Α. Τσίπρας: Γεννηθήκαμε για να είμαστε ο αντίπαλος πόλος στη ΝΔ

Με διευρυμένη σύνθεση συνεδρίασε την Παρασκευή 16/10/2026 η Πολιτική Επιτροπή της ΕΛ.Α.Σ. Στη συνεδρίαση συμμετείχαν, εκτός από τα μέλη της Πολιτικής Επιτροπής, Τομεάρχες-ισσες και αναπληρωτές Τομεάρχες-ισσες καθώς και μέλη του Οργανωτικού Γραφείου.Η συνεδρίαση ξεκίνησε με ομιλία του προέδρου της ΕΛ.Α.Σ. Αλέξη Τσίπρα.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία:

Συντρόφισσες και σύντροφοι, έχουμε καιρό να ανταμώσουμε. Από πριν την προετοιμασία μας για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Από τον Αύγουστο, ωστόσο βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου έχει ξεκινήσει ουσιαστικά η ένταση της μακράς προεκλογικής περιόδου και εγώ είμαι άρτι αφιχθείς από την περιοδεία μας στην Κρήτη στις αρχές της βδομάδας. Και έρχομαι στη σημερινή συνεδρίαση της Πολιτικής μας Επιτροπής, έχοντας ζωντανές τις μνήμες και τις εικόνες από την περιοδεία μας στην Κρήτη. Είδαμε λοιπόν σε τρεις νομούς όπου περιοδεύσαμε χωράφια πλημμυρισμένα τις τεράστιες καταστροφές από τις πρόσφατες πλημμύρες, μίλησα και μιλήσαμε με ανθρώπους που είδαν τον κόπο μιας ολόκληρης χρονιάς να χάνεται μέσα σε λίγες ώρες. Γιατί η απώλεια για τους περισσότερους αγρότες των πληγεισών περιοχών αγγίζει το 100% του ετήσιου τζίρου τους. Καταλάβαμε λοιπόν όλοι από αυτή την περιοδεία όσοι συμμετείχαμε στο κλιμάκιο, ότι η Κρήτη είναι ανοχύρωτη και ευάλωτη όπως σχεδόν κάθε γωνιά της πατρίδας μας και ότι βρισκόμαστε σε μια ιδιαίτερη περίοδο που η κλιματική κρίση είναι μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει να μάθουμε να ζούμε, αλλά και πρέπει να μάθουμε πώς θα προστατευτούμε από αυτήν, να βρούμε τον τρόπο να προστατευτούμε. Είδα και είδαμε την απουσία του κράτους όχι μόνο στην πρόληψη των δεινών της κλιματικής κρίσης, αλλά και στον ΒΟΑΚ, τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης που επισκεφθήκαμε και μάλιστα λίγο έξω από το Ηράκλειο, σε ένα σημείο από τα πιο επικίνδυνα αυτού του κεντρικού άξονα. Συνάντησα συγγενείς θυμάτων σε ένα σημείο όπου έχουν χάσει στο ίδιο ακριβώς σημείο τη ζωή τους 23 άτομα και μίλησα με τους συγγενείς των θυμάτων στον ΒΟΑΚ, όπου θέλω να θυμίσω ότι το 2019 ο κύριος Μητσοτάκης ήταν αυτός που είχε υποσχεθεί και μας κατηγορούσε κιόλας, είχε υποσχεθεί ότι άμεσα θα ολοκληρωθεί. Σήμερα, 7 χρόνια μετά και παρά το γεγονός ότι κυβέρνησε σε αφάνταστα καλύτερες συνθήκες από την περίοδο που ήμουν εγώ πρωθυπουργός και παρά τα 36 δισεκατομμύρια που πέρασαν από τα χέρια του, μόνο τα κολωνάκια έχουν τοποθετηθεί για να θυμίζουν ότι γίνονται έργα στον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης. Αλλά εκεί στη Κρήτη δεν είδα μόνο την απουσία του κράτους. Εκεί όπου ο πολίτης έχει ανάγκη από προστασία και ασφάλεια. Συνειδητοποίησα και την ουσία αν θέλετε, της πολιτικής μας αποστολής. Είδα το πόσο κρίσιμο, πόσο υπαρξιακό Είναι να σταματήσουμε αυτή την πορεία της παρακμής και της απαξίωσης που έχει πάρει η χώρα μας. Της απαξίωσης της αγροτικής παραγωγής, του φυσικού πλούτου των χωριών, των ανθρώπων της υπαίθρου, των νέων ανθρώπων.Των νέων ανθρώπων που το χειρότερο που μας έχει συμβεί είναι ότι έχουν σταματήσει να ελπίζουν. Ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει στην χώρα. Βλέπουν τις δυσκολίες των οικογενειών τους, βλέπουν την ακρίβεια και τα μεροκάματα του τρόμου, τα ατελείωτα ωράρια, βλέπουν τις προοπτικές τους, βλέπουν το αδιέξοδο, την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζονται τα προβλήματα τους. Όπως είδαμε προχθές εδώ στην Αθήνα, σε ένα σχολείο κοντά στον τόπο που μένω, κοντά στη γειτονιά μου, από την πίσω πλευρά, στην Γκράβα, όπου ένα πρόβλημα ασφάλειας αντιμετωπίστηκε με απάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης, όπως βεβαίως και τα καθημερινά κενά στα σχολεία.

