Α. Τσίπρας: Απόφασή μας είναι να συγκρουστούμε με τα συμφέροντα

Ομιλία του προέδρου της ΕΛ.Α.Σ. Αλέξη Τσίπρα στον Παλαμά Καρδίτσας στο πλαίσιο της δίημερης περιοδείας του στη Θεσσαλία.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία:

Να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας. Είναι μεγάλη χαρά και τιμή για μένα να βρίσκομαι εδώ στο χωριό σας μαζί με τους συνεργάτες μου, όπου από χθες περιοδεύουμε στη Θεσσαλία, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, και από χθες το πρωί συνάντησα ανθρώπους που βγάζουν το ψωμί τους με εντιμότητα, με τη δουλειά τους, με τον μόχθο τους. Έσφιξα χέρια, ροζιασμένα χέρια, διότι καλλιεργούν, είναι στην παραγωγή. Συνάντησα στον Βόλο νέα παιδιά που αγωνιούν για την επόμενη μέρα, για τις σπουδές τους, για την επαγγελματική τους αποκατάσταση και δεν τα βγάζουν πέρα. Και δυσκολεύονται, διότι οι τιμές των ενοικίων έχουν πάει στο Θεό. Δυσκολεύονται να περάσουν τον μήνα. Πήγα στην Αγιά, όπου συνάντησα αγρότες και κτηνοτρόφους, οι οποίοι αγωνιούν όχι αν θα βγάλουν τον μήνα, αλλά αν θα μπορέσουν να μείνουν στην ύπαιθρο για να παράγουν. Και σήμερα βρέθηκα στη Φαρκαδόνα και εδώ στον Παλαμά, συναντώντας κτηνοτρόφους που ξεκληρίστηκαν, αναγκάστηκαν, υποχρεώθηκαν να θανατώσουν τα κοπάδια τους πριν από 13 μήνες και δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ, όπως άλλους κτηνοτρόφους που πνίγηκαν τα κοπάδια τους πριν από τρία χρόνια και δεν έχουν καμία προοπτική και δεν γνωρίζουν αν θα προχωρήσουν σε ανασύσταση των κοπαδιών τους. Συνάντησα πληγέντες από τη θεομηνία του Daniel, οι οποίοι ακόμα σήμερα, τρία χρόνια μετά, δεν έχουν πάρει το σύνολο της πενιχρής αυτής αποζημίωσης. Και αναρωτιέμαι, σε αυτόν τον τόπο, τελικά υπάρχει κάποιος που να νοιάζεται πραγματικά για την παραγωγή; Η σημερινή κυβέρνηση δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους της παραγωγής, για τους ανθρώπους του μόχθου. Και ενώ εγώ δύο μέρες τώρα συναντώ παντού όπου βρεθώ και όπου σταθώ την Ελλάδα της παραγωγής και της αξιοπρέπειας, την Ελλάδα της εντιμότητας, δίπλα σε αυτόν τον κόσμο, δίπλα σε όλους εσάς, υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, η Ελλάδα της αρπαχτής, η Ελλάδα της λαμογιάς. Από τη μία, οι άνθρωποι που αγωνιούν για την επόμενη μέρα των παιδιών τους, που δεν θέλουν να βλέπουν τα παιδιά τους να ζουν με το χέρι απλωμένο για ένα επίδομα για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Και από την άλλη πλευρά, μια Ελλάδα των κλειστών γραφείων, των κλειστών κονέ, του ρουσφετιού και της λαμογιάς, που ξέρει ότι δεν θα χρειαστεί να δει τα παιδιά της με το χέρι απλωμένο για επιδόματα, διότι έχει ήδη το χέρι απλωμένο στα δημόσια ταμεία. Αυτές οι δύο Ελλάδες συγκρούονται και εμείς σήμερα είμαστε εδώ για να αναδείξουμε την ανάγκη να στηριχθεί η Ελλάδα της αξιοπρέπειας και της εντιμότητας. Συνάντησα σήμερα ανθρώπους και θέλω να σας το εκμυστηρευτώ. Πριν σας πω πέντε λόγια, πέντε σκέψεις για το πρόγραμμά μας και για το τι πρέπει να γίνει άμεσα στον τόπο σας και στον τόπο μας, συνάντησα σήμερα ανθρώπους που μου εξέφρασαν αυτή την απόγνωση, αυτήν την αγωνία. Δεν είναι δυνατόν να έχει αφεθεί η περιφέρεια, η ύπαιθρος στο έλεος, χωρίς καμία έγνοια για το πώς θα στηριχθεί η παραγωγή και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι να κερδοσκοπούν πάνω στον ιδρώτα και στο μόχθο των απλών ανθρώπων που παράγουν. Και αναφέρομαι στον κτηνοτρόφο που σήμερα συνάντησα και με ξενάγησε στη στάνη του, που κάποτε, πριν από 13 μήνες, προτού να θανατώσει τα ζώα του, είχε 600 πρόβατα και σήμερα δεν έχει κανένα.

