Αλ. Τσίπρας – «Τώρα Μιλάμε» στη Μυτιλήνη: Δεν θα ακολουθήσουμε τη στρατηγική του κ. Μητσοτάκη στον Αδωνισμό

Στη Μυτιλήνη βρέθηκε ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ, Αλέξης Τσίπρας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων  «Τώρα Μιλάμε». Αμέσως μετά τις ομιλίες των πολιτών οι οποίοι εξέθεσαν τους προβληματισμούς και τα προβλήματά τους ως κάτοικοι ενός ακριτικού νησιού, τον λόγο πήρε ο Αλέξης Τσίπρας και αναφέρθηκε σε αυτά.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ στην κρίση που περνάει ο κτηνοτροφικός τομέας του νησιού με τον αφθώδη πυρετό, αναδεικνύοντας την ανεπάρκεια της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας συνέδεσε το ζήτημα του μη εμβολιασμού των ζώων για την έγκαιρη προστασία του ζωικού κεφαλαίου και των κτηνοτρόφων με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μιας ο οργανωμένος και μαζικός εμβολιασμός θα αποκάλυπτε την εκταση της διαφθοράς με τα ανύπαρκτα κοπάδια.

Σε ό,τι αφορά τη διαφθορά, ο Πρόεδρος της Συμπαράταξης ανέφερε πως δεν υπάρχει μόνο αυτή η Ελλάδα, αλλά και μια άλλη Ελλάδα, αυτή του μόχθου και της εντιμότητας, και αυτή την Ελλάδα σκοπεύει να στηρίξει η ΕΛ.Α.Σ, χωρίς να μπαίνει στη λογική της όξυνσης, της τοξικότητας και της χυδαιότητας. Μια λογική την οποία ο Αλ. Τσίπρας έχει χαρακτηρίσει ως Αδωνισμό και μία στρατηγική επιλογή του ίδιου του κ. Μητσοτάκη.

Τέλος ο Πρόεδρος της Συμπαράταξης αναφέρθηκε στην αλλαγή του πολιτικού κλίματος την οποία έχει προκαλέσει στις 50 ημέρες που βρίσκεται στα κοινά η ΕΛ.Α.Σ και στο πόσο γρήγορα παγιώθηκε στη δεύτερη θέση σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Γι΄αυτό και όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο Αλ. Τσίπρας, η συζήτηση από Σεπτέμβρη θα είναι για το ποιο κόμμα θα είναι πρώτο, έτσι ώστε να γίνει πραγματικότητα και η πολιτική αλλαγή, αλλά και η αλλαγή πολιτικής που έχει ανάγκη η Ελλάδα.

Ολόκληρη η ομιλία του Αλ. Τσίπρα

Γεια σε όλους! Σας ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σας σήμερα εδώ. Όπως βλέπετε έχουμε εγκαινιάσει έναν νέο τύπο επικοινωνίας. Δεν ερχόμαστε για να σας καθοδηγήσουμε. Δεν ερχόμαστε για να σας διδάξουμε. Ερχόμαστε για να σας ακούσουμε και να διδαχτούμε από εσάς. Σήμερα από το πρωί συναντώ ανθρώπους της παραγωγής, ανθρώπους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο σ’αυτόν τον τόπο. Τοπικούς φορείς και σήμερα εδώ είναι μια διαφορετική συγκέντρωση από αυτές που έχετε συνηθίσει να βλέπετε στο νησί σας. Είναι μια συγκέντρωση όπου τώρα μιλάμε όλοι μαζί. Τώρα δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους της κοινωνίας και ταυτόχρονα είμαστε εδώ για να πούμε, να απαντήσουμε, να πούμε τις θέσεις και τις προτάσεις μας. Επιτρέψτε μου όμως, να ξεκινήσω λέγοντας ότι έχω αρκετό καιρό να έρθω στη Λέσβο. Κάθε φορά που έρχομαι εδώ έχω την αίσθηση, τρία χρόνια τρεισήμισι ίσως, κάθε φορά που έρχομαι εδώ, έχω την αίσθηση ότι από εδώ μπορώ να δω την Ελλάδα πιο καθαρά. Όπως κι εσείς από εδώ, από αυτό το σημείο που επιλέξαμε, βλέπετε τη Μυτιλήνη πάρα πολύ καθαρά. Ίσως είναι ένα από τα ωραιότερα σημεία που έχει γίνει ποτέ πολιτική εκδήλωση σε αυτή την πόλη. Γιατί αισθάνομαι ότι βλέπω από εδώ την Ελλάδα πιο καθαρά; Γιατί δεν πιστεύω ότι η Λέσβος είναι η εσχατιά, η άκρη της Ελλάδας. Η Λέσβος είναι η πρώτη γραμμή. Είναι το πρόσωπο της Ελλάδας προς το Αιγαίο και προς την Ευρώπη. Είναι το πρόσωπο της Ευρώπης, προς την Ανατολή. Και από εδώ μπορούμε να δούμε καθαρότερα και βαθύτερα και τις δυνατότητες αυτού του τόπου, αλλά και τις μεγάλες αδυναμίες του, τις δυσκολίες του, τις μεγάλες αδυναμίες όλων των κυβερνήσεων και της δικής μας και της σημερινής και των προηγούμενων.

Διότι όλοι χρωστάμε στους ακρίτες μας, στους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από το κέντρο για να κρατάνε όρθια την περιφέρεια, τον τόπο τους και θέλουν να ζήσουν με εντιμότητα και αξιοπρέπεια. Και αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι ότι δεινοπάθησε. Η Λέσβος δοκιμάστηκε και στάθηκε όρθια στην οικονομική κρίση. Η Λέσβος δοκιμάστηκε και στάθηκε όρθια στην προσφυγική κρίση, όταν σήκωσε το βάρος ολόκληρης της Ευρώπης, ολόκληρης της Ευρώπης, δυσανάλογα και ανέδειξε αξίες, σημαντικές αξίες, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, αλλά πέρασε και δύσκολα, διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε μία ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική που θα μπορεί να φυλάει τα σύνορά μας και ταυτόχρονα να σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη. Η Λέσβος, δοκιμάστηκε και στάθηκε όρθια στην κλιματική κρίση, στις πλημμύρες, στους σεισμούς. Η Λέσβος δοκιμάστηκε και στάθηκε όρθια στην ξηρασία που τα προηγούμενα τρία χρόνια μείωσε την παραγωγή ελαιολάδου. Η Λέσβος σήμερα δοκιμάζεται από τη νόσο του αφθώδους πυρετού και η κτηνοτροφία της δοκιμάζεται και σήμερα είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τους ανθρώπους της παραγωγής, κτηνοτρόφους και πραγματικά με συγκλόνισε η συνομιλία που είχαμε. Ένα κτηνοτρόφο με όλους, αλλά κρατάω στη μνήμη μου έναν κτηνοτρόφο από τον Μεσότοπο που μου είπε ότι αναγκάστηκε να σφάξει γύρω στα 1800 αιγοπρόβατα. Θυσίασε ολόκληρο το κοπάδι του, δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ αποζημίωση. Και αυτός και δεκάδες άλλοι και δεκάδες άλλες οικογένειες βρίσκονται στο φάσμα της αξιοπρέπειας με πολλά προβλήματα, οικονομικά αλλά και ψυχολογικά, διότι δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να σταθούν στον τόπο τους, όχι αν θα πάρουν μια αποζημίωση.

