Αλ. Τσίπρας: Θα έχουμε στη χώρα μας παραγωγή, ή ένα πελατειακό δίκτυο γαλάζιων ακρίδων;

Επισκέφθηκα σήμερα μια κτηνοτροφική μονάδα με 600 περίπου πρόβατα, που αναγκάστηκε ο ιδιοκτήτης πριν από 13 μήνες, υποχρεώθηκε να τα θανατώσει όλα ένα προς ένα. Οι ζωονόσοι στη χώρα μας αντιμετωπίστηκαν με μια ιδιαιτερότητα. Δεν αντιμετωπίστηκαν με τον ενδεδειγμένο επιστημονικό τρόπο, με τον εμβολιασμό, ώστε να θωρακιστούν οι κτηνοτρόφοι για να μην οδηγηθούν στη θανάτωση των ζώων, αλλά με τη λογική της θανάτωσης ακόμα και για αντισώματα που μπορεί να βρίσκονταν στα ζώα, που οδηγήθηκαν στη σφαγή.

Αυτό έχει οδηγήσει στην αποψίλωση ενός πολύ μεγάλου μέρος της ζωικής παραγωγής στον τόπο μας. Γιατί συνέβη αυτό;

Συνέβη γιατί η κυβέρνηση δεν ήθελε να σπάσει το απόστημα του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Εάν προχωρούσε στον εμβολιασμό, οι αρμόδιες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ανάγκαζαν την ελληνική κυβέρνηση να καταγράψει το ζωικό κεφάλαιο. Και τότε θα φαινόταν ότι πάνω από το μισό όσων επιδοτούνται είναι επιδοτήσεις "μαϊμού". Είναι γαλάζια παιδιά, τα οποία παίρνουν επιδοτήσεις χωρίς να παράγουν.

Αυτές οι επιδοτήσεις στερούνται από τους πραγματικούς παραγωγούς. Κάποιοι δηλαδή ζουν εις βάρος των πραγματικών παραγωγών. Και έρχομαι τώρα στο ακόμα χειρότερο.

Οι άνθρωποι οι οποίοι υποχρεώθηκαν να θανατώσουν τα ζώα τους, εδώ και πολλούς μήνες ζουν, επιβιώνουν χωρίς να έχουν εισόδημα. Και η κυβέρνηση τους απαγορεύει, στην ουσία δεν τους δίνει καμία προοπτική για την ανασύσταση των κοπαδιών τους.

Η ανασύσταση των κοπαδιών πρέπει να ξεκινήσει άμεσα. Και όπως προβλέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία, όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες, μάλλον, η ανασύσταση των ζώων πρέπει να γίνει με 100% αποζημίωση από ευρωπαϊκούς πόρους και ταυτόχρονα θα πρέπει η καταγραφή των ζωοτροφών να ξεκινήσει άμεσα, ώστε οι κτηνοτρόφοι να αποζημιωθούν και για τις ζωοτροφές που είχαν αποθηκευμένες και δεν μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν, διότι και αυτές ενδεχομένως να βρίσκονται, να υπάρχει κίνδυνος να εξαπλωθούν ζωονόσοι από τις ζωοτροφές με τις οποίες είχαν έρθει σε επαφή τα ζώα που θανατώθηκαν.

Άρα λοιπόν, εδώ βγαίνει μια κραυγή αγωνίας, μια κραυγή αγωνίας που δεν έχει να κάνει μονάχα με το ζήτημα της επιβίωσης των ανθρώπων αυτών που είδαν σε μια μέρα το βιος τους να καταστρέφεται, αλλά έχει να κάνει με την δυνατότητα και την προοπτική να μείνουν στην παραγωγή. Η κυβέρνηση λοιπόν πρέπει να αποφασίσει.

Θέλει στη χώρα μας να υπάρχει παραγωγή ή θέλει να υπάρχει ένα πελατειακό δίκτυο γαλάζιων ακρίδων, θα πω εγώ, λαμόγιων, που νέμονται τον κόπο, τον ιδρώτα, τις αποζημιώσεις των ανθρώπων της παραγωγής; Κατά την άποψή μας είναι προφανές ότι θέλει το δεύτερο.

Εμείς όμως πρέπει να αγωνιστούμε για να σταματήσει εδώ αυτή η κοροϊδία και για να πάρουν οι κτηνοτρόφοι, οι άνθρωποι της παραγωγής, αυτό που τους αξίζει.