% και πρόσθετες απαλλαγές. Η κυβέρνηση δεν προσελκύει παραγωγή με καλύτερους θεσμούς και υποδομές, αγοράζει φορολογικούς κατοίκους εκποιώντας τη φορολογική ισότητα. Μετατρέπει την Ελλάδα σε φορολογικό θέρετρο των hedge funds και βαφτίζει το προνόμιο «ανάπτυξη».

Κατανοούμε, λοιπόν, την ταραχή της κυβέρνησης απέναντι στην «πατριωτική εισφορά». Η ιδέα ότι ο ακραίος πλούτος μπορεί να κληθεί να συνεισφέρει έστω και το 1% της καθαρής περιουσίας του απειλεί να χαλάσει τη βιτρίνα —και, ποιος ξέρει, ίσως και κανένα deal που έκλεινε μήνες στα υπουργικά γραφεία. Πώς θα συνεχίσουν να περιοδεύουν στα hedge funds του Λονδίνου πουλώντας φορολογικό παράδεισο, αν στην Ελλάδα ανοίξει σοβαρά η συζήτηση για φορολόγηση του μεγάλου πλούτου; Δεν κινδυνεύει η οικονομία τους, κινδυνεύει το προϊόν που πουλάνε. Και αυτό το προϊόν είναι η φορολογική ασυλία των ισχυρών.