Αλ. Τσίπρας – «Τώρα Μιλάμε» στο Περιστέρι: Η δημιουργία της ΕΛ.Α.Σ. έχει δώσει ξανά ελπίδα, προοπτική και αισιοδοξία

Στο Περιστέρι, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Τώρα Μιλάμε» έδωσε το παρών ο Πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξης Τσίπρας. Όπως και στις υπόλοιπες εκδηλώσεις, έτσι και στο Περιστέρι, οι πολίτες είχαν τον πρώτο λόγο. Εργασιακά, διαφθορά, υγεία, παιδεία, αλλά και γενικότεροι προβληματισμοί τέθηκαν προς ουσιαστική, και όχι επικοινωνιακή, συζήτηση. «Αυτού του είδους οι εκδηλώσεις για μας δεν είναι μια μορφή επικοινωνίας, είναι ουσία. Δεν είναι επικοινωνία, διότι είναι μια άλλη αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να κάνουμε πολιτική. Δεν θέλουμε να ερχόμαστε να ανεβαίνουμε στο βήμα για να σας λέμε τι πρέπει να κάνετε, αλλά να καθόμαστε να ακούμε εσάς, ανθρώπους μέσα από την κοινωνία να μας πούνε τι πρέπει εμείς να κάνουμε, διότι θέλουμε να προχωρήσουμε μαζί. Όχι μονάχα σε αυτό που είναι ο στόχος μας, η πολιτική αλλαγή, η αλλαγή πολιτικής, αλλά θέλουμε να προχωρήσουμε μαζί και σε μια αναπλαισίωση της έννοιας της πολιτικής» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας.

Αναφορικά με την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ αναφέρθηκε στην έννοια της εντιμότητας και στο πώς αυτή πλέον κυριαρχεί στον δημόσιο πολιτικό λόγο. Όπως είπε και ο ίδιος: «Το θέμα της εντιμότητας δεν το φέραμε εμείς στο δημόσιο διάλογο. Το αίτημα της εντιμότητας δεν το έφερε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Το έκανε κεντρικό η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το έλλειμμά της, το αίτημα της εντιμότητας, τα επτά χρόνια που πέρασαν και μας κυβερνά. Γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά. Όπως την περίοδο της Κατοχής οι Έλληνες αναζητούσαν ελευθερία, όπως την περίοδο της χούντας οι Έλληνες αναζητούσαν δημοκρατία, έτσι και την περίοδο της μεγάλης και εκτεταμένης διαφθοράς, οι Έλληνες αναζητούν εντιμότητα και γι’ αυτό είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη και όχι εμείς.»

Ολόκληρη η ομιλία

Γεια σας! Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας σήμερα εδώ στο Περιστέρι. Ευχαριστώ θερμά και τους προλαλήσαντες, όλους όσοι πήραν το λόγο για να μας μεταφέρουν μια εικόνα της πραγματικής ζωής. Και θέλω να σας πω ότι αυτού του είδους οι εκδηλώσεις για μας δεν είναι μια μορφή επικοινωνίας, είναι ουσία. Δεν είναι επικοινωνία, διότι είναι μια άλλη αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να κάνουμε πολιτική. Δεν θέλουμε να ερχόμαστε να ανεβαίνουμε στο βήμα για να σας λέμε τι πρέπει να κάνετε, αλλά να καθόμαστε να ακούμε εσάς, ανθρώπους μέσα από την κοινωνία να μας πούνε τι πρέπει εμείς να κάνουμε, διότι θέλουμε να προχωρήσουμε μαζί. Όχι μονάχα σε αυτό που είναι ο στόχος μας, η πολιτική αλλαγή, η αλλαγή πολιτικής, αλλά θέλουμε να προχωρήσουμε μαζί και σε μια αναπλαισίωση της έννοιας της πολιτικής. Η πολιτική δεν είναι από τους λίγους προς τους πολλούς. Είναι από τους πολλούς για τους πολλούς. Γι αυτό το σύνθημά μας είναι με την κοινωνία, για την κοινωνία, από την κοινωνία. Και θέλω να σας πω ότι αυτός ο τρόπος με τον οποίο συζητάμε αυτό το καλοκαίρι στις πλατείες όλης της χώρας θέλουμε να είναι αύριο και ο τρόπος με τον οποίο αν ο ελληνικός λαός μας δώσει αυτή την ευκαιρία, θα κυβερνήσουμε τον τόπο. Θα είναι ένας τρόπος διαδραστικής επικοινωνίας και κλεισίματος της απόστασης ανάμεσα στον πολίτη και στη δημοκρατική εξουσία. Διότι εμείς θέλουμε μια άλλου είδους εξουσία. Είναι δύσκολο και αν θέλετε φιλόδοξο αυτό το όραμα, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.