Και μου είπε ότι αυτούς τους 13 μήνες δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ και δεν έχει έρθει κανένα κλιμάκιο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης να δει και να καταγράψει τις ζωοτροφές για να τους αποζημιώσει. Και αυτός ο άνθρωπος περιμένει τι; Περιμένει άραγε πότε θα τελειώσει και το τελευταίο κρούσμα ζωονόσων στη χώρα -όχι στην Περιφέρεια Θεσσαλίας- για να μπορέσει να ξαναφτιάξει το κοπάδι του; Τα ίδια μου είπαν και αυτοί οι οποίοι έχουν πληγεί από τον Daniel, τα ίδια μου είπαν και όσοι έχουν καλλιέργειες και δεν μπορούν να πάρουν τις ενισχύσεις. Γιατί για γραφειοκρατικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την καταγραφή των χωραφιών τους στο σύστημα το οποίο διαχειρίζεται το Κτηματολόγιο, δεν μπορούν να πάρουν την έγκριση, να πάρουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν, να έχουν ενισχύσεις. Το κρίσιμο λοιπόν ερώτημα που τίθεται από όλους αυτούς τους ανθρώπους που συνάντησα χθες και σήμερα είναι ερώτημα υπαρξιακό. Και το κρίσιμο ερώτημα προς την κυβέρνηση και τον κύριο Μητσοτάκη προσωπικά: Θέλουμε σε αυτόν τον τόπο να υπάρχει παραγωγή; Αν θέλουμε, πρέπει να στηρίξουμε την Περιφέρεια. Αν θέλουμε, πρέπει να στηρίξουμε τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο. Είναι ζήτημα εθνικής σημασίας. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι ζήτημα προοπτικής. Βέβαια, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν θα δείτε αυτή την αγωνία των απλών, καθημερινών ανθρώπων και δεν θα τη δείτε, διότι θα δείτε μια άλλη αγωνία κάθε πρωί που ανοίγετε την τηλεόρασή σας: μην τυχόν και πάθουμε καμιά ζημιά.

Και δεν έχουμε σταθερότητα στη χώρα μας, όπως ο Μακρόν στη Γαλλία, που έχασε τη σταθερότητα. Θέλω λοιπόν να σας πω ευθέως: ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας της αποσταθεροποίησης και της αστάθειας είναι οι πολιτικές που οδηγούν τους ανθρώπους στην εξαθλίωση. Είναι οι πολιτικές που οδηγούν τους παραγωγούς στην κατάσταση της ζητιανιάς και της αβεβαιότητας. Ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας αβεβαιότητας και αστάθειας σήμερα στη χώρα μας είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι πολιτικές του, που οδηγούν την ύπαιθρο, την περιφέρεια, τους αγρότες και τους παραγωγούς σε συνθήκες εξαθλίωσης. Και θέλω επίσης να σας πω ότι το χειρότερο απ' όλα είναι ότι δημιουργείται και ένα σχέδιο που έχει να κάνει με την αξιοποίηση αυτής της κρίσης που περνάει η ύπαιθρος και η περιφέρεια. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι πάνω στην πλάτη των απλών παραγωγών και των κτηνοτρόφων έχει στηθεί αυτό το πελατειακό δίκτυο των γαλάζιων ακρίδων, οι οποίοι νέμονται τον κόπο και τις επιδοτήσεις των απλών ανθρώπων της παραγωγής. Ξέρετε γιατί οδηγήθηκαν χιλιάδες πρόβατα στη θανάτωση, αντί να προτεραιοποιηθεί η διαδικασία του εμβολιασμού; Για τον πολύ απλό λόγο ότι, αν προχωρούσαν στον εμβολιασμό, θα ήταν αναγκασμένοι να καταγράψουν το ζωικό κεφάλαιο που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλία και σε όλη την Ελλάδα. Και αν καταγραφόταν το ζωικό κεφάλαιο, θα φαινόταν ότι δεν έχουμε 80 χιλιάδες παραγωγούς, διότι αυτοί οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν ότι παράγουν κρέας και γάλα είναι μόλις 40.000, ότι δεν έχουμε 15, 17 εκατομμύρια αιγοπρόβατα που δηλώνονται για τις επιδοτήσεις, αλλά έχουμε τα μισά.