Και ξέρετε, ακούγοντας την αγωνία αυτού του ανθρώπου, συνειδητοποίησα τόσο εύγλωττα ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες. Υπάρχει η Ελλάδα της παραγωγής, του μόχθου και της εντιμότητας. Η Ελλάδα που επιχειρεί με ρίσκο και που η πολιτεία της γυρνάει την πλάτη. Και υπάρχει και η Ελλάδα της λαμογιάς. Υπάρχει η Ελλάδα των απευθείας αναθέσεων. Υπάρχει η Ελλάδα της μίζας. Υπάρχει η Ελλάδα της διαφθοράς. Υπάρχει η Ελλάδα των σικέ επιδοτήσεων. Του Κ. Χασάπη, του κ. Φραπέ, της κ. Σεμερτζίδου που κυκλοφορεί με Πόρσε. Και εμείς πρέπει να πούμε ότι θα στηρίξουμε την Ελλάδα της παραγωγής, την Ελλάδα του μόχθου, την Ελλάδα της εντιμότητας απέναντι στην Ελλάδα της λαμογιάς, της ανεντιμότητας και της διαφθοράς. Ξέρετε ποιος είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο η ελληνική πολιτεία δεν αντιμετώπισε αποτελεσματικά το πρόβλημα των ζωονόσων που μαστίζει τη φετινή χρονιά την κτηνοτροφία μας με τα μεγάλα της προβλήματα, είτε έτσι είτε αλλιώς; Να μιλήσουμε έξω από τα δόντια; Δεν προχώρησαν στον εμβολιασμό για έναν λόγο. Διότι αν προχωρούσαν στον εμβολιασμό, τότε θα ήταν υποχρεωμένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση να καταγράψουν τον αριθμό των αιγοπροβάτων του ζωικού κεφαλαίου σε όλη την Ελλάδα κι αν αυτό γινότανε, τότε θα έσκαγε το απόστημα. Τότε θα διαπιστωνόταν ότι είναι μια φούσκα όλα αυτά τα οποία δηλώνουν. Λένε όμως ότι αυτό το πρόβλημα ήτανε διαχρονικό.

Αλήθεια, διαχρονικό; Ήτανε διαχρονικό; Υπήρξε μια τεχνική λύση. Έτσι ονομάστηκε το 2014. Η δική μου η κυβέρνηση την βρήκε. Φρόντισε στην περίοδο μιας πολύ σκληρής δημοσιονομικής κρίσης. Πρώτο μέλημα ήταν να δίνονται στην ώρα τους και στους δικαιούχους οι αποζημιώσεις. Ξέρετε πόσες χιλιάδες εκτάρια δηλώναμε μέχρι το 2019; 13.000 εκτάρια σε όλη την Ελλάδα; Ξέρετε, από το 2020 και μετά πόσες χιλιάδες εκτάρια δήλωναν οι υπουργοί του κυρίου Μητσοτάκη, ο κ. Βορίδης, ο κ. Αυγενάκης. 130.000 εκτάρια έφτασε η Ελλάδα να έχει τα διπλάσια αιγοπρόβατα από όσα πραγματικά καταγράφονται και έφτασε μονάχα η Κρήτη να δηλώνει μεγαλύτερο πληθυσμό αιγοπροβάτων απ όσα ο πληθυσμός ο ανθρώπινος της χώρας μας. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να σκουντουφλώντας μες στα πρόβατα κάθε φορά που πηγαίνουμε στην Κρήτη. Προσέξτε όμως, αυτό δεν είναι απλά μια μπαγαποντιά. Αυτό είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης. Είναι το μοντέλο της διακυβέρνησης που βασίζεται πάνω στην απάτη, στη διαφθορά. Ένα μοντέλο διακυβέρνησης που έχει αρχίσει να αλλοιώνει και τις αξίες μας σε αυτόν τον τόπο. Αυτός λοιπόν ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έγινε ο εμβολιασμός και δίπλα στην παλιά μπαγαποντιά έρχεται και η έλλειψη γνώσεων. Διότι προφανώς και θα μπορούσαν να είχαν σωθεί πολλά από αυτά τα αιγοπρόβατα που σφαγιάσθηκαν, εάν γνώριζαν ότι δεν χρειάζεται να σφαγιάσει τα κοπάδια όταν έχουν απλά αντισώματα, αλλά όταν έχουν τον ίδιο τον ιό. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο, σε ένα οριακό σημείο για τη Λέσβο και την κτηνοτροφία της.

Σε ένα οριακό σημείο όμως και για την κτηνοτροφία και τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής σε όλη την Ελλάδα. Και απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που βγάζουν αυτή την κραυγή αγωνίας, εμείς είμαστε εδώ για να τους πούμε ότι θα στηρίξουμε όσο μπορούμε τα δίκαια αιτήματά τους, για να έχουν τη δυνατότητα να συστήσουν τα κοπάδια τους. Όχι μετά από έξι μήνες, ένα χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια, αλλά άμεσα, όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί και θα είμαστε δίπλα τους για να πούμε ότι αυτός ο τόπος, αν δεν στηρίξει την παραγωγή, αν δεν αρχίσει να παράγει, τότε δεν θα μπορέσει ποτέ να έχει μια οικονομία βιώσιμη. Δεν θα μπορέσει να έχει ποτέ μια οικονομία που θα μπορεί να στέκεται στα πόδια της. Και αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα. Όπως η αγροτική παραγωγή χαντακώθηκε επειδή τις προηγούμενες δεκαετίες αποσυνδέθηκαν οι επιδοτήσεις από την πραγματική παραγωγή, έτσι και τώρα στον κτηνοτροφικό τομέα, αν δεν μπούμε σε σκληρές αλήθειες, αν δεν σπάσουμε το απόστημα, αν δεν δώσουμε τις επιδοτήσεις διπλάσιες σε αυτούς που της αξίζουν, που σημαίνει ότι θα τις χάσουν αυτοί που δεν τις αξίζουν, που τις παίρνουν με ψεύτικα στοιχεία, τότε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτιάξουμε μια υγιή οικονομική και παραγωγική βάση. Η χώρα μας, φίλες και φίλοι, είναι σε όλους φανερό. Τούτη την ώρα, μετά από 7 χρόνια της διακυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη, έχει τρία μεγάλα βάρη στην πλάτη της. Το πρώτο βάρος είναι το βάρος της ακρίβειας αυτού του υπέρογκου κόστους διαβίωσης που βιώνουμε όλοι και όλες, που το γνωρίζετε όλοι πάρα πολύ καλά.