Αξίζει τον κόπο διότι ζούμε σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Ακούσατε και τους έξι συμπολίτες μας που πήραν τον λόγο. Ειδικότερα τους δύο τελευταίους. Να ευχηθούμε χρόνια πολλά και στην Ελθίνα και να πούμε και στον Γιάννη ότι έκανε μια εκπληκτική παρέμβαση Και είναι πολύ σημαντικό να ακούμε νέους ανθρώπους με όραμα, με αξίες, με πείσμα, με αγωνία για αυτόν τον τόπο και με διάθεση να το παλέψουμε. Να μείνουμε εδώ, να αγωνιστούμε, να το παλέψουμε για να διαμορφώσουμε καλύτερες συνθήκες. Όμως, παρακολουθώντας τα πολιτικά πράγματα αυτό το διάστημα, υπάρχει ένα πολύ θετικό. Υπάρχει και ένα πολύ αρνητικό Από ποιον θέλετε να ξεκινήσω; Από το θετικό θέλετε; Εντάξει, το θετικό βρίσκεται σήμερα εδώ. Είναι η δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, είναι η δημιουργία της ΕΛΑΣ που έχει δώσει ξανά ελπίδα και προοπτική, ελπίδα, αισιοδοξία. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε και τα έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε έναν ισχυρό προοδευτικό πόλο, αυτό που ονομάζουμε κυβερνώσα Αριστερά, ικανή να αντιπαρατεθεί, να διεκδικήσει, να κυβερνήσει τον τόπο, όχι μόνο να διαμαρτύρεται. Είμαστε εδώ όμως ως σημείο ισορροπίας για το πολιτικό σύστημα. Διότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση αυτή έγινε ακόμα πιο αλαζονική, διότι ήταν παντελώς ανεξέλεγκτη. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει δίχως δύο πόλους που θα ανταγωνίζονται και όταν ο ένας θα είναι στην διακυβέρνηση, ο άλλος θα ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Η αλαζονεία σήμερα του κ. Μητσοτάκη σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και σε αυτό το κενό. Όμως τώρα πια δεν έχουμε σαράντα μέρες που συγκροτηθήκαμε και που δημιουργηθήκαμε, που γεννηθήκαμε.

Όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Ελληνίδες ξέρουν ποια είναι η δύναμη εκείνη που στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν οι κάλπες στηθούν, θα μπορεί να κοιτάξει στα μάτια και να ανταγωνιστεί και να νικήσει μια κυβέρνηση η οποία είναι αλαζονική. Μια κυβέρνηση η οποία είναι βαθιά διεφθαρμένη και μια κυβέρνηση που έχει παράξει πολύ περισσότερες ανισότητες απ’ όσο μπορεί να αντέξει το σώμα αυτής της κοινωνίας. Να πω τώρα και το αρνητικό; Το αρνητικό είναι ότι τις τελευταίες μέρες βλέπουμε μια συμπεριφορά όχι απλά βαθιά αλαζονική, αλλά βαθιά τοξική και πολωτική. Από την πλευρά των στελεχών της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού. Θυμάμαι κάποια λόγια ενός σπουδαίου Ιταλού φιλόσοφου, του Αντόνιο Γκράμσι, ο οποίος είχε πει για τον καιρό του τότε ότι είμαστε, λέει, στην εποχή των τεράτω. Ποια είναι η εποχή των τεράτων; Όπου το παλιό έχει πεθάνει, ακόμα κι αν δεν το ξέρει, αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμα εγκαθιδρυθεί στη θέση του. Σ’αυτή ακριβώς την εποχή βρισκόμαστε στη χώρα μας, στην εποχή των τεράτων. Γιατί το λέω αυτό; Διότι είναι τερατώδη αυτά που συμβαίνουν σε ό, τι αφορά τις τρομακτικές ανισότητες, σε ό, τι αφορά την απίστευτη διαφθορά που βλέπουμε γύρω μας και σε ότι αφορά όμως και την τοξικότητα, τον διχασμό, την πόλωση στην οποία επιχειρούν να βυθίσουν την πολιτική αντιπαράθεση. Βλέποντας ότι υπάρχει αντίπαλος και υπάρχει κίνδυνος να χάσουν την εξουσία.

Τις τελευταίες μέρες θυμήθηκα ένα παλιό πολιτικό ανέκδοτο. Να σας το πω. Κάποτε, όταν οι αντιπαραθέσεις, οι πολιτικές στη Βουλή είχαν πολύ μεγάλη σημασία αξία και οι ομιλίες των πολιτικών αρχηγών κέντριζαν το ενδιαφέρον ολόκληρης της κοινωνίας, της κοινής γνώμης. Ήταν μια τέτοια αντιπαράθεση στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ήταν στο βήμα ο Γεώργιος Παπανδρέου της Ένωσης Κέντρου τότε. Κάποια στιγμή λοιπόν, ενώ μιλούσε διαρκώς ένας βουλευτής της ΕΡΕ, τον διέκοπτε υβρίζοντάς, τον, συκοφαντώντας του, λέγοντάς του διάφορους χαρακτηρισμούς. Κάποια στιγμή λοιπόν ο ομιλητής σταματάει, παγώνει η αίθουσα και ρωτάει ποιος το είπε αυτό; Τότε ο βουλευτής της ΕΡΕ σηκώνεται και παρουσιάζεται. Και απαντάει ο ομιλητής Α, εσείς το είπατε; Ε, τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, όταν με πήραν από το γραφείο μου να με ενημερώσουν. Πρόεδρε, λένε ότι εσύ ήσουν ο πιο βρώμικος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. Λέω ποιος το είπε αυτό; Ο Άδωνις; Ε, τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Και αν κάποιοι μας πιέζουν αυτές τις μέρες και μου λένε κάνε του μήνυση, κάνε του μήνυση. Ξέρετε εγώ τι απαντώ; Όχι, μήνυση δεν θα κάνω. Λουλούδια θα του στείλω την επόμενη φορά. Διότι κάθε φορά που αυτός μας υβρίζει, μας επιτίθεται, μας συκοφαντεί, ανεβαίνουμε και μία μονάδα στις δημοσκοπήσεις.