Θα φαινόταν ότι στην Κρήτη, που περιόδευσα την προηγούμενη εβδομάδα, δεν έχουμε οκτώ εκατομμύρια αιγοπρόβατα, διότι, αν είχαμε, δεν θα μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε, θα σκουντουφλάγαμε επάνω τους. Και θα φαινόταν όλο αυτό το σύστημα της διαπλοκής και της λαμογιάς με τις δηλώσεις εκτάσεων σε όλη την Ελλάδα. Διότι το έστησε αυτό το σύστημα ο κύριος Μητσοτάκης με τον κύριο Αυγενάκη για να δημιουργήσουν ένα πελατειακό σύστημα εξαγοράς συνειδήσεων αλλά και διασπάθισης των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, δηλαδή του δημόσιου πλούτου. Και από ποια τσέπη πήραν αυτές τις επιδοτήσεις που τις βάζουν στις δικές τους τσέπες διάφοροι δήθεν παραγωγοί, δήθεν αγρότες, δήθεν κτηνοτρόφοι που όλη μέρα ξημεροβραδιάζονται στο Da Capo στο Κολωνάκι πίνοντας εσπρέσο ή φραπέ; Από ποιες τσέπες τα πήραν; Τα πήραν από τις τσέπες των κανονικών αγροτών, των κανονικών παραγωγών και των κανονικών κτηνοτρόφων. Διότι όταν δηλώνουν 80.000, αλλά οι πραγματικοί είναι 40.000, οι άλλοι 40.000, οι μισοί, παίρνουν τα λεφτά που ανήκουν στους πραγματικούς κτηνοτρόφους, στους πραγματικούς αγρότες. Αυτή είναι η αλήθεια και είμαστε εδώ για να πούμε αλήθειες. Και είμαστε επίσης εδώ για να πούμε ότι η εικόνα που συναντάμε είναι η εικόνα ηθικής παρακμής και κατάπτωσης. Προσέξτε, δυστυχώς, σε έναν τόπο που θα έπρεπε να σφύζει από ζωή, ακόμα και για να πάρετε αυτά που δικαιούστε, πρέπει να περάσετε από τα γραφεία των γαλάζιων βουλευτών, ακόμη και για τις νόμιμες αποζημιώσεις που δικαιούστε όσοι είσαστε πληγέντες και πλημμυροπαθείς, αποζημιώσεις που ήδη έχουν καθυστερήσει. Πρέπει να περάσετε από τα γραφεία των γαλάζιων βουλευτών και πολιτευτών.

