Η ανακοίνωση κυρώσεων εναντίον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών κ. Ρούμπιο είναι και επονείδιστη και εξαιρετικά επικίνδυνη. Η συνεχιζόμενη απαξίωση των διεθνών θεσμών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ υποσκάπτει τα θεμέλια της διεθνούς νομιμότητας, κανονικοποιώντας την εξαίρεση και νομιμοποιώντας τον εκφοβισμό.
Αυτό είναι το περιεχόμενο του ιδεολογικού μανιφέστου δυτικής πολιτιστικής ανωτερότητας που παρουσίασε ο Μάρκο Ρούμπιο στην ομιλία του προχθές στην Πνύκα, την οποία ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση έτρεξαν να εκθειάσουν;
Η σχετικοποίηση πανανθρώπινων αξιών και διαδικασιών, η στοχοποίηση άβολων διεθνών θεσμών και η υποβάθμιση θεμελιωδών ζητημάτων αρχής της διεθνούς δικαιοταξίας σε αντικείμενα απλώς πολιτικής διαπραγμάτευσης με όρους ισχύος, γκρεμίζει τις βάσεις της διεθνούς ειρηνικής συνύπαρξης.
Στην αδημονία τους να γίνουν αρεστοί στο καθεστώς της υπερατλαντικής δύναμης, ηθελημένα ή άθελά τους, ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση γκρεμίζουν το οικοδόμημα δεκαετιών ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη βάση του διεθνούς δικαίου και τα ισχυρότερα ερείσματά της.
Από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ένα τσιγάρο δρόμος. Αν «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα» επιχειρήσεων σαν της Βενεζουέλας, αν εναγκαλιζόμαστε θερμά με διεθνώς καταζητούμενους ηγέτες, αν σπεύδουμε να γίνουμε
Παρατηρητές σε Συμβούλια Ειρήνης που υπονομεύουν τα Ηνωμένα Έθνη κι αν επικροτούμε την ευθεία επίθεση στο διεθνή νομικό πολιτισμό ή απλώς ντροπιαστικά σιωπούμε, ας μην εκπλαγούμε αν σύντομα δεν έχουμε πια από πού να πιαστούμε όταν αντιμετωπίζουμε απειλές και προκλήσεις.
Σε μια εποχή πολέμων και σκληρής ισχύος και μια δύσκολη γειτονιά, η Ελλάδα πρέπει φυσικά να παίρνει τακτικά δύσκολες αποφασίσεις και να κάνει συμβιβασμούς. Όμως άλλο ρεαλισμός στη βάση αρχών και άλλο άκρατος κυνισμός και μόνο λαχτάρα για την εύνοια ανάλγητων προστατών. Από το δεύτερο, μόνο χαμένοι μπορούμε να βγούμε.
Η επιστολή της Ελληνικό Μετρό της 6ης Μαΐου 2026, που αποκαλύπτει σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών», γκρεμίζει όσα έλεγε επί μήνες η κυβέρνηση για την Κυψέλη.
Ιδιοσυγκρασιακός, ασυμβίβαστος, πεζογραφικά αταξινόμητος, μετωπικός κι οξύς όταν το έκρινε, αυτόπτης μάρτυρας και αφηγητής της ζωής των από τα κάτω, όσων η καθεστηκυία τάξη αποφάσισε να τοποθετήσει στο περιθώριο της κοινωνίας, ή της ιστορίας.