Το πρόβλημα της χώρας όμως και της πολιτικής τοξικότητας στην οποία ζούμε δεν είναι ο Άδωνις, αλλά ο Αδωνισμός. Τι είναι ο Αδωνισμός; Είναι μια πολιτική φιλοσοφία την οποία έχει επιλέξει, ευνοήσει και ενορχηστρώσει όχι ο Άδωνις, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ο Άδωνις όμως είναι αυτή η πολιτική φιλοσοφία της τοξικότητας, της επιθετικότητας, του αμοραλισμού, του να μπορείς να λες με την ίδια ευκολία να υμνείς κάποιον και την άλλη να τον υβρίζεις και μετά ξανά να τον υμνείς και μετά πάλι να τον υβρίζεις και να αλλάζεις θέσεις και κυρίως να είσαι επιθετικός και τοξικός.

Και δεν είναι μόνος του. Είναι 7 χρόνια βασικός υπουργός αυτής της κυβέρνησης με επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κυριάκος Μητσοτάκης ίσον Άδωνις Γεωργιάδης και Άδωνις Γεωργιάδης ίσον Κυριάκος Μητσοτάκης. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το πρόσωπο, αλλά η συμπεριφορά, η πολιτική φιλοσοφία. Και εμείς πιστεύουμε ότι η χώρα δικαιούται και ο πολιτικός διάλογος δικαιούται να φύγει από αυτή την τοξικότητα και από αυτόν τον αμοραλισμό. Γι’ αυτό και εμείς δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε σε αυτό τον δρόμο τον ολισθηρό της πόλωσης, του διχασμού και της τοξικότητας. Εμείς θα μιλάμε για τα προβλήματα, εμείς θα ψάχνουμε να βρούμε λύσεις στα προβλήματα και δεν θα ανταγωνιζόμαστε για το ποιος θα καθυβρίζει περισσότερο ή θα φωνάξει περισσότερο. Γιατί ξέρετε, σε αυτές τις περιπτώσεις αυτός που επικρατεί είναι αυτός που στα κανάλια έχει δυνατότερη φωνή και εκεί δεν μπορούμε να αντιπαρατεθούμε με τίποτα.

Άρα λοιπόν εμείς είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για τα προβλήματα, να μιλήσουμε για τα προβλήματα, να αναζητήσουμε λύσεις. Και από ότι φάνηκε τα προβλήματα είναι πολύ μεγάλα και πολύ καλά. Το είπε ο φίλος μας ο Γιάννης. Το θέμα δεν είναι πόσο κοστίζει, αλλά πόσο αξίζει. Διότι οι πολίτες δεν ζητούν κάτι περισσότερο, δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τρία πράγματα. Ζητούν δικαιοσύνη, ζητούν αξιοπρέπεια. Και ζητούν και προοπτική. Αυτά τα τρία πράγματα ζητούν οι πολίτες σήμερα.

Και ξέρετε, το θέμα της εντιμότητας δεν το φέραμε εμείς στο δημόσιο διάλογο. Το αίτημα της εντιμότητας δεν το έφερε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Το έκανε κεντρικό η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το έλλειμμά της, το αίτημα της εντιμότητας, τα επτά χρόνια που πέρασαν και μας κυβερνά. Γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά. Όπως την περίοδο της Κατοχής οι Έλληνες αναζητούσαν ελευθερία, όπως την περίοδο της χούντας οι Έλληνες αναζητούσαν δημοκρατία, έτσι και την περίοδο της μεγάλης και εκτεταμένης διαφθοράς, οι Έλληνες αναζητούν εντιμότητα και γι’ αυτό είναι υπεύθυνη η κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη και όχι εμείς. Και δεν είναι μονάχα, ξέρετε, ένα ζήτημα, ένα ζήτημα ηθικής τάξης. Δεν είναι μονάχα ηθικό το ζήτημα. Διότι η διαφθορά είναι αυτή που καταλύει την εμπιστοσύνη. Και χωρίς εμπιστοσύνη καμία κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει. Όταν δεν εμπιστεύονται οι πολίτες στους θεσμούς, όταν δεν εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη. Χωρίς δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία. Και βεβαίως δεν μπορεί να υπάρξει και υγιής οικονομία. Διότι η διαφθορά έχει κόστος. Ο αόρατος φόρος που πληρώνουν όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες και δεν καταγράφεται πουθενά. Αυτός ο φόρος κάθε ευρώ που φεύγει προς τις μίζες, τις απευθείας αναθέσεις, τους κλειστούς διαγωνισμούς, προς τους φραπέδες και τους χασάπηδες. Κάθε ευρώ που φεύγει προς τα εκεί είναι ένα ευρώ που χάνεται από το δημόσιο σχολείο ή ένα ευρώ που χάνεται από το δημόσιο νοσοκομείο ή ένα ευρώ που χάνεται από τις δημόσιες υποδομές. Αυτόν τον αόρατο φόρο λοιπόν πρέπει οι Ελληνίδες και οι Έλληνες να πάψουν να πληρώνουν. Και μιας και μιλάμε για φόρους, να μιλήσω και για την οικονομία.