Αυτό είναι που ονομάζουμε καθεστώς, που μας γυρίζει πίσω στις δεκαετίες του '50 και του '60. Και αυτό είναι το καθεστώς που πρέπει να σπάσει για να έχει ξανά αξιοπρέπεια, προοπτική, ελπίδα αυτός ο τόπος και αυτός ο κόσμος, ο κόσμος της παραγωγής. Θα με έχετε ακούσει πολλές φορές το τελευταίο διάστημα: θέτω σε προτεραιότητα τα θέματα της περιφέρειας, της υπαίθρου και της παραγωγής. Γιατί; Γιατί πιστεύω ότι είναι εθνικής σημασίας θέματα. Γιατί πιστεύω ότι είναι υπαρξιακής σημασίας θέματα για τη χώρα συνολικά και όχι μόνο για τον κόσμο που μένει στην περιφέρεια. Αυτή τη στιγμή η χώρα μας έχει μία πολύ μεγάλη απειλή -όχι, δεν είναι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, αυτό το είχαμε πάντα-, έχει μια μεγάλη απειλή που λέγεται δημογραφικό πρόβλημα, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι γερνάει ο ελληνικός πληθυσμός, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι εδώ, στα σχολεία σας στον Παλαμά, αν δείτε πόσα παιδιά πήγαιναν στο δημοτικό πριν από 20 χρόνια και τα συγκρίνετε με τα παιδιά που πηγαίνουν σήμερα, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα. Αν δείτε τους νέους ανθρώπους που έχουν φύγει είτε στα μεγάλα αστικά κέντρα Αθήνα, Θεσσαλονίκη, είτε στο εξωτερικό γιατί δεν έχουν ευκαιρίες και δυνατότητες για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, θα αντιληφθείτε καλύτερα από μένα ότι το πρόβλημα αυτό είναι υπαρξιακό. Γερνάει ο πληθυσμός της χώρας και, αν εγκαταλείψουμε την παραγωγή και την ύπαιθρο και ασχολούμαστε μονάχα με το πώς θα κάνουμε λαμογιές για να κλέβουμε τις επιδοτήσεις των πραγματικών παραγωγών, τότε δεν θα είναι το πρόβλημα ότι γερνάει ο πληθυσμός, το πρόβλημα θα είναι ότι αργοπεθαίνει η χώρα. Άρα λοιπόν, θεωρώ ότι είναι ζήτημα εθνικής σημασίας να στηρίξουμε την περιφέρεια, την ύπαιθρο, την παραγωγή. Να δώσουμε παραγωγικές θέσεις εργασίας, να αξιοποιήσουμε όσες δυνατότητες έχει η χώρα για να στηρίξει την Περιφέρεια. Γνωρίζετε πολύ καλά, γιατί με τους περισσότερους γνωριζόμαστε χρόνια, ότι βρέθηκα σε θέσεις ευθύνης μια εποχή που επίσης είχε μεγάλες δυσκολίες. Την περίοδο των μνημονίων, τότε που η τρόικα έκανε κουμάντο στα οικονομικά κι εμείς δίναμε μάχη για να αντιμετωπίσουμε τις παράλογες απαιτήσεις των έξω αλλά και τις παράλογες διαβολές των μέσα. Και τότε; Εκείνη την περίοδο βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορεί να γίνανε και λάθη και αστοχίες, αλλά θέλω να σας πω με το χέρι στην καρδιά: μπορεί και να αδικήσαμε κάποιους ανθρώπους, αλλά μέχρι και το τελευταίο ευρώ που εμείς μαζέψαμε, το μαζέψαμε για να το βάλουμε στα δημόσια ταμεία, ώστε η χώρα να μπορέσει να ανακτήσει την αξιοπιστία της. Εμείς στα δημόσια ταμεία βάζαμε τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων. Δεν τα βάζαμε στις τσέπες του παντελονιού μας. Με τα χρήματα αυτά δεν προχωρούσαμε σε απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς, όπως κάνουν σήμερα. Δεν προχωρούσαμε σε μια πολιτική η οποία είχε σαν στόχο να λεηλατήσει, να διασπαθίσει το δημόσιο χρήμα. Και βεβαίως, εκείνη την περίοδο, θυμάστε, ο αγροτικός κόσμος προφανώς και είχε να αντιμετωπίσει δυσκολίες και προβλήματα, αλλά στο τέλος της ημέρας οι αποζημιώσεις πήγαιναν στην ώρα τους στους δικαιούχους, δεν καθυστερούσαν ούτε μία ημέρα, και γίνανε μια σειρά από παρεμβάσεις που είχαν στόχο να δημιουργήσουν, να διευκολύνουν, να δώσουν ανάσα, ανακούφιση, προοπτική στον αγροτικό κόσμο.

