Χ. Τζήμητρας: Μαγική εικόνα από τον ΥΠΕΞ για την εξωτερική πολιτική

Ο Υπουργός Εξωτερικών, ίσως σε μία προσπάθεια να ενισχύσει προεκλογικά το αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας και να καλύψει την έλλειψη στρατηγικής, παρουσίασε μία μαγική εικόνα για την εξωτερική πολιτική.

Πρώτον, για άλλη μια φορά, ο κ. Γεραπετρίτης διαστρεβλώνει το θέμα των F-35 και F-16, αποσιωπώντας τις ενέργειες της Κυβέρνησης Τσίπρα την περίοδο 2018-2019, σε συνεργασία με το ελληνοαμερικανικό λόμπι. Ισχυρίζεται ότι το 2019 η Τουρκία ήταν συμπαραγωγός χώρα των F-35, ενώ η Ελλάδα δεν ήταν ούτε στο πρόγραμμα των αεροσκαφών αυτών, ούτε στην αναβάθμιση των F-16. Θα ήθελα να υπενθυμίσω στον κύριο Υπουργό την πραγματικότητα: Στις 17 Ιουλίου του 2019 ο Λευκός Οίκος επισημοποίησε το εμπάργκο για τα F-35 στην Τουρκία, αναφέροντας ότι «η απόφαση της Τουρκίας να αγοράσει ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-400 καθιστά αδύνατη τη συνέχιση της εμπλοκής της με τα F-35». Είχαν προηγηθεί οι νόμοι 2781 και 5863 του Κογκρέσου, τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2018, ο νόμος για τις αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ τον Αύγουστο του 2018, και το νομοσχέδιο "East Med Act" του Απριλίου του 2019, που προέβλεπαν την συμπερίληψη της Τουρκίας στη λίστα των αμερικανικών κυρώσεων, καθώς και το εμπάργκο στα F-35.

Προκαλεί πολύ αλγεινή εντύπωση και η προσπάθεια του κ. Γεραπετρίτη να οικειοποιηθεί η σημερινή κυβέρνηση την αναβάθμιση των 85 F-16 σε Viper, η οποία συμφωνήθηκε τον Οκτώβριο του 2017, κατά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Ουάσιγκτον. Το ίδιο ισχύει και για την αποσιώπηση του γεγονότος ότι το πρώτο Letter of Request για τα F-35 εστάλη από την κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 2017.

Δεύτερον, ο κ. Γεραπετρίτης επιχειρεί να πείσει ότι η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη έβγαλε την Ελλάδα από την «μειονεκτική θέση» στην οποία βρισκόταν σε περιοχές όπως η Συρία και η Λιβύη - για την οποία ισχυρίζεται ότι «μπορούμε να έχουμε μια σοβαρή επιδραστικότητα». Τόνισε, μάλιστα, ότι η Ελλάδα έχει σημαντική παρουσία στον Κόλπο και στην Αίγυπτο και ότι «μπορούμε ταυτοχρόνως να είμαστε στρατηγικοί σύμμαχοι του Ισραήλ, αλλά να έχουμε και όλο τον αραβικό κόσμο στο πλευρό μας». Δυστυχώς αποδεικνύεται το αντίθετο από τον αποκλεισμό της Ελλάδας από τις Διεθνείς Διασκέψεις για τη Λιβύη, τα παράνομα τουρκολιβυκά μνημόνια, τις άμεσες σχέσεις της Τουρκίας με τη συριακή και τη λιβυκή ηγεσία, την αποκατάσταση των σχέσεων της Τουρκίας με την Αίγυπτο μέχρι και τον αμυντικό τομέα, με τη Συμφωνία της Μέκκας, παρά την αποστολή Patriot στη Σαουδική Αραβία. Είναι άλλο να μην ετεροπροσδιοριζόμαστε σε σχέση με τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και άλλο να μην θέλουμε να δούμε τι συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας.

Τρίτον, η αναφορά του κ. Γεραπετρίτη, σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ότι «εκείνο το οποίο εξέλιπε όλο αυτό το μακρό διάστημα, ήταν μια πάρα πολύ ισχυρή θέση της Ελλάδας» είναι απαράδεκτη. Να υπενθυμίσουμε στον κ. Υπουργό, ότι ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε από τον Αλέξη Τσίπρα μια Ελλάδα με ισχυρό αποτύπωμα: Με Στρατηγικό Διάλογο με τις ΗΠΑ, με το σχήμα 3+1 και σειρά άλλων σχημάτων συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, με την Σύνοδο των Med7 να έχει καθιερωθεί το 2016 και να μιλάει με ενιαία φωνή, με τη Συμφωνία των Πρεσπών υπογεγραμμένη, με στρατηγικές σχέσεις με την Κίνα, με ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία και με την Ελλάδα εκτός μνημονίων και με ρυθμισμένο χρέος. Η κυβέρνηση κινείται σήμερα στη λογική του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου και τα σχήματα στην περιοχή διαμορφώνονται από την Τουρκία και όχι από την Ελλάδα. Αυτό είναι ζήτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Γεραπετρίτης και πάντως σίγουρα δεν αποτελεί λόγο για πανηγυρισμούς.

Τέταρτον, ο κ Γεραπετρίτης για μια ακόμα φορά δεν απαντάει σε δύο καίρια ερωτήματα: Γιατί δεν αξιοποιείται η απειλή των ευρωπαϊκών κυρώσεων, έστω τώρα, απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις; Γιατί διακόπηκαν όχι μόνο οι διερευνητικές αλλά και οι συνομιλίες του με τον Τούρκο ομόλογό του για την οριοθέτηση ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός διαφορετικού κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;