Μας μιλάνε για ένα οικονομικό θαύμα. Ποιο είναι αυτό; Το οικονομικό θαύμα; Ότι η ανάπτυξη τρέχει με 2,1% όταν εμείς την αφήσαμε στο 2,2% με μνημόνια το 2018 19. Μας λένε όμως ότι αυτό το οικονομικό θαύμα συνίσταται στο γεγονός ότι παρά την ακρίβεια η οποία είναι όλοι εισαγόμενη η ακρίβεια, έχουν αυξηθεί οι μισθοί. Να δούμε λοιπόν τα στοιχεία της Eurostat, γιατί θέλω να μιλάμε κάθε φορά με πραγματικά δεδομένα, όχι με την αίσθησή μας. Τα στοιχεία λοιπόν δείχνουν ότι ο μέσος μισθός. Ο μέσος μισθός στην Ελλάδα αυξήθηκε πράγματι τα τελευταία 5 χρόνια κατά 12,4%, αλλά οι τιμές των προϊόντων αυξήθηκαν κατά 16,4%. Άρα οι μισθοί κυνηγάνε τις τιμές. Άρα η αγοραστική δύναμη της Ελληνίδας και του Έλληνα αυτά τα χρόνια που κυβερνά ο κ. Μητσοτάκης έχει μειωθεί κατά 4 μονάδες. Τι άλλο λένε τα στοιχεία; Τα στοιχεία λένε ότι το 2019 Η χώρα ήταν μετά από τα μνημόνια, τις μειώσεις των μισθών που δεν ήρθαν στο 3ο μνημόνιο. Ήρθαν στα δύο πρώτα. Διότι η δημοσιονομική προσαρμογή που έγιναν τα δύο πρώτα στα δύο πρώτα μνημόνια από το 2010 ως το 2015 ήταν 10 μονάδες. Αυτό που ακολούθησε ήταν τέσσερις. Ποιο είναι μεγαλύτερο; Το 10 ή το 4; Προφανώς το 10. Αλλά τι λένε τα στοιχεία; Ότι όταν βγήκαμε επιτέλους από αυτή την κρίση, θεωρήσαμε όλοι ότι θα αρχίσουν να αυξάνονται οι μισθοί; Και ήταν μια βασική υπόσχεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ανέλαβε ότι δεν θα αυξηθεί μόνο ο κατώτατος αλλά και ο μέσος μισθός. Ο μέσος μισθός τότε, το 2019 ήταν στο 49% του μέσου ευρωπαϊκού μισθού.

Πόσο είναι σήμερα; Αυξήθηκε; Αμ δε! Πήγε στο 45% του μέσου ευρωπαϊκού μισθού. Τι άλλο συνέβη αυτά τα χρόνια; Μειώθηκε η αγοραστική μας δύναμη. Πιάσαμε πάτο σε όλους τους κρίσιμους δείκτες, κοινωνικούς και οικονομικούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ανταγωνιζόμαστε μονάχα με μία χώρα. Είμαστε στον πάτο. Με ποια χώρα ανταγωνιζόμαστε μονάχα; Με τη Βουλγαρία. Πού αφήσαμε τη Βουλγαρία μισθολογικά το 2019, όταν εμείς φύγαμε από την κυβέρνηση; Την Βουλγαρία το 2019, Την αφήσαμε σε ό, τι αφορά τους μισθούς, τον μέσο μισθό, 83% κάτω από εμάς. Ήταν 83% χαμηλότεροι οι μισθοί στη Βουλγαρία, ο μέσος μισθός απ’ ότι στην Ελλάδα σήμερα. Ξέρετε πόσο είναι; 17% χαμηλότερος. Μας πλησιάζουνε, θα μας περάσουνε σε λίγο σε όλους τους δείκτες. Η χώρα αποκλίνει από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Η χώρα είναι ουραγός σε όλους τους δείκτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό δεν τιμά αυτούς που έκαναν αγώνα για να μείνουμε Ευρώπη. Διότι το ζήτημα δεν είναι μόνον να μείνουμε Ευρώπη, αλλά και να γίνουμε Ευρώπη. Και θα γίνουμε Ευρώπη μόνον όταν έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς. Μόνον όταν έχουμε επιτροπές ανταγωνισμού, οι οποίες θα ελέγχουν τις τιμές. Μόνο όταν έχουμε παρόμοια ακρίβεια και όχι μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Μόνο όταν έχουμε θεσμούς που λειτουργούν κι όταν έχουμε κράτος κοινωνικής προστασίας, που δεν το έχουμε στην Ελλάδα. Ακούσαμε τον εκπαιδευτικό, ακούσαμε τον νοσηλευτή για την κατάσταση που επικρατεί σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνικό κράτος, δημόσιο νοσοκομείο, δημόσιο σχολείο. Να πιάσουμε και άλλα στοιχεία. Μας λένε ότι η ακρίβεια είναι εισαγόμενη.

Αυτό μας λένε. Όμως τον Μάιο που μας πέρασε ο πληθωρισμός στην Ελλάδα έτρεχε με 5,2% ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος ήτανε στο 3,2% Γιατί αυτή η διαφορά; Ξέρετε τι αποκαλύπτει η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας; Που εντάξει, ξέρουμε τον ρόλο που παίζει, αλλά καμιά φορά σε αυτά τα ψιλά γράμματα, ίσως γιατί δεν μπορεί να τα καταλάβει και πολύ ο κόσμος, βγάζεις κάποια στοιχεία που αντανακλούν στην πραγματικότητα. Λέει λοιπόν ότι το εξάμηνο το πρώτο του τρέχοντος έτους 2026, οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων δεν οφείλονται στις αυξήσεις των μισθών, ούτε και στην αύξηση του μη μισθολογικού κόστους, ενέργεια και μεταφορές κτλ. Αλλά που οφείλονται οι αυξήσεις των τιμών των προϊόντων; Στην αύξηση του κέρδους ανά μονάδα προϊόντος δηλαδή πού; Στην κερδοφορία σε όλη την αλυσίδα από εκεί που φεύγει από το χωράφι μέχρι εκεί που πάει στο ράφι. Δηλαδή στην κερδοφορία των σουπερμάρκετ, στην αύξηση της, δηλαδή στην κερδοφορία όλων των λεγόμενων μεσαζόντων. Ξέρετε πόσο φτάνει η διαφορά ενός προϊόντος από το χωράφι στο ράφι; Στη χώρα μας; Φτάνει τέσσερις και πέντε φορές περισσότερο. Ποιος θα τα ελέγξει όλα αυτά; Μια κυβέρνηση η οποία κάνει τα στραβά μάτια. Μια κυβέρνηση που έχει μονάχα έγνοια πώς οι λίγοι ισχυροί θα γίνουν ακόμα ισχυρότεροι Ή μια κυβέρνηση που θα χει πραγματική έγνοια για τους πολλούς και πώς οι πολλοί θα ζήσουν καλύτερα σ αυτό τον τόπο; Να βάλουμε κι άλλα παραδείγματα πάνω στο τραπέζι. Ή μάλλον, για να μη σας κουράζω με νούμερα και αριθμούς, θέλω να σας πω τούτο.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι πολίτες, οι συμπολίτες μας, έχουν πολύ μεγάλη δυσκολία να επιβιώσουν. Έχουν μια πολύ μεγάλη δυσκολία να τα βγάλουν πέρα. Τελειώνει ο μήνας κι ο μισθός σώνεται. Είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα δυστυχώς στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι μια χώρα που αντιμετωπίζει κατάματα το φάσμα του κοινωνικού αποκλεισμού για πολλούς χιλιάδες συμπολίτες μας, ένας στους πέντε πολίτες, με βάση τις μετρήσεις και στατιστικές ζει με κίνδυνο φτώχειας και 1 στους 10 εργαζόμενους ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι φτάσαμε ξανά σε εκείνο το σημείο που η Ελλάδα ήταν ίσως πολύ πριν από τη δεκαετία του 1960, που είχαμε ανθρώπους που δουλεύανε αλλά είναι φτωχοί. Ανθρώπους που σηκώνονται το πρωί, πηγαίνουν στη δουλειά τους, πληρώνουν τους φόρους, τους, παίρνουν μισθό. Αλλά αυτός ο μισθός δεν φτάνει. Φτωχοί εργαζόμενοι. Την ίδια στιγμή όμως που έχουμε το όριο της φτώχειας να μας απειλεί έναν στους πέντε και ένας στους 10 εργαζόμενους να είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Τι βλέπουμε γύρω να συμβαίνει; Οι ισχυροί γίνονται ακόμη ισχυρότεροι, Ο πλούτος τους πολλαπλασιάζεται. Και βλέπουμε αυτήν την τον πληθωρισμό της απληστίας, αλλά και βλέπουμε να συσσωρεύεται ο πλούτος σε λίγα χέρια. Όταν αυτή τη στιγμή το 1% των επιχειρήσεων στη χώρα μας έχει το 80% της κερδοφορίας όλων των επιχειρήσεων και συσσωρεύει κέρδη, κέρδη, κέρδη και το χρηματιστήριο ανεβαίνει, όταν το 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων έχει πάνω από το 30% της συνολικής περιουσίας των Ελλήνων, αντιλαμβάνεστε ότι όλη αυτή η συζήτηση ότι θα χτυπήσουμε την μεσαία τάξη, ότι πού θα βρούμε τα λεφτά, ότι πως θα τα κοστολογήσεις και τελειώνει εδώ.

Όχι, εμείς θέλουμε αυτό το 1% των ισχυρών να σταματήσει να ζει εις βάρος το 99% της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό θέλουμε. Δεν έχουμε καμία εμμονή ταξικής, πώς να το πω, επιθετικότητας απέναντι στους ανθρώπους που επιχειρούν. Αλλά δεν μπορεί καμία κοινωνία να συνεχίσει να πορεύεται με τόσο μεγάλες ανισότητες και με τόσο μεγάλες αδικίες. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται αυτός ο οποίος παίρνει 20.000 ευρώ εισόδημα ετήσιο να πληρώνει 12% φορολογία εισοδήματος και αυτός ο οποίος παίρνει 1 εκατομμύριο από μερίσματα επειδή είναι μέτοχος σε μια επιχείρηση να πληρώνει 5% φόρο. Δεν γίνεται. Και δεν γίνεται με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα να είναι η χώρα όπου η μισθωτή εργασία έχει κατά 25% βαρύτερη φορολογία απ ό, τι το κεφάλαιο. Αυτές οι αδικίες πρέπει να σταματήσουν. Και αυτές οι αδικίες θα σταματήσουν.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ αδηφάγα αυτά τα γαλάζια παιδιά. Αυτά τα γαλάζια παιδιά θα φάνε και τα πόμολα στο τέλος δε θα αφήνουν τίποτα σε αυτή τη χώρα. Διάβαζα προχθές ο περίφημος κύριος τάσης της ΔΕΗ, της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, δημόσιας τάχα μου δημόσιας, αυτή που έχει ανεβάσει μεσοσταθμικά κατά 48% τη τιμή του ρεύματος στα νοικοκυριά και που ανήκουν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι τον λογαριασμό της ΔΕΗ και φοβούνται μην πάθουν κανένα εγκεφαλικό. Αυτοί λοιπόν που ψάξανε να βρούνε επενδυτικά κεφάλαια για να αυξήσουν το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρίας στο εξωτερικό, μοιράζοντας σε φυλλάδια και σε ανακοινώσεις τις δεσμεύσεις και τις υποσχέσεις προς τους ξένους επενδυτές ότι θα μείνει για τα επόμενα χρόνια υψηλή η τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα για τον καταναλωτή.

Αυτή ήταν η δέσμευσή τους ότι η Ελλάδα θα μείνει μία από τις ακριβότερες χώρες στην τιμή του ρεύματος. Αυτό διαφήμιζαν για να προσελκύσουν κεφάλαια. Αυτοί οι τύποι λοιπόν, αποφάσισαν να κάνουν ένα δωράκι στον εαυτό τους. Τις προηγούμενες μέρες και μοιράσανε στον εαυτό τους. Στα στελέχη μπόνους 20 εκατομμυρίων ευρώ. Τζάμπα είναι. Ξέρετε κάτι; Δεν είναι λαϊκισμός αυτό. Δεν είναι λαϊκισμός να μιλάς τη γλώσσα του λαού για την αδικία. Δεν είναι λαϊκισμός. Ελιτισμός είναι να κάνεις τα στραβά μάτια.

Όταν εμείς είχαμε τη διακυβέρνηση της χώρας, τα στελέχη με υψηλά προσόντα στο διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΗ πράγματι αμείβονταν καλά και έτσι πρέπει να είναι γιατί είναι και ελεύθερη αγορά. Μπορεί να υπάρχουν ανταγωνιστικές προσφορές, 290 χιλιάδες το χρόνο. Ξέρετε πόσο έχουν πάει σήμερα οι τιμές μαζί με οι αμοιβές μαζί με τα μπόνους για αυτά τα γαλάζια παιδιά; Από τις 290 χιλιάδες, 2,5 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Εσείς πληρώνετε όμως και όλοι μας το λογαριασμό για να αμείβονται πλουσιοπάροχα. Να πιάσουμε τις αυξήσεις που έρχονται τώρα στο ρεύμα στο στον ΔΕΔΔΗΕ. Ε; Αυξήσεις λέει από 1η Αυγούστου στο ΔΕΔΔΗΕ στα δίκτυα γιατί έρχονται αυξήσεις; Έγινε καμία αναβάθμιση στα δίκτυα που δεν την πήραμε χαμπάρι; Όχι. Πόσο έχει αυξηθεί από το 2019 ως το 2025 το κόστος που πληρώνουν οι καταναλωτές, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις στο λογαριασμό της ΔΕΗ προς όφελος του ΔΕΔΔΗΕ, των δικτύων που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ιδιωτικοποίησε το 49% και το έδωσε σε ένα αυστραλιανό fund;

Αυξήθηκαν κατά 40%. Από 730 εκατομμύρια αυξήθηκαν στα 1,24 δις. Τα λεφτά που πληρώνουν οι πολίτες μέσα από τους λογαριασμούς τους προς όφελος του ΔΕΔΔΗΕ. Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Μερίσματα γίνανε για το αυστραλιανό fund. 200 εκατομμύρια σε μερίσματα μοίρασαν πέρυσι και φέτος. Με δυο λόγια, εμείς οι πολλοί πληρώνουμε τους αυξημένους λογαριασμούς ώστε κάποιοι λίγοι να κερδίζουν μπόνους, μερίσματα, παχυλούς μισθούς και να κάνουν μπίζνες με τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου. Ε, και αυτή η αδικία πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει. Και δεν είναι λαϊκισμός να λέμε ότι θα σταματήσει. Δεν είναι λαϊκισμός να λέμε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε το δημόσιο όφελος και ότι υπάρχει ο δρόμος να το υπερασπιστούμε. Και να πάω τώρα και στο αγαπημένο θέμα γιατί βλέπω και κάποιους φίλους εδώ που είναι οι τράπεζες. Το αγαπημένο θέμα πολλών επιχειρηματιών. Άκουσα πριν από λίγο για την μικρομεσαία επιχείρηση που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Η μικρομεσαία επιχείρηση όμως βάλλεται πανταχόθεν από παντού. Και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν τολμάει ένας μεσαίος επιχειρηματίας και όχι μικρός μεσαίος να περάσει ούτε απ έξω από τα τραπεζικά και από τα τραπεζικά γκισέ, από τις τράπεζες. Διότι οι τράπεζες χρηματοδοτούν μονάχα όποιους μπορούν να αποδείξουν ότι δεν χρειάζονται να πάρουν δάνειο γιατί έχουν λεφτά. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κοιτάξτε όμως το οξύμωρο, αυτές τις τράπεζες τις στήριξε με το αίμα του ελληνικός λαός, με διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις. Και ορθώς, διότι έπρεπε το τραπεζικό σύστημα να μείνει όρθιο όχι για τις τράπεζες, αλλά για τις περιουσίες των απλών καθημερινών ανθρώπων που είχαν τις καταθέσεις τους εκεί.

Ποια ήταν η ανταπόδοση όμως αυτών των ιδρυμάτων που πλέον έχουν σχεδόν εξ ολοκλήρου ιδιωτικοποιηθεί στην ελληνική οικονομία, στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό λαό για αυτή την στήριξη που τους παρείχε τα δύσκολα χρόνια της κρίσης; Ξέρετε, ένα από τα μέτρα που έλαβαν οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, όχι οι δικοί μας, ήταν αυτό του λεγόμενου αναβαλλόμενου φόρου. Τί είναι ο αναβαλλόμενος φόρος; Δεν θέλω να πω περίπλοκα τεχνικά πράγματα. Δεν πληρώνουν φόρο οι τράπεζες για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να σταθούν στα πόδια τους. Το μετατρέπουν σε μετοχές και η λογική ήταν μόλις γυρίσουν σε κερδοφορία να ανταλλάξουν αυτές τις μετοχές και να σβήσουν το χρέος τους και γύρισαν σε κερδοφορία. Είναι τέταρτη χρονιά φέτος. Ξέρετε πόσα μοιράσανε οι τράπεζες; Μοιράσανε 2,83 δισεκατομμύρια ευρώ μερίσματα στους ιδιώτες μετόχους, Τόσα μοιράσανε, 2,83 δισεκατομμύρια και είχανε κέρδη συνολικά πάνω από 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Τι φόρο πληρώσανε στο ελληνικό δημόσιο κάθε επιχείρηση; Πόσο πληρώνετε φόρο; Πόσο πληρώνετε, 40%; Οι τράπεζες πληρώσαν 0; Τι λέμε; Κάτι πολύ απλό. Ούτε κάνουμε λεονταρισμούς, ούτε λέμε ότι θα σας βάλουμε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Τίποτα από όλα αυτά. Λέμε φέρτε το σβήσιμο του αναβαλλόμενου φόρου από το 2035 που προβλέπεται, το 2028. Αλλιώς, θα έχετε μία εισφορά έκτακτη, τέτοια που θα σας κάνει να το ξανασκεφτείτε. Αυτή λοιπόν η αδικία, τη στιγμή που η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας περνάει από δύσκολα έως πολύ δύσκολα κάποιοι να κερδοφορούν ασύστολα, να κερδοφορούν γιατί η κερδοφορία δεν είναι να κερδοσκοπούν.

Λάθος έκανα. Όχι να κερδοφορούν κερδοφορία. Είναι κάτι το οποίο είναι απολύτως λογικό να έχουν αυτά τα υπερκέρδη και να τα έχουν εις υγείαν των κορόιδων. Δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η ελληνική οικονομία δεν έχει απεριόριστες δυνατότητες. Έχουμε πλήρη επίγνωση των ευρωπαϊκών δεδομένων και των ευρωπαϊκών συσχετισμών και των δημοσιονομικών δυσκολιών. Απόλυτη επίγνωση έχουμε και όταν μας μιλάνε για κοστολογήσεις, ας κοστολογηθούν πρώτα τα χρέη που έχουν αυτοί στα κόμματά τους, που τα έχουν αφήσει με πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ χρέη στις τράπεζες. Εμείς παραλάβαμε τη χώρα με άδεια ταμεία και δεν αφήσαμε ούτε ένα ευρώ χρέος. Ίσα-ίσα αφήσαμε 37 δισεκατομμύρια στο δημόσιο ταμείο. Δεν θα μας μιλήσουν εμάς για επίγνωση των δημοσιονομικών δυσκολιών και της ανάγκης για δημοσιονομική σταθερότητα. Θα τους μιλήσουμε εμείς όμως και για επίγνωση της ανάγκης για κοινωνική σταθερότητα. Γιατί καμία χώρα, καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά με τόσο μεγάλες, με τόσο διευρυμένες ανισότητες και αδικίες. Εμείς λοιπόν δεν είπαμε ότι έχουμε ένα μαγικό ραβδί; Είπαμε όμως ότι μπορούμε. Αυτό που λένε με την πρώτη από τις πρώτες μέρες να προχωρήσουμε στα απαραίτητα για μια στοιχειώδη ανάσα στην ελληνική κοινωνία. Και είπαμε πέντε μέτρα άμεσης εφαρμογής, τα οποία θα μπορέσουν να δώσουν την ανάσα. Δεν θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Και ήταν στοχευμένα και επιλεγμένα αυτά τα μέτρα που προτείναμε. Μιλήσαμε για την ανάγκη να μπει ένα τέλος σε αυτή την τρομακτική ακρίβεια στην ενέργεια, στο ρεύμα, εξασφαλίζοντας μια ποσότητα ελάχιστη, εγγυημένη, με σταθερή τιμή για κάθε νοικοκυριό που θα δώσει τη δυνατότητα μεσοσταθμικά να πέσει ο λογαριασμός του ρεύματος κατά 30%, προχωρώντας βέβαια στον έλεγχο της ΔΕΗ και σε μια άλλη πολιτική από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού που πρέπει να πρωτοστατήσει για να πάει τον ανταγωνισμό και τις τιμές προς τα κάτω και όχι προς τα πάνω.

Μιλήσαμε για την ανάγκη να υπάρξει μια ουσιαστική. Εξέλιξη θετική στο ζήτημα της στέγης, στο πρόβλημα των στεγαστικών δανείων. Χιλιάδες νοικοκυριά είναι ακόμη δεσμευμένα στο πρόβλημα της στέγης για τους νέους και τα νέα ζευγάρια που θέλουν να κάνουν οικογένεια και δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους γιατί είναι 30 και 34 χρονών και ζουν στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού τους με τους γονείς τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα σήμερα. Μιλώντας για ένα δημόσιο, μη κερδοσκοπικό φορέα διαχείρισης των στεγαστικών δανείων αλλά και της δημόσιας ακίνητης περιουσίας με κριτήριο με κριτήριο την προσιτή τιμή και την κοινωνική στέγη, μιλήσαμε για την ανάγκη να μπει ένα τέλος σε αυτόν τον Γολγοθά για τη νέα γενιά, την πιο ευαίσθητη ηλικία, τους εφήβους, νέες και νέους με τις πανελλαδικές εξετάσεις, που είναι πράγματι ένα αδιάβλητο σύστημα. Αλλά τι διάολο, τι διάολο πολιτεία είμαστε που δεν μπορούμε να βρούμε όχι μονάχα αδιάβλητο, αλλά κι ένα ανθρώπινο σύστημα εξετάσεων για τα παιδιά μας, για να περνάνε στα πανεπιστήμια να σπουδάζουν; Γιατί η γνώση είναι αξία και η γνώση δίνει εφόδια για το μέλλον. Μιλήσαμε. Για την ανάγκη να δώσουμε επίσης σημασία στους ανθρώπους εκείνους, στο κοινωνικό κράτος, στους ανθρώπους, στα δημόσια νοσοκομεία που κάποτε υποκριτικά κάποιοι τους χειροκροτούσαν στα μπαλκόνια, αλλά τώρα τους έχουν αφήσει με απλήρωτες υπερωρίες, τους έχουν αφήσει με μισθούς αναξιοπρέπειας και όλοι γνωρίζουμε την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, αλλά και για τον δάσκαλο, τον δάσκαλο, τον καθηγητή.

Διότι είναι στοιχείο της ποιότητας μιας κοινωνίας να μην αφήνει τον δάσκαλο που μαθαίνει γράμματα στα παιδιά μας, στον καθηγητή να πηγαίνει ντελίβερι σουβλάκια το βράδυ στον μαθητή για να μπορέσει να ζήσει. Αυτή είναι η εικόνα Και μιλήσαμε και για κάτι που για κάποιους είναι πολύ ποταπό. Για την δυνατότητα που δεν έχει μεγάλο κόστος και έχει εφαρμοστεί σε μια σειρά από πρωτεύουσες και μεγάλες πόλεις δωρεάν μετακινήσεων με τις μαζικές συγκοινωνίες για όλους τους πολίτες. Γιατί ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που τις χρησιμοποιούν, δεν τις χρησιμοποιούν. Οι πλούσιοι που θα δώσει τη δυνατότητα να δημιουργηθούν οικονομίες κλίμακας, θα δώσει τη δυνατότητα σε κάποιους ανθρώπους που εργάζονται να μην έχουν. Θα μου πείτε μεγάλο είναι το κόστος. Ναι, είναι 300 ευρώ η κάρτα η ετήσια για μια τετραμελή οικογένεια είναι 1200 ευρώ. Αυτά τα 1200 ευρώ γιατί δεν είναι κάτι σημαντικό ή είναι κάτι σημαντικό και είναι κάτι που μπορεί να γίνει, όπως και να αναβαθμιστούν οι δημόσιες συγκοινωνίες. Και είναι και μια άλλη αντίληψη, διότι εμείς θεωρούμε ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι μια δημόσια υποδομή που πρέπει να είναι δικαίωμα προς όλους και όχι προνόμιο ή μετακίνηση για κάποιους λίγους. Αυτές τις πέντε προτάσεις καταθέσαμε. Αυτές οι 5 προτάσεις δεν κοστίζουν. Αξίζουν όμως και αξίζει. Αξίζει τον κόπο να τις υποστηρίξουμε και να υποστηρίξουμε τη δυνατότητα να εφαρμοστούν από την πρώτη κιόλας μέρας μιας άλλης διακυβέρνησης.

Απαιτείται όμως όχι μονάχα η πολιτική αλλαγή. Απαιτείται κυρίως η αλλαγή πολιτικής. Αυτό είναι το κρίσιμο και γι αυτό αξίζει να αγωνιστούμε για ένα άλλο σχέδιο για την κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Αξίζει να αγωνιστούμε για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν και να ζήσουν σ αυτόν τον τόπο. Αξίζει να αγωνιστούμε για μια καλύτερη Ελλάδα. Ξέρετε, ξεκίνησα την ομιλία μου, την παρέμβασή μου με μια αναφορά στον Γκράμσι και στην εποχή των τεράτων. Θέλω να σας πω όμως ότι την ιστορία δεν την γράφουν τα τέρατα ή τουλάχιστον δεν την γράφουν μόνο τα τέρατα. Την γράφουν κυρίως οι άνθρωποι που αγωνίζονται, οι άνθρωποι που αγωνίζονται, οι άνθρωποι που επιμένουν, οι άνθρωποι που αντιστέκονται, οι άνθρωποι που ελπίζουν. Κι εγώ. Τέτοιους ανθρώπους και τέτοια πρόσωπα συναντώ αυτές τις μέρες σε όλη την Ελλάδα και θέλω να σας πω ότι πιστεύω βαθιά σ’αυτή την Ελλάδα. Πιστεύω βαθιά στην Ελλάδα της αξιοπρέπειας, στην Ελλάδα του μόχθου, στην Ελλάδα του πολιτισμού, στην Ελλάδα της δημιουργίας, στην Ελλάδα της παραγωγής.

Και πιστεύω ότι αυτή η Ελλάδα θα νικήσει την Ελλάδα της αναξιοκρατίας, την Ελλάδα της διαφθοράς, την Ελλάδα του νεποτισμού και αξίζει τον κόπο να δώσουμε τη μάχη για να νικήσει αυτή η Ελλάδα.Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Να’στε καλά. Σας ευχαριστώ θερμά για τη σημερινή σας παρουσία και σας καλώ όλους και όλες να πυκνώσετε τις γραμμές της Συμπαράταξης σε μια πανστρατιά. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε! Γεια σας!