Η χώρα βγήκε από αυτή τη μεγάλη δυσκολία το 2018 και τα 7-8 χρόνια που ακολούθησαν είχε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία έξω από τα μνημόνια, έξω από καταναγκασμούς, με ρυθμισμένο το χρέος, με την οικονομία να έχει μπει σε τροχιά ανασυγκρότησης, με την αξιοπιστία της οικονομίας μας στις αγορές ανεπτυγμένη. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: σήμερα πού πήγε αυτή η ευκαιρία; Εγώ λοιπόν κυβέρνησα την περίοδο που δεν είχαμε μαντήλι να κλάψουμε, μέχρι και το τελευταίο ευρώ προσπαθούσαμε να βρούμε για να πληρώσουμε μισθούς, για να πληρώσουμε συντάξεις, για να ανατάξουμε και να μην δυσαρεστήσουμε τους ανθρώπους της παραγωγής. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, που μας κυβερνά εδώ και επτά χρόνια, βρήκε το τραπέζι στρωμένο. Όχι τα ταμεία άδεια, 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία που τα μαζέψαμε εμείς για να μπορέσει να βγει η χώρα από την κρίση και από τα μνημόνια, τη χώρα σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και το χρέος ρυθμισμένο. Και βεβαίως είχε και τη μεγαλύτερη χρηματοδοτική ευκαιρία που είχε να δει η χώρα από ποτέ, από την περίοδο του Σχεδίου Μάρσαλ: 36 δισεκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Και θέλω να σας ρωτήσω: ποια έργα ανθεκτικότητας είδατε εσείς να δρομολογούνται εδώ στη Θεσσαλία, στην περιοχή σας, από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας; Πού πήγαν τα 36 δισεκατομμύρια; Αυτά, ως επί το πλείστον, πήγαν στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, δεν στηρίχτηκε η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, δεν δημιουργήθηκαν υποδομές ανθεκτικότητας.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά από τη μεγάλη αυτή θεομηνία του Daniel, το μεγάλο ζήτημα -πέραν του γεγονότος ότι οι αποζημιώσεις που δόθηκαν ήταν ανεπαρκείς- είναι ότι, αν έρθει αύριο μία παρόμοια θεομηνία, διότι η κλιματική κρίση δεν έφυγε, είναι εδώ, πάλι η Θεσσαλία και η περιοχή σας θα είναι απροστάτευτη. Άρα λοιπόν, το ζητούμενο κατά την άποψή μου, για να μη μακρηγορήσω, είναι τι κάνουμε, ποια είναι η επόμενη μέρα, πώς σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα. Εγώ λοιπόν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής: αν συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο που βαδίζουμε, δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Αν δεν αλλάξουμε τον παραγωγικό σχεδιασμό, αν δεν αλλάξουμε το παραγωγικό μοντέλο, αν δεν στηρίξουμε την παραγωγική ανασυγκρότηση, την παραγωγή δηλαδή στον τόπο μας, αν δεν προχωρήσουμε σε ένα σχέδιο αποκέντρωσης των υπηρεσιών, των δομών και των παραγωγικών δραστηριοτήτων, η Ελλάδα θα πορεύεται από κρίση σε κρίση. Είμαστε η χώρα που έχει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της στα μεγάλα αστικά κέντρα. Είμαστε η χώρα εκείνη που στηρίζει την οικονομία της ως επί το πλείστον στον τριτογενή τομέα, στις υπηρεσίες, στον τουρισμό και στο real estate. Γι' αυτό λοιπόν, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, εμείς δεν εξαγγείλαμε μέτρα, αλλά καταθέσαμε ένα διαφορετικό όραμα για το πώς πρέπει να προχωρήσει η χώρα την επόμενη δεκαετία. Και το όραμα αυτό περιλαμβάνει την αναγκαιότητα, όχι να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, δηλαδή από τα λεφτά που διασπάθισαν, από το δημόσιο χρήμα που έβαλαν στις τσέπες τους ή οδήγησαν στα ταμεία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων από το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά πώς θα δημιουργήσουμε ένα νέο ταμείο για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγή, τους ανθρώπους της παραγωγής, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, την αποκέντρωση και αυτό που ονομάζουμε παραγωγική ανασυγκρότηση με 25 δισεκατομμύρια την επόμενη τετραετία.

Έχουμε βρει και έχουμε δεσμεύσει προκειμένου να στηρίξουμε την ύπαιθρο, την περιφέρεια, την παραγωγή, τον δικό σας τόπο και τη δυνατότητα να μείνουν εδώ, στον τόπο σας, τα παιδιά σας και όχι να φεύγουν μετανάστες στο εξωτερικό. Δεν θα πω πολλά. Θα σας πω τρία. Το πρώτο είναι το Ταμείο Σύγκλισης. Και λέμε σύγκλιση γιατί αποκλίνουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδόν σε όλους τους δείκτες τους κρίσιμους που έχουν να κάνουν με την αγοραστική δύναμη. Το δεύτερο είναι ότι έχουμε ένα σχέδιο για την άμεση μείωση του κόστους της καθημερινότητας, του κόστους ζωής, του ενεργειακού κόστους, του κόστους που έχει να κάνει με τις τιμές στα σούπερ μάρκετ, του κόστους που έχει να κάνει με τη στέγη. Και το λέω αυτό γιατί γνωρίζω ότι βρίσκομαι στην περιφέρεια εκείνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Θεσσαλία, που έχει δύο αρνητικές πρωτιές. Η πρώτη αρνητική πρωτιά είναι ότι είναι η χειρότερη περιφέρεια σε όλη την Ευρώπη σε σχέση με την επιβάρυνση του κόστους στέγης, η χειρότερη περιφέρεια σε όλη την Ευρώπη! Και επίσης η χειρότερη περιφέρεια σε όλη την Ευρώπη σε σχέση με την καθυστέρηση πληρωμών που δικαιούνται προφανώς οι άνθρωποι της παραγωγής. Πώς θα επιτευχθεί αυτό; Αυτό θα επιτευχθεί, πρώτον, με τη δυνατότητα, με την προϋπόθεση ότι η ΔΕΗ θα παίξει έναν τελείως διαφορετικό ρόλο από αυτόν που παίζει σήμερα, ώστε να σπάσουμε το καρτέλ στην ενέργεια, να σπάσουμε το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής ενέργειας στο οποίο πρωταγωνιστεί η δήθεν ΔΕΗ, και με μακροχρόνια συμβόλαια έξω από το Χρηματιστήριο Ενέργειας, που πλέον επιτρέπει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που δεν θα υπόκεινται στις διακυμάνσεις του ανταγωνισμού, ώστε, με παραγωγούς ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, να πέσει στα τιμολόγια των νοικοκυριών και της βιομηχανίας κατά 30% η τιμή του ρεύματος. Θα μου πείτε: θα λύσουμε το πρόβλημα συνολικά; Όχι, αλλά είναι κάτι. Είναι μια ανάσα να πέσουν κατά 30% οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος για κάθε νοικοκυριό, για κάθε επιχείρηση.

Ταυτόχρονα, προχωρώντας στην αξιοποίηση των ανενεργών δημόσιων και ιδιωτικών κατοικιών, με κίνητρα για τις ιδιωτικές και με άμεση ενεργοποίηση των δημόσιων, των ακινήτων που βρίσκονται στο ελληνικό Δημόσιο, ώστε να δημιουργήσουμε κοινωνικά προσιτή κατοικία και να αξιοποιήσουμε μέρος αυτών των πόρων που σας ανέφερα από το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης για τη δημιουργία νέων κατοικιών, κοινωνικά προσιτών κατοικιών. Προσέξτε: η Ισπανία αξιοποίησε πέντε δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης προκειμένου να στηρίξει το ζήτημα της κοινωνικά προσιτής κατοικίας. Η Ισπανία δημιούργησε 20.000 νέα σπίτια την τριετία που μας πέρασε, η Ιταλία 20.000 νέα σπίτια την τριετία που μας πέρασε, η Πορτογαλία 25.000 νέα σπίτια την τριετία που μας πέρασε. Πόσα δημιούργησε η Ελλάδα; Μηδέν. Άρα λοιπόν, με άμεση μείωση των τιμών κατά 30% στην ενέργεια, με 50.000 νέες και παλαιότερες οικονομικά προσιτές κατοικίες, και με τη δυνατότητα ενεργοποίησης της Επιτροπής Ανταγωνισμού προκειμένου να κάνει ελέγχους στις τιμές και στη διαδρομή ενός προϊόντος από το χωράφι στο ράφι.

Πιστεύω ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ριζικά το πρόβλημα του υψηλού κόστους ζωής. Και τέλος, θέλω να σας εκμυστηρευτώ κάτι: όποιος σας λέει ότι έχει έτοιμες λύσεις και προτάσεις που θα λύσουν τα προβλήματα ως δια μαγείας χωρίς να στεναχωρεί κανέναν, σας λέει ψέματα. Δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή η δυνατότητα να βρεθούν λύσεις και κυρίως να βρεθούν πόροι χωρίς να γίνει αυτό που εμείς ονομάζουμε αναδιανομή. Όταν κάποιος κερδίζει, κάποιοι χάνουν. Στην επταετία Μητσοτάκη κερδίζουν οι ισχυροί και χάνει η μεγάλη πλειοψηφία. Εμείς λοιπόν λέμε ότι ήρθε η ώρα να στεναχωρηθούν κάποιοι πολύ, πολύ ισχυροί και να σταματήσουν να κερδίζουν όσα κερδίζουν, για να μπορέσουμε να στηρίξουμε τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Όποιος σας λέει ότι θα δώσει δυνατότητες, χρήματα, παροχές και θα τα βρει, από πού; Από κάπου πρέπει να τα βρει, βεβαίως από μια αναπτυξιακή προοπτική που πρέπει να έχει η χώρα, ναι, αλλά οι ισχυροί αυτού του τόπου πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Εμείς λοιπόν δεν κοροϊδεύουμε τον ελληνικό λαό. Του λέμε την αλήθεια. Του λέμε ότι υπάρχουν δυσκολίες, ναι, αλλά δεν μπορούν να συνεχίζουν και να διευρύνονται οι ανισότητες. Δεν μπορεί σε αυτή τη χώρα οι πλούσιοι να γίνονται πολύ πλουσιότεροι και οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι. Άρα λοιπόν, όταν βγαίνουμε και λέμε ότι το 1% των πιο πλούσιων συμπολιτών μας θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτήσει τη δυνατότητα σε αυτόν τον τόπο να έχουμε σχολεία, να έχουμε δημόσια νοσοκομεία, να έχουμε κοινωνικό κράτος, να έχουμε παροχές, να έχουμε συντάξεις στους συνταξιούχους.