Είμαστε στα μέσα του Οκτώβρη και τα παιδιά μας κάνουν ακόμα τρίωρα και τετράωρα. Και βέβαια, όταν μια πολιτεία είναι αυτή που βάζει μόνο εμπόδια στην πρόοδο και στη γνώση. Με τις πανελλαδικές και την ελάχιστη βάση εισαγωγής, με το τρομακτικό κόστος ζωής στα περιφερειακά πανεπιστήμια που αναγκάζει επιτυχόντες να εγκαταλείπουν το δημόσιο πανεπιστήμιο πριν καν εγγραφούν αυτά τα παιδιά στο πρώτο έτος, τότε άραγε τι εικόνα να έχουν τα παιδιά για το πολιτικό σύστημα, για την πολιτεία, για τη χώρα που τους διώχνει μετανάστες να φύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν και να μείνουν εκεί. Με έχει συγκλονίσει και θέλω να μείνω σε αυτό, η είδηση που προέκυψε από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών και την Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με τους 400 επιτυχόντες στις καλύτερες σχολές στην Πάτρα και τους 190 στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων που δεν γράφτηκαν καν. Δεν γράφτηκαν καν γιατί η ακρίβεια των ενοικίων, η αδυναμία των οικογενειών τους να τους στηρίξουν, εν τέλει τους στερεί το όνειρο. Τους στερεί τη χαρά της ίδιας τους της μεγάλης επιτυχίας που με πολύ μεγάλο κόπο την κατέκτησαν μέσα από τις πανελλαδικές εξετάσεις. Και αυτό είναι ό,τι πιο άδικο, ό,τι πιο εξοργιστικό έχουμε ακούσει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον μετά την έξοδό της από τα μνημόνια. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι τέτοιες ειδήσεις δεν είχαμε διαβάσει ούτε στις δύσκολες μέρες, ούτε την περίοδο 2010-2014, γεγονός που επιβεβαιώνει την κριτική μας ότι η ακρίβεια είναι τελικά ένα αόρατο μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που φουσκώνει τους αριθμούς στο βενζινάδικο, στα σούπερ μάρκετ, στη διαβίωση των πολιτών και αφορά τους ευάλωτους, τους μισθωτούς, τους μεσαίους, τους μη ευνοημένους.

Γι'αυτό και οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν ότι το 2019 οι άνθρωποι ζούσαν καλύτερα από ό,τι σήμερα, μετά από 8 χρόνια που η χώρα βρίσκεται έξω από τα μνημόνια. Πρόσφατα ανέφερα σε μια συνέντευξή μου μερικά παραδείγματα που έκαναν αίσθηση, νομίζω. Συνέκρινα τις τιμές στην καθημερινότητα των πολιτών, στην καθημερινότητά μας το 2019 και σήμερα, όταν ακόμα ήμουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Και σήμερα 8 χρόνια μετά και συνέκρινα τιμές που βρίσκονται στην καθημερινότητα ολονών μας. Για παράδειγμα, το πόσο κοστίζει η φέτα στο σούπερ μάρκετ, από τα 7€ τότε, στα 14€ σήμερα. 100% αύξηση. Πόσο κοστίζει η αμόλυβδη βενζίνη, από 1,5 € τότε στα 2,2 € σήμερα. Πόσο κοστίζει το πετρέλαιο Θέρμανσης. Πόσο ήταν τότε; 1,1. Σήμερα χωρίς την επιδότηση είναι στα 2 € με την επιδότηση στο 1,55€. Το ενοίκιο ενός διαμερίσματος 100 τετραγωνικών μέτρων στο Παγκράτι δεν είχε πάνω από 700 €. Σήμερα δεν το βρίσκεις κάτω από 1.200. Το ηλεκτρικό ρεύμα στο ίδιο σπίτι των 100 τετραγωνικών μέτρων τότε, δεν είχε πάνω από 60 €. Σήμερα δεν