Το δεύτερο μεγάλο βάρος είναι το βάρος της διαφθοράς που είναι τόσο εκτεταμένη όσο ποτέ άλλοτε στον τόπο μας. Και το τρίτο μεγάλο βάρος είναι το βάρος της κρίσης. Πρωτοφανούς κρίσης εμπιστοσύνης απέναντι στους θεσμούς. Το βάρος της ακρίβειας, ξέρετε, είναι σαν ένα αόρατο μνημόνιο, αυτό που ζούμε από το 2010 έως το 2015. Οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και σε συντάξεις. Χάθηκε το 25% του ΑΕΠ. Σήμερα δεν έχουμε προφανώς οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Έχουμε όμως μία ανάλογη, ίσως και βαρύτερη για κάποιους μείωση της αγοραστικής δύναμης. Είναι λοιπόν σαν να έχουμε αόρατες περικοπές στο εισόδημα, στους μισθούς, στις συντάξεις. Το βλέπετε όταν πηγαίνετε στο σούπερ μάρκετ, το βλέπετε όταν ανοίγετε τον λογαριασμό του ρεύματος, το βλέπετε όταν έρχεται η μέση του μήνα, άντε εικοστή μέρα και αναγκάζεστε, αναγκαζόμαστε να υπολογίσουμε πώς θα βγουν οι επόμενες 15-10 μέρες.

Η διαφθορά επίσης είναι και αυτή ένας αόρατος φόρος. Δεν είναι ορατός. Δεν τον βλέπουμε. Είναι αόρατος όμως. Διότι προσέξτε. Κάθε ένα ευρώ που θα έπρεπε να πηγαίνει στους κτηνοτρόφους της Λέσβου, αλλά πηγαίνει στον κ. Χασάπη και στον κ. Φραπέ. Κάθε ένα ευρώ που θα έπρεπε να δίδεται στην πραγματική οικονομία, άλλα πηγαίνει σε μίζες και σε εξυπηρετήσεις. Κάθε ένα ευρώ που πηγαίνει σε αυτούς τους κλειστούς διαγωνισμούς ή στις απευθείας αναθέσεις που έχουν ξεπεράσει κάθε ρεκόρ στη μεταπολίτευση 8 δισεκατομμύρια σε κλειστούς διαγωνισμούς και 12 δισεκατομμύρια σε απευθείας αναθέσεις.

Πάνω από 20 δισ, κάθε ένα τέτοιο ευρώ που χάνεται από την πραγματική οικονομία είναι ένα ευρώ λιγότερο για τα δημόσια σχολεία μας. Είναι ένα ευρώ λιγότερο για τα δημόσια νοσοκομεία μας. Είναι ένα ευρώ λιγότερο για τις κοινωνικές υπηρεσίες που έχουμε ανάγκη, ένα ευρώ λιγότερο για τις κοινωνικές υποδομές και σε ό,τι αφορά την κρίση εμπιστοσύνης, την κρίση των θεσμών, επιτρέψτε μου να πω ότι και αυτό είναι κάτι πρωτόγνωρο στον τόπο μας. Πάντοτε υπήρχαν συζητήσεις παντού για διαφθορά. Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε με καμία άλλη κυβέρνηση. Και ξέρετε, αποτυπώνεται σε όλες τις μετρήσεις η κρίση της εμπιστοσύνης. Δεν εμπιστεύονται οι πολίτες τους θεσμούς, δεν εμπιστεύονται οι πολίτες τη δικαιοσύνη. Και όταν η δικαιοσύνη βρίσκεται σε τόσο βαθιά κρίση, τότε η ίδια η δημοκρατία ασφυκτιά. Και ποτέ άλλοτε σ αυτόν τον τόπο δεν είχε έρθει τόσο κοντά η νύχτα στο Μέγαρο Μαξίμου. Πρώτη φορά συνέβη αυτό. Και βλέπουμε εμβρόντητοι τους ανθρώπους που ήταν στον πυρήνα του Μεγάρου Μαξίμου να βγαίνουν σε συνεντεύξεις και να μας λένε σαν με τη γλώσσα των μαφιόζων, μιλώντας ότι μπήκαν μπροστά να φάνε τη σφαίρα για να σώσουν το αφεντικό. Που βρισκόμαστε; Στην Κολομβία βρισκόμαστε ή στην Ελλάδα; Και αναρωτιέμαι για πόσο άλλοτε θα ανέχονται, όχι οι προοδευτικοί πολίτες και οι δημοκρατικοί πολίτες, οι συντηρητικοί έντιμοι πολίτες, αυτή την εικόνα και αυτή την πραγματικότητα. Εμείς λοιπόν είμαστε εδώ σήμερα για να μιλήσουμε για τα πραγματικά προβλήματα και τις λύσεις που μπορεί να βρεθούν.

Δεν θα ακολουθήσουμε μια στρατηγική όξυνσης, πόλωσης, τοξικότητας. Δεν θα ακολουθήσουμε τη στρατηγική του κ. Μητσοτάκη στον Αδωνισμό, όπως τον χαρακτήρισα. Δηλαδή σε αυτό το πρωτόγνωρο κράμα αμοραλισμού, τυχοδιωκτισμού, τοξικότητας και χυδαιότητας.

Εμείς θα είμαστε εδώ για να προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις στα προβλήματα. Μιλώντας ήρεμα, γιατί γνωρίζουμε ότι μέσα από τις φωνές κερδίζει πάντοτε αυτός που φωνάζει περισσότερο. Και γνωρίζετε ποιοι είναι αυτοί και ποιος είναι αυτός που συνήθως φωνάζει στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Εμείς με ήρεμο λόγο, με επιχειρήματα είμαστε εδώ για να πείσουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος γι αυτή τη χώρα και τον αξίζουν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες.

Θέλω όμως να γυρίσω στα θέματα του τόπου. Θέλω να γυρίσω στα προβλήματα της Λέσβου και να πω ότι το πρόβλημα με τη σημερινή κυβέρνηση δεν είναι ότι δεν έρχεται κατόπιν εορτής για να εξαγγείλει κάποια μέτρα. Το πρόβλημα είναι ότι αντιμετωπίζει τη Λέσβο ως μία διαρκή έκτακτη ανάγκη, ενώ η κατάσταση έκτακτης ανάγκης έχει περάσει. Το πρόβλημα είναι ότι αντί να προτείνει λύσεις, μας δίνει καθυστερήσεις και αντί να προτείνει σχέδιο μας δίνει αποζημιώσεις και αντί να προτείνει ολοκληρωμένες πολιτικές, έρχεται και μας δείχνει φωτογραφίες εγκαινίων. Πιστεύω ότι η Λέσβος πρέπει να αλλάξει σελίδα. Δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται όλα με όρους επικοινωνίας. Δεν είναι δυνατόν να έχουν γίνει τα εγκαίνια από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ενός οδικού άξονα και δυόμιση χρόνια μετά Καλλονής-Σιγρίου ο οδικός άξονας να μην έχει τεθεί σε κυκλοφορία. Δεν είναι δυνατόν.

Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε χωρίς να μπορούμε να παρέμβουμε, την καταστροφή του ζωικού κεφαλαίου, τη δημογραφική κρίση, μειώνεται ο πληθυσμός του νησιού και μειώνεται και ο πληθυσμός του Δήμου Δυτικής Λέσβου. Διότι δεν υπάρχει η δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να μείνουν στον τόπο τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Το ερώτημα λοιπόν είναι με ποιο σχέδιο θα έλθουμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα; Πρώτα απ όλα πιστεύουμε ότι πρέπει να στηριχθεί, όπως είπα αρχικά, η πρωτογενής παραγωγή. Διότι χωρίς πρωτογενή παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική μεγέθυνση. Και αυτό δεν πρέπει να είναι ευχολόγιο. Αυτό πρέπει να είναι σχέδιο. Δεύτερον, πρέπει και εμείς έχω την χαρά, την τιμή, την περηφάνια να πω, ότι στις πιο δύσκολες συνθήκες η δική μου κυβέρνηση ήταν η τελευταία που όχι εξήγγειλε, αλλά εφήρμοσε σε δύσκολες συνθήκες ένα οραματικό σχέδιο για την ενίσχυση των νησιών μας και την αντιμετώπιση της δυσχερούς θέσης των νησιών μας εξαιτίας της γεωγραφικής απόστασης αλλά και της αδυναμίας να έχει την ίδια πρόσβαση σε αντίστοιχη χιλιομετρική απόσταση όπως στην ενδοχώρα. Με δυο λόγια, να το πω. Αν εγώ θέλω να πάω στην Λέσβο, θα πρέπει να πληρώσω τέσσερις ή πέντε φορές περισσότερο από ό, τι αν θέλω να διανύσω την ίδια απόσταση στην ενδοχώρα. Να πάω όχι στην Καστοριά που είναι ο Θωμάς, αλλά είναι πολύ μακριά η Καστοριά, αλλά ίσως στη Λάρισα. Θα χρειαστώ να πληρώσω στην ίδια απόσταση τέσσερις πέντε φορές περισσότερο για να πάω στη Λέσβο. Πώς προσπαθήσαμε να το αντιμετωπίσουμε αυτό; Θεσπίζοντας το Μεταφορικό Ισοδύναμο, Ένα όραμα που έγινε πράξη μέσα από τη συμβολή του αείμνηστου Νεκτάριου Σαντορινιού.

Προσέξτε όμως τώρα. Το μέτρο αυτό που εμείς υλοποιήσαμε, είχαμε σχέδιο να το επεκτείνουμε, να το ενισχύσουμε, να το μεγαλώσουμε και όχι να δίνουμε τις αποζημιώσεις μετά από τρία χρόνια, όπως κάνει η σημερινή κυβέρνηση. Διότι η σημερινή κυβέρνηση και αυτό το σημαντικό θεσμικό εργαλείο που προσέξτε, είναι ένας μηχανισμός εξισορρόπησης μιας μόνιμης ανισότητας γεωγραφικής για τα νησιά μας, το αντιμετωπίζει ως ένα επίδομα και μάλιστα το δίνει με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Και μη σας πούνε μα πού θα βρείτε τα λεφτά; Προσέξτε! 80 εκατομμύρια ευρώ δίνουν για το μεταφορικό ισοδύναμο, όταν εμείς επίσης εξαγγείλαμε ένα μέτρο που αφορά τη δυνατότητα μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς στα κέντρα των μεγάλων πόλεων. Κοστολόγηση με 250 εκατομμύρια μας είπαν. Πού θα τα βρείτε τα λεφτά; Και για τα 80 που πρέπει να γίνουν 160. Και που πρέπει να δίνονται στην ώρα τους. Το αργότερο σε ένα τρίμηνο. Πάλι θα μας πούνε πού θα βρείτε τα λεφτά. Αλλά ακούστε σημερινή είδηση. Σήμερα λοιπόν βγήκε στη δημοσιότητα ότι μόνο για το τρέχον εξάμηνο οι συμβουλευτικές εταιρείες που φτιάχτηκαν σαν τα μανιτάρια τα τελευταία χρόνια που όταν εμείς ήμασταν στο Μαξίμου υπήρχαν κάποιες και παίρνανε το χρόνο 20 εκατομμύρια, έχουν πάρει 2 δις στα τελευταία 6 χρόνια και μόνο για το τρέχον εξάμηνο εγκρίνονται κονδύλια ύψους 200 εκατομμυρίων με απευθείας αναθέσεις σε συμβουλευτικές εταιρείες φίλων και συμπέθερων. Αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν υπάρχουν χρήματα για να στηριχθεί η κοινωνία, αλλά υπάρχουν χρήματα για να δίνονται προκειμένου να δίνουν συμβουλές που θα έπρεπε η ίδια η κυβέρνηση να είναι αυτή που θα αναλαμβάνει να υλοποιήσει τα έργα; Θα μπορούσα να πω πάρα πολλά παραδείγματα. Σας δίνω μόνο ορισμένα από αυτά που θα μπορούσα να σας πω για να καταλάβετε ότι δεν είναι ζήτημα αδυναμίας. Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης. Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης να στηριχθεί μια διαφορετική πολιτική που θα στηρίζει την κοινωνία. Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης αλλά και θάρρους να συγκρουστείς με τα συμφέροντα για να στηρίξεις την κοινωνία. Γνωρίζουμε όλοι ότι σήμερα, την ώρα που μιλάμε, ένας φοιτητής που θέλει να ταξιδέψει από την Αθήνα στη Μυτιλήνη Αεροπορικώς πληρώνει περισσότερο από ό,τι ένας φοιτητής που θέλει να επιστρέψει από το Λονδίνο όπου σπουδάζει στην Αθήνα. Και γνωρίζουμε όλοι ότι σήμερα, την ώρα που μιλάμε, μια τετραμελής οικογένεια για να έρθει στον τόπο της να κάνει διακοπές, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα προφανώς να πάει να κάνει διακοπές πληρώνοντας έχοντας κάποιο σπίτι. Εδώ θα πρέπει να δώσει για το αυτοκίνητο και τα 4 άτομα ακτοπλοϊκώς σχεδόν ένα μισθό, σχεδόν ένα μισθό. Αυτή είναι η πραγματικότητα και απέναντι στην πραγματικότητα αυτή εμείς οφείλουμε να πούμε ότι μπορεί να υπάρξει ένα άλλο σχέδιο. Όχι, δεν λέμε ότι υπάρχουν μαγικές λύσεις, ότι υπάρχει ένα μαγικό ραβδί μέσα από το οποίο μπορείς να κάνεις τη νύχτα, μέρα ή την ημέρα νύχτα. Όχι, αλλά όταν έχουν περάσει 28 δισεκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης, τη μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε η χώρα για να στήσει την παραγωγική της βάση, να στηρίξει κοινωνικές υποδομές και μοιράστηκαν σε 15-20 εταιρείες μονάχα τότε αυτό, επαναλαμβάνω, δεν είναι αδυναμία. Είναι πολιτική επιλογή και εμείς είμαστε εδώ για να βροντοφωνάξουμε, έχουμε την πολιτική επιλογή να το κάνουμε διαφορετικά. Άρα λοιπόν, ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα της παραγωγής για τη Λέσβο, ενίσχυση του θεσμού του μεταφορικού ισοδύναμου και σε ό,τι αφορά την ενίσχυση των κονδυλίων, αλλά και σε ό,τι αφορά την ταχύτητα που θα δίδεται η αποζημίωση στους χρήστες, είτε είναι φυσικά πρόσωπα είτε είναι εταιρείες. Ενίσχυση του τουρισμού. Η Λέσβος μπορεί να έχει έναν τουρισμό 12 μήνες τον χρόνο. Μπορεί να έχει έναν τουρισμό 12 μήνες το χρόνο. Γιατί εκτός από αυτόν τον πανέμορφο τόπο, το καλοκαίρι, τις ιαματικές πηγές, έχει και άλλες πολύ σημαντικές και άλλα πολύ σημαντικά τοπόσημα που μπορεί να αναπτύξει τον τουρισμό. Τα απολιθωμένα δάση έχει τον πολιτιστικό τουρισμό, τον θρησκευτικό τουρισμό, τον περιπατητικό τουρισμό. Έχει τη δυνατότητα να στηρίξει τον τουρισμό της 12 μήνες. Η Λέσβος έχει ένα πολύ σημαντικό πανεπιστήμιο, ένα πανεπιστήμιο το οποίο όμως πρέπει να στηριχθεί και η ελάχιστη βάση εισαγωγής συρρίκνωσε τον αριθμό των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Λέσβου. Εμείς έχουμε σχέδιο όχι μονάχα να καταργήσουμε την ελάχιστη βάση εισαγωγής, αλλά και να καταργήσουμε έναν θεσμό που είναι μεν αδιάβλητος, αλλά δεν είναι αξιόπιστος, διότι επιβαρύνει τα παιδιά μας στην πιο ευαίσθητη ηλικία τους, την ηλικία της εφηβείας και τους αναγκάζει να δοκιμαστούν μέσα σε τρεις μονάχα ώρες για το ποιον δρόμο θα ακολουθήσουν στη ζωή τους και στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία και ποιον εκπαιδευτικό δρόμο θα ακολουθήσουν.