Όταν το λέμε αυτό, ξέρουμε τι λέμε, αλλιώς δεν υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε και συντάξεις και μισθούς και παροχές και να μη φορολογήσουμε τον μεγάλο πλούτο. Εμείς λοιπόν, θέλω να το βάλετε καλά στο μυαλό σας αυτό, δεν θα έρθουμε να κάνουμε έναν περίπατο στο δάσος, θα έρθουμε να συγκρουστούμε με τα μεγάλα συμφέροντα. Αυτή είναι η απόφασή μας. Διότι την ίδια στιγμή που η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δυσανασχετεί, την ίδια στιγμή που η χώρα μας καταγράφει τις χαμηλότερες επιδόσεις σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση... προσέξτε πού έχει κατρακυλήσει η χώρα μας. Όταν εγώ έφυγα από το Μαξίμου το 2019, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ήταν 80% μεγαλύτερος από τον μέσο μισθό στη Βουλγαρία. Σήμερα ξέρετε πόσο είναι; Μόλις 17% παραπάνω. Στην προτελευταία θέση είμαστε! Προσέξτε και κάτι ακόμα: συγκρινόμαστε εμείς με τους Γάλλους που βγήκαν στους δρόμους; Συγκρινόμαστε; Αλήθεια, ο μέσος μισθός στη Γαλλία είναι 44.000 τον χρόνο. Ο μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι 18.000 τον χρόνο. Αν πάτε όμως εδώ, στον Παλαμά, στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσετε γάλα, ψωμί, κρέας, θα δείτε ότι οι τιμές μπορεί να είναι και ψηλότερες από αυτές που είναι στο σούπερ μάρκετ στο Παρίσι.

Και επειδή κάποιοι λένε «μα πώς είναι δυνατόν να μας λέει ο Τσίπρας ότι ο κόσμος αναπολεί εκείνες τις δύσκολες μέρες των μνημονίων;», ελάτε να κάνουμε μια σύγκριση. Προφανώς και δεν αναπολεί τις δύσκολες μέρες των μνημονίων, αλλά αναπολεί εκείνες τις μέρες που είχε μια κυβέρνηση που νοιαζόταν για τους αδύναμους. Αναπολεί εκείνες τις μέρες που άνοιγε τον λογαριασμό του ρεύματος και δεν πάθαινε εγκεφαλικό. Το 2019 λοιπόν, η φέτα στο σούπερ μάρκετ έκανε 7 ευρώ. Σήμερα κάνει 14. Η αντλία... η τιμή στην αντλία της βενζίνης της αμόλυβδης έκανε 1,40, σήμερα κάνει 2,20. Το πετρέλαιο θέρμανσης είχε 1 ευρώ, σήμερα με την επιδότηση, εδώ στην Καρδίτσα στο 1,60 αν δεν κάνω λάθος. Το ενοίκιο ενός φοιτητικού διαμερίσματος στην περιοχή της Λάρισας μπορούσες να το βρεις με τρία κατοστάρικα, σήμερα έχει πάει στα έξι και στα επτά. Και οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν διπλασιαστεί. Να λοιπόν ποια είναι η διαφορά του τότε με το τώρα! Να λοιπόν γιατί λέμε ότι αυτή η κρίση, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει τους ανθρώπους, τους επαγγελματίες, τους νέους στον θυμό, στην οργή, στην αγανάκτηση και στη διεκδίκηση. Βεβαίως και δεν πρέπει να οδηγήσει στο να δούμε και στη χώρα μας βία και επεισόδια, βεβαίως και ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί που τα προξενούν, κάποιοι λίγοι που θέλουν να οδηγήσουν αλλού τα πράγματα. Όμως αυτό το οποίο είπα και θα επιμένω να λέω είναι ότι οι πολιτικές αυτές που παράγουν την αποσταθεροποίηση είναι οι πολιτικές της κοινωνικής αδικίας, είναι οι τιμές στα ύψη, οι μισθοί χαμηλά, και την ίδια στιγμή και κλείνω με αυτό, τα κέρδη κάποιων λίγων επιχειρηματικών ομίλων στο Θεό.

