Η πρόσφατη εκλογή Τούρκου εκπροσώπου στη θέση του αντιπροέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του DIANA, του φορέα επιτάχυνσης της αμυντικής καινοτομίας του ΝΑΤΟ, και μάλιστα όπως ανακοίνωσε η τουρκική πλευρά, με ομοφωνία, αναδεικνύει σοβαρά ερωτήματα για τη στάση και τις προτεραιότητες της ελληνικής κυβέρνησης.
Την ώρα που ο υπουργός Εθνικής Άμυνας προβάλλει την «Ατζέντα 2030» και εξαγγέλλει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο με αιχμή την καινοτομία και την τεχνολογία, η Τουρκία ενισχύει τη θεσμική της παρουσία σε έναν σημαντικό νατοϊκό οργανισμό, σε συνέχεια της συνολικής ραγδαίας αναβάθμισης της στο ΝΑΤΟ. Η εξέλιξη αυτή υπογραμμίζει την απόσταση ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και στα αποτελέσματα της ελληνικής παρουσίας στους διεθνείς θεσμούς.
Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει ποια στάση τήρησε η ελληνική αντιπροσωπεία, εάν όντως συναίνεσε στην υποψηφιότητα και ποιες πρωτοβουλίες ανέλαβε για την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στον οργανισμό. Εφόσον η εκλογή φέρεται να ήταν ομόφωνη, με ποιο σκεπτικό δόθηκε η ελληνική συναίνεση;
Η ουσιαστική στήριξη της εγχώριας αμυντικής καινοτομίας και η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων απαιτούν συνεπή στρατηγική και ενεργή συμμετοχή εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις. Κάτι που δεν μπορεί να το κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία έχει μετατρέψει την χώρα σε απλό παρατηρητή των εξελίξεων.