Αυτές οι αλλαγές θα ξανακάνουν το Πανεπιστήμιο Αιγαίου ένα πανεπιστήμιο που θα είναι πλήρες σε φοιτητές, διότι οι περισσότερες από τις σχολές του θα είναι σχολές, αν όχι όλες, που θα μπορούν τα παιδιά να έρχονται με ελεύθερη πρόσβαση, δηλώνοντας απλά ένα μηχανογραφικό. Με αυτόν τον τρόπο θα ενισχυθούν οι σχολές του και το ζητούμενο είναι να ενισχυθεί και η αξιοπιστία του προγράμματος σπουδών. Επίσης έχουμε σχέδιο τα διετή μεταλυκειακή προγράμματα κατάρτισης μέσα στις πανεπιστημιακές σχολές. Φανταστείτε λοιπόν διετή προγράμματα μεταλυκειακής τεχνικής κατάρτισης μέσα στο πανεπιστήμιο σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς, ώστε να συνδεθεί η εκπαίδευση με την αγορά εργασίας. Γιατί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα, ενώ υπάρχει πράγματι ανάγκη για τεχνική κατάρτιση, ενώ υπάρχουν δουλειές όχι μόνο για όσους είναι πτυχιούχοι ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά και για όσους είναι, για όσους είναι εξαιρετικοί τεχνίτες, για όσους έχουν γνώσεις δεξιότητες, να μπορούν αυτές να τις πάρουν σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο με αυτά τα διετή προγράμματα σπουδών. Υπάρχουν κι άλλες ανάγκες γι αυτόν τον τόπο. Η ανάγκη να στηριχθεί, να στηριχθεί το branding των σημαντικών προϊόντων που βγάζει η Λέσβος έχει προφανώς ένα εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, το θαυμαστό ούζο της, που είναι ξακουστό σε όλη την Ελλάδα και σ’όλο τον κόσμο, έχει τα τυροκομικά προϊόντα. Η Λέσβος λοιπόν, μπορεί να γίνει ο καλύτερος πρεσβευτής της χώρας μας με τα προϊόντα της στις αγορές της Ευρώπης, αν στηριχτεί από την Πολιτεία.

Η Λέσβος επίσης μπορεί και πρέπει να στηρίξει τη δυνατότητα των πολιτών που μένουν εδώ να έχουν μια αξιοπρεπή περίθαλψη στα δημόσια, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, στο δημόσιο Νοσοκομείο και στα τοπικά Κέντρα Υγείας. Και ξέρετε πού είναι το πρόβλημα; Εκεί; Όχι ότι δεν έχουμε υποδομές. Υποδομές έχουμε αξιόλογες. Δεν έχουμε όμως τους ανθρώπους να δουλέψουν σ αυτές τις υποδομές. Και οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί και δουλεύουν πολλές φορές υπερβαίνουν από τις δυνάμεις και τις δυνατότητές τους, προκειμένου να παράσχουν φροντίδα υγείας στους συνανθρώπους τους. Η Λέσβος λοιπόν έχει δυνατότητες. Το ζήτημα είναι να πιστέψει η Πολιτεία τις δυνατότητες αυτές και να τις στηρίξει. Ζούμε σε μία εποχή, φίλες και φίλοι, όπου εκτός από τα μεγάλα θέματα της διαφθοράς και της ακρίβειας, έντονα είναι και τα ζητήματα που αφορούν τις μεγάλες ανισότητες. Μεγάλες ανισότητες τις οποίες τις βλέπουμε γύρω μας, τη στιγμή που η χώρα μας δυστυχώς βρίσκεται στους χαμηλότερους δείκτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Συναγωνιζόμαστε δυστυχώς μονάχα με τη Βουλγαρία, διότι μείναμε στην Ευρώπη, αλλά απομακρυνθήκαμε από αυτήν. Μείναμε, αλλά δε γίναμε Ευρώπη, διότι έχουμε απομακρυνθεί από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Διότι το 2019, όταν φεύγαμε από το Μαξίμου, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ήταν 83% πάνω από τον μέσο μισθό της Βουλγαρίας. Ενώ σήμερα ο μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι μόλις 17% πάνω από τον μέσο μισθό της Βουλγαρίας. Οι από πάνω μας απομακρύνονται, φεύγουν μπροστά ή από κάτω μας προσπερνάνε και η Βουλγαρία ήδη μας έχει φτάσει. Άρα λοιπόν εδώ πρέπει να πάρουμε μέτρα. Και πρέπει πρωτίστως να δούμε δυο ζητήματα. Πώς θα μεγαλώσουμε την πίτα; Και το πώς θα τη μοιράσουμε δίκαια. Δεν αρκεί ούτε μόνο του το ένα, ούτε μόνο του το άλλο. Η πίτα πρέπει να μεγαλώσει και η Ελλάδα έχει χάσει μία πολύ μεγάλη ευκαιρία με το Ταμείο Ανάκαμψης. Το Ταμείο τελειώνει και οι αναπτυξιακοί ρυθμοί για τους οποίους πανηγυρίζουν θα αρχίσουν να σβήνουν σιγά σιγά. Κακώς πανηγυρίζουν για ανάπτυξη 2% όταν εμείς όταν βγαίναμε από τα μνημόνια είχαμε ανάπτυξη 2,1%. Αυτό είναι το θαύμα τους. Μεγάλο θαύμα. Αλλά παρόλα αυτά όλες οι προβλέψεις λένε ότι χωρίς το ταμείο ανάκαμψης οι ρυθμοί της ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας θα πέσουν ακόμα περισσότερο. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Πρέπει να εφεύρουμε τον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία, το κράτος, θα χρηματοδοτεί την οικονομία στοχευμένα και θα δημιουργεί ανάπτυξη. Γι’ αυτό κι εμείς σχεδιάζουμε το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης. Με πόρους που έχουμε προβλέψει από πού θα εξασφαλιστούν ένα Εθνικό Ταμείο Ανάκαμψης, ας το πω έτσι, που θα χρηματοδοτεί σε ετήσια βάση με 4 δισεκατομμύρια ευρώ την ελληνική οικονομία και θα κατευθύνει και τις ιδιωτικές επενδύσεις σε εκείνους τους τομείς που έχει πραγματικά ανάγκη η ελληνική οικονομία. Στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής που χρειάζεται υποδομές σαν όλες αυτές που είπατε πιο πριν. Υποδομές που έχουν να κάνουν τόσο με έργα, έργα άρδευσης, έργα που έχουν να κάνουν με την παρουσία επιστημόνων δίπλα στον γεωργό και στον κτηνοτρόφο, να κατευθύνουν τον γεωργό για το τι πρέπει να σπείρει.

Να έχουν ανταγωνιστικές προς την Ευρώπη υποδομές για τους κτηνοτρόφους. Να κατευθύνουμε λοιπόν την ανάπτυξη στηρίζοντας τον πρωτογενή τομέα, στηρίζοντας τη μεταποίηση και τη βιομηχανία, για να μπορέσουμε να κάνουμε κάποια βήματα σε αυτό το μεγάλο όραμα που είναι η αναμόρφωση της παραγωγικής βάσης, ο παραγωγικός μετασχηματισμός. Διότι με ένα παραγωγικό μοντέλο που είναι εστιασμένο μονάχα στο real estate και στον τουρισμό. Με μία Ελλάδα δηλαδή και μία οικονομία που έχει σταματήσει να παράγει, δεν μπορείς να πας μπροστά. Δεν μπορείς να πατήσεις τα πόδια σου. Εκτός όμως από τη μεγέθυνση της πίτας, χρειάζεται και το δίκαιο μοίρασμα της πίτας. Της όποιας πίτας. Και εκεί έχουμε να πούμε πάρα πολλά. Ξέρετε κάτι; Βγήκε χθες μία έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία επιβεβαίωσε όλα όσα έχουμε πει τους τελευταίους μήνες για τη μεγάλη ανισότητα, τη μεγάλη αδικία του ελληνικού φορολογικού συστήματος. Τι είπε λοιπόν αυτή η έρευνα; Ότι η μισθωτή εργασία στην Ελλάδα υπερφορολογείται, ενώ το κεφάλαιο υποφορολογείται. Τα νούμερα δεν χωρούν διαψεύσεις. 37,1%  μέσος όρος φορολόγησης της μισθωτής εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 44%. Στην Ελλάδα. 23% η φορολόγηση του κεφαλαίου στην Ελλάδα, 32,5% ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν λοιπόν μιλάμε για την ανάγκη να σταματήσουν οι ανισότητες. Μην τους πιστεύετε. Όταν με τη προπαγάνδα τους σας λένε ότι θα έρθουμε να επιβάλλουμε νέους φόρους. Όχι, εμείς δεν θα έρθουμε να επιβάλουμε περισσότερους φόρους. Λιγότερους φόρους στη μισθωτή εργασία.

Δικαιότερες φόρους στο κεφάλαιο. Αυτή είναι η δική μας λογική. Δεν θα φέρουμε περισσότερους φόρους. Δικαιότερη φόρους θέλουμε. Και ξέρετε κάτι; Δεν υπάρχει καν ανάγκη να ακουμπήσουμε φορολογικά. Να αγγίξουμε φορολογικά αυτό που ονομάζεται μεσαία τάξη. Θα σας πω μονάχα δύο νούμερα για να καταλάβετε τον πυρήνα της ανισότητας στην ελληνική οικονομία. Σήμερα στη χώρα μας το 1% μόνο των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων έχουν το 80% του συνόλου της επιχειρηματικής κερδοφορίας.  Και το 1% των πιο πλούσιων που κατέχει περιουσία, κατέχει κοντά στο 30% της συνολικής περιουσίας των Ελλήνων. Αν θέλει λοιπόν μια κυβέρνηση με σχέδιο δικαιοσύνης, μια κυβέρνηση, προσέξτε με πατριωτική ευθύνη να επιβάλει συνθήκες αναπτυξιακές καθώς και δικαιοσύνη σ αυτόν τον τόπο, δεν έχει παρά να κατευθυνθεί σ’αυτό το 1% όχι στο 99%. Θα πρέπει να πάψει αυτό το 1% να ζει εις βάρος των δυνατοτήτων του 99% της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού.

Μας λένε όμως ότι αυτά τα 7 χρόνια ευτυχώς που ήρθαν και μείωσαν τους φόρους. Αυτό δεν λένε; Ξέρετε, είναι ούτως ή άλλως οξύμωρο, παράλογο, παράξενο να βλέπει κανείς τις δημοσκοπήσεις. Εγώ έτριβα τα μάτια μου όταν πρωτοείδα το πρώτο παρόμοιο αποτέλεσμα πριν από έναν χρόνο και τώρα βγαίνουν συνέχεια. Όταν συγκρίνουν στο ερώτημα πότε περνάγατε καλύτερα; Το 2019 ή το 2026; Να απαντάνε οι πολίτες κατά πλειοψηφία το 2019 δηλαδή μέσα στα μνημόνια περνάγανε καλύτερα. Γιατί το λένε αυτό; Γιατί σήμερα αισθάνονται στην τσέπη τους αυτόν τον αόρατο φόρο και αυτές τις αόρατες μειώσεις που έχουν να κάνουν με την ακρίβεια και με τη διαφθορά.

Προσέξτε όμως. Μας λένε ότι μείωσαν τους φόρους για να δούμε τι λέει η αλήθεια των αριθμών. Για να συγκρίνουμε το 2019 με το 2026. Για να δούμε τα έσοδα του δημόσιου ταμείου. Το 2019 με το 2026. Το 2026 στο δημόσιο ταμείο είχαμε 8,1 δισεκατομμύρια περισσότερα έσοδα από τον ΦΠΑ και 10,6 περισσότερα δισεκατομμύρια περισσότερα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος. Άρα λοιπόν, περισσότερους φόρους έχουμε πραγματικά σήμερα. Μόνο που οι φόροι αυτοί δεν αφορούν μια κατηγορία ελίτ που τη γλιτώνει. Και αφορούν οριζόντια, ιδίως με το ΦΠΑ, το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τη μισθωτή εργασία, τους ανθρώπους της παραγωγής, τους ανθρώπους του μόχθου. Ένα δίκαιο σχέδιο λοιπόν αναδιανομής θα ελαφρύνει αυτούς που είναι τα συνήθη υποζύγια, θα δώσει μικρότερη φορολογία σ’ αυτούς, κατανέμοντας με δικαιοσύνη τα βάρη. Κυρίως όμως θα αυξήσει την πίτα για να μπορέσουμε να έχουμε ρυθμούς ανάπτυξης που θα μας δώσουν προοπτική για να σταθούμε στα πόδια μας. Θα μπορούσα να μιλάω πολλή ώρα λέγοντας σας αριθμούς. Όμως αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι πέρα απ’ τους αριθμούς, αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη Είναι να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένα άλλο σχέδιο και μπορεί να υλοποιηθεί. Είναι να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Να πιστέψουμε ότι ανάμεσα σ’αυτές τις δυο Ελλάδες, της Ελλάδας της λαμογιάς και της Ελλάδας της παραγωγής, η Ελλάδα της παραγωγής μπορεί να στηριχθεί και μπορεί να πάει μπροστά. Να πιστέψουμε ότι αυτός είναι ο πατριωτισμός, ο αληθινός πατριωτισμός όχι να κουνάς σημαιάκια στις παρελάσεις. Να κάνεις τον πατριώτη λέγοντας μεγάλες κραυγές και μεγάλες κορώνες. Αλλά βεβαίως όταν έρχονται τα δύσκολα από λέοντας να γίνεσαι όρνιθα, όπως συνήθως κάνουν οι πατριδοκάπηλοι.

Αλλά πραγματικός πατριωτισμός είναι να στηρίξεις την περιφέρεια, να στηρίξεις τους ακριτικούς τόπους να στηρίξεις την οικονομία της Λέσβου, των νησιών του Βορείου Αιγαίου που βρίσκονται απέναντι από την Τουρκία. Αυτός είναι πραγματικός πατριωτισμός. Και θέλω φίλες και φίλοι, σε αυτό το σημείο να σας πω ότι το κρίσιμο κατά τη γνώμη μου είναι να πιστέψουμε ότι αυτό το διαφορετικό σχέδιο μπορεί να υλοποιηθεί. Σήμερα, μιλώντας στους ανθρώπους, στους κτηνοτρόφους, στην Καλλονή, ένας συνάδελφος του Θωμά με ρώτησε, μα καλά μας τα λέτε καλά; Μας είπε ότι τα λέμε καλά, αλλά μας λέει εντάξει ρε φίλε. Κι εσύ όμως όταν κυβερνήσεις γιατί είχαμε τον ίδιο αριθμό κτηνιάτρων στο νησί, ξέρετε πώς του απάντησα; Του απάντησα ως εξής: του λέω κοίταξε να δεις, σκέψου ότι έχω εγώ μια επιχείρηση την οποία την έχω φαλιρίσει. Έχω μια επιχείρηση η οποία χρωστάει πέντε φορές της αξίας της τράπεζας, η οποία έχει σταματήσει να βγάζει εισόδημα η οποία δεν μπορεί να πληρώσει τους υπαλλήλους της, η οποία δεν μπορεί να πάρει πιστώσεις από τις τράπεζες και η οποία βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας. Και σου λέω έλα, μπες μέσα να την σώσεις. Και έρχεσαι εσύ, σηκώνεις τα μανίκια,ψάχνεις να βρεις τον τρόπο να συμβιβαστείς με τους πιστωτές, δύσκολα, έτσι γίνεται συνήθως Ψάχνεις να βρεις τον τρόπο να μειώσεις τις σπατάλες, ψάχνεις να βρεις τον τρόπο και την ξανακάνεις κερδοφόρα. Την ξανακάνεις παραγωγική. Της δίνεις τη δυνατότητα να βγάζει τα χρήματα που πρέπει να βγάλει και μετά έρχομαι εγώ και σου λέω μεγάλε, φύγε τώρα εσύ έρχομαι και αναλαμβάνω για να κάνω τα ίδια που έκανα και πριν. Και σου λέω και μάλιστα: μεγάλε εντάξει, γιατί δεν αύξησε τον αριθμό των υπαλλήλων στην εταιρεία όσο καιρό προσπαθούσες να την σώσεις από τη χρεωκοπία; Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα. Έχουμε μνήμη χρυσόψαρου άραγε; Δεν θυμόμαστε ποιοι ήταν αυτοί που χρεοκόπησαν τούτη την χώρα. Δεν θυμόμαστε τι έγινε σε αυτόν τον τόπο από το 2009 που βρέθηκε η χώρα με 15% έλλειμμα μέχρι το 2015; Το 2015 ξεκίνησε η ιστορία αυτού του τόπου; Δεν θυμόμαστε ότι στα δυο πρώτα σκληρά μνημόνια που μας είπαν ότι το τρίτο ήταν το βαρύτερο, έγινε μια προσαρμογή ίση με το 10% του ΑΕΠ, ενώ αυτή που ακολούθησε ήταν 4. Ποιο είναι μεγαλύτερο; Το 10 ή το 4; Δεν θυμόμαστε ποιοι έκοψαν τις συντάξεις, Ποιοι έκοψαν τους μισθούς, ποιοι απέλυσαν δημόσιους υπάλληλους, ποιοι εκλεισαν νοσοκομεία, ποιοι έβαλαν πεντάευρω στα νοσοκομεία; Δεν τα θυμόμαστε αυτά; Δεν λέω ότι εμείς τα κάναμε όλα σωστά. Δεν λέω ότι δεν κάναμε λάθη. Λέω όμως ότι στο τέλος της ημέρας αισθάνομαι περηφάνια που παρά το έλλειμμα εμπειρίας που διαθέταμε, ήμασταν αυτοί που καταφέραμε να σώσουμε την επιχείρηση από τη χρεοκοπία, να την ξανακάνουμε να μπει σε ράγες.

Η χώρα ξαναμπήκε σε ράγες αξιοπιστίας στην Ευρώπη, θετικών ρυθμών ανάπτυξης και μέσα από μια δύσκολη προσπάθεια να αμβλύνουμε τις ανισότητες που σήμερα ξανα οξύνονται, παρά το γεγονός ότι είμαστε σε πολύ καλύτερες συνθήκες. Άρα λοιπόν, φίλες και φίλοι, εδώ δεν είμαστε για να μιλήσουμε για το παρελθόν, αλλά κάποιες φορές Πρέπει να έχουμε όχι κοντή μνήμη, να θυμόμαστε τι συνέβη σε αυτόν τον τόπο. Η χώρα βέβαια είναι μικρή και όλοι γνωρίζουν ποιοι ήταν αυτοί που υπέστησαν το πολιτικό κόστος για να μπορέσει η χώρα να βγει από την κρίση. Ποιοι ήταν αυτοί που δεν δίστασαν να αναλάβουν πολιτικό κόστος προκειμένου να λύσουν κρίσιμα εθνικά θέματα, όταν κάποιοι άλλοι φώναζαν βάστα Σόιμπλε και περνάνε τις μεγάλες ελληνικές σημαίες και ντυνόταν Μακεδονομάχοι; Όπως επίσης πιστεύω και αυτό είναι κάτι που δεν χωράει αμφιβολία. Ξέρει και ο τελευταίος Έλληνας ποιοι ήταν αυτοί που δεν έβαλαν το χέρι τους στο μέλι και ποιοι είναι αυτοί που σήμερα έχουν στεγνώσει το μπουκάλι ολόκληρο. Θέλω λοιπόν να πω όμως ότι δεν θα επιμείνουμε. Κάθε άλλο να μιλάμε για το χθες. Θέλουμε να μιλάμε για το σήμερα και το αύριο και θέλουμε να αντιπαραβάλουμε επιχειρήματα και σχέδια. Το σχέδιό μας πρέπει να κριθεί. Το σχέδιο για την επιστροφή της χώρας σε μια πορεία προκοπής. Το σχέδιο στήριξης των ανθρώπων του μόχθου. Το σχέδιο στήριξης της παραγωγής. Το σχέδιο μείωσης των ανισοτήτων. Το σχέδιο στήριξης της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας. Καταθέσαμε πριν από λίγες ημέρες πέντε προτάσεις στο δημόσιο διάλογο. Δεν είπαμε ότι θα γίνει σ’αυτή τη χώρα επανάσταση.

Πέντε προτάσεις απλές, που μπορούν όμως να αλλάξουν την καθημερινότητα των ανθρώπων, να δώσουν μια ανάσα. Τι είπαμε; Ότι μπορούμε χωρίς δημοσιονομική επιβάρυνση, με τα εργαλεία που μας δίνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν χτυπήσουμε τα καρτέλ να αντιμετωπίσουμε το υπέρογκο κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος. Ότι μπορούμε να μειώσουμε μεσοσταθμικά κατά 30% τους λογαριασμούς του ρεύματος. Προχωρώντας σε πολιτικές μακροχρόνιων συμβολαίων των παρόχων ενέργειας με τους παραγωγούς ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως γίνεται αυτή τη στιγμή σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Έχει μια προϋπόθεση όμως αυτό, ποια είναι αυτή η προϋπόθεση; Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού να ξαναλειτουργήσει με στόχο το δημόσιο όφελος και όχι με στόχο τα κέρδη ενός fund που συμβαίνει σήμερα. Όταν διαφημίζεις στο εξωτερικό, προκειμένου να προσελκύσει επενδυτές, ότι θα διατηρήσει για τα επόμενα χρόνια υψηλά τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα. Μια κυβέρνηση προοδευτική λοιπόν, θα έχει την ευθύνη, την πρώτιστη ευθύνη για ένα άλλο σχέδιο για τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού με στόχο το κοινωνικό όφελος και όχι με στόχο να κονομάνε κάποια funds γνωστών και φίλων αυτών που μας κυβερνάνε. Και ο στόχος αυτός δεν είναι τόσο δύσκολο να υλοποιηθεί, διότι θα γίνει με ένα σχέδιο το οποίο θα βρίσκεται μέσα στα πλαίσια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας. Είπαμε επίσης ότι θέλουμε να αυξήσουμε τους μισθούς, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και στους καθηγητές και στους δασκάλους. Και το είπαμε αυτό διότι αυτό που ζούμε σήμερα ως ελληνική κοινωνία δεν είναι μονάχα οικονομικό πρόβλημα, είναι αξιακό πρόβλημα.

Όταν πήγα στην Κρήτη και μου είπε ένας καθηγητής ότι το πρωί κάνει μάθημα στο σχολείο και το βράδυ κάνει ντελίβερι στους μαθητές του για να μπορέσει να επιβιώσει, διότι είναι αναπληρωτής και του φεύγει σχεδόν ολόκληρος ο μισθός στα ενοίκια, συγκλονίστηκα εγώ. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η εικόνα. Άρα πρέπει να στηρίξουμε τα σχολεία μας, τα νοσοκομεία, τους ανθρώπους που είναι εκεί και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εντάξουμε τους εκπαιδευτικούς στο ειδικό μισθολόγιο. Να προχωρήσουμε σε διαδικασίες, κοιτάξτε τώρα, ζητάτε ασυλία. Ασυλία σε αυτή τη χώρα έχουν μονάχα οι τράπεζες ρε παιδιά. Δεν μπορούν να έχουν οι εκπαιδευτικοί. Θέλουμε όμως να στηρίξουμε και μπορούμε να στηρίξουμε τους εκπαιδευτικούς. Θέλουμε και μπορούμε να στηρίξουμε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Θέλουμε και μπορούμε να αναδείξουμε τις δημόσιες μετακινήσεις ως δικαίωμα των πολλών κι όχι προνόμιο των λίγων. Θέλουμε και μπορούμε να επιβάλλουμε το μεταφορικό ισοδύναμο και να το ενισχύσουμε. Θέλουμε και μπορούμε να δημιουργήσουμε μια άλλη προοπτική στήριξης της ελληνικής κοινωνίας.

Φίλες και φίλοι, θέλω να κλείσω τη σημερινή μου παρέμβαση λέγοντας σε όλες και σε όλους εσάς ότι είμαστε ένας καινούργιος πολιτικός σχηματισμός. Ο χρόνος της ζωής μας περνάει, δεν περνάει τις 50 μέρες, αλλά καταφέραμε σε αυτές τις 50 ημέρες να φέρουμε ένα πράγμα: αισιοδοξία και ελπίδα ξανά. Καταφέραμε σε αυτές τις 50 ημέρες να δώσουμε μια ανάσα ισορροπίας στο πολιτικό σύστημα και αισιοδοξίας. Ξέρετε, καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν δεν υπάρχει ισχυρός δεύτερος πόλος, καμία δημοκρατία και κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν ο ένας πόλος της εξουσίας είναι ασύδοτος, είναι ανέλεγκτος, είναι αλαζονικός, όπως συμβαίνει σήμερα.

Και αυτή την ισορροπία την επιφέραμε σχεδόν από τις πρώτες μέρες της γέννησής μας. Γίναμε στις μετρήσεις, αλλά και στη συνείδηση των πολιτών, αξιωματική αντιπολίτευση από τις πρώτες κιόλας μέρες. Η συζήτηση για το ποιος θα είναι δεύτερος τελείωσε πολύ νωρίτερα από όσο μπορούσαμε να έχουμε να φανταστούμε. Τον Σεπτέμβρη, ξέρετε ποια θα είναι η συζήτηση; Στα καφενεία, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς; Η συζήτηση από Σεπτέμβρη θα είναι ποιος θα είναι πρώτος.

Η συμπαράταξη μας αυτόν τον στόχο έχει. Δεν ήρθαμε για να διαμαρτυρόμαστε. Δεν ήρθαμε για να ασκούμε αντιπολίτευση μόνο. Ήρθαμε για να δώσουμε ελπίδα, αισιοδοξία, προοπτική. Έχουμε την εμπειρία. Τώρα γνωρίζουμε και τι θέλουμε να κάνουμε, αλλά και πώς θα το κάνουμε αυτό. Και είμαστε αισιόδοξοι ότι με τη δική σας στήριξη μπορούμε. Μπορούμε πράγματι να φέρουμε μια μεγάλη αλλαγή στον τόπο, όχι απλά την πολιτική αλλαγή, αλλά την αλλαγή πολιτικής που έχει ανάγκη ο τόπος. Δεν θέλουμε άλλη μια κυβέρνηση που θα κάνει τα ίδια. Θέλουμε μια άλλη κυβέρνηση που θα εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική προς όφελος της κοινωνίας, εις βάρος των ελίτ, αλλά προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι αυτό είμαστε σήμερα εδώ μαζί σας. Γι αυτό θα στηρίξουμε την προσπάθεια των ανθρώπων του μόχθου, της παραγωγής. Γι αυτό θα στηρίξουμε αυτή την άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα που εκπροσωπούν όλοι όσοι είδαμε σήμερα και όλοι είστε σήμερα μαζί μας εδώ. Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή δύναμη και καλό καλοκαίρι! Γεια σας!