Πείτε μου εσείς: είναι δυνατόν αυτές οι τράπεζες, τις οποίες εμείς ανακεφαλαιοποιήσαμε για να σταθεί στα πόδια του το τραπεζικό σύστημα με το αίμα των Ελλήνων φορολογουμένων με εισαγωγικά, με το χρήμα εν πάση περιπτώσει, το υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων σήμερα να έχουν κέρδη τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τέσσερις συστημικές τράπεζες, πέντε δισεκατομμύρια κέρδη και να μην πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο στο δημόσιο ταμείο, όπως πληρώνει ο αγρότης, όπως πληρώνει οποιοσδήποτε φτιάξει μια επιχείρηση; Και αυτή την αδικία τη βλέπουμε και λέμε ότι δεν θα διαιωνίζεται. Ποιος λοιπόν θα έρθει να πει ότι πρέπει να σταματήσουν να μοιράζουν μερίσματα οι ιδιώτες μέτοχοι των τραπεζών, στην πλειοψηφία τους ξένοι, και να δοθεί ταχεία απόσβεση του αναβαλλόμενου φόρου, ώστε τουλάχιστον στα επόμενα τρία χρόνια να αρχίσουν να πληρώνουν φόρους, εφόσον έχουν κέρδη από τις καταχρηστικές πρακτικές, από την τρομακτική διαφορά επιτοκίου καταθέσεων-επιτοκίου χορηγήσεων, που είναι η μεγαλύτερη διαφορά σε όλη την Ευρώπη; 2,7% έβγαλε χθες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ενώ στη Γαλλία είναι 1% η διαφορά. Άρα λοιπόν, και κλείνω με αυτό, όποιος σας πει ότι θα σας δώσει λύσεις μόνο επειδή έχει σχέδιο, θα σας πει τη μισή αλήθεια.

Ναι, χρειάζεται το σχέδιο και το έχουμε το σχέδιο: και για τη μείωση του κόστους ζωής, και για την παραγωγική ανασυγκρότηση, και για την ενίσχυση της υπαίθρου, και για την αποκέντρωση, και για την ενίσχυση των αγροτών και των κτηνοτρόφων. Θα πουν και οι σύντροφοι μας εδώ που ασχολούνται με την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή. Αλλά δεν αρκεί μονάχα να έχεις σχέδιο, πρέπει να έχεις και την πολιτική βούληση να συγκρουστείς με τα μεγάλα συμφέροντα. Και εγώ την έχω αυτή την πολιτική βούληση και το έχω αποδείξει.

Εμείς την έχουμε αυτή την πολιτική βούληση και το έχω αποδείξει. Και θέλω, φίλες και φίλοι, κλείνοντας, αφού σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας, να σας πω ότι εμείς έτσι αντιλαμβανόμαστε την πορεία προς τις επόμενες εκλογές, προς την επόμενη εκλογική μάχη: την αντιλαμβανόμαστε ως μια καθημερινή πορεία συνάντησης με τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους του μόχθου, της παραγωγής. Να ακούμε τα προβλήματά τους, να αναδεικνύουμε λύσεις και να προσπαθούμε να τους πείσουμε για ένα πράγμα: ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Υπάρχει δυνατότητα να σταματήσει αυτή η τρομακτική, καταστροφική πορεία διεύρυνσης των ανισοτήτων και διεύρυνσης της διαφθοράς σε αυτή τη χώρα. Και αυτόν τον εναλλακτικό δρόμο θα τον χτίσουμε μαζί. Και όταν μας ρωτάνε: που θα βρείτε τα λεφτά για να στηρίξετε τους αδύναμους; πέρα από το σχέδιό μας, πέρα από τις συγκρούσεις που θα κάνουμε με τα μεγάλα συμφέροντα, τους λέμε και ένα ακόμα: τα λεφτά εμείς θα τα βρούμε στην εντιμότητά μας. Διότι εμείς δεν πρόκειται να συνεχίσουμε αυτό το πάρτι της διαφθοράς, το όργιο της διαπλοκής και της διαφθοράς που ποτέ άλλοτε δεν είχε η χώρα όπως έχει σήμερα. Διότι εμείς δεν θα έχουμε 20 δισεκατομμύρια σε απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς, όπως κάνουν σήμερα. Διότι εμείς θα στηρίξουμε τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους και όχι τις εταιρείες παροχής συμβουλών, που εμείς τις αφήσαμε με 20 εκατομμύρια και τώρα έχουν πάει στα 600 εκατομμύρια τον χρόνο. Διότι εμείς θέλουμε να στηρίξουμε, με έγνοια για τους ανθρώπους του μόχθου και της παραγωγής, την παραγωγή και τον μόχθο και την εντιμότητα, και όχι τα λαμόγια που σήμερα διαφεντεύουν τη χώρα μας. Να είστε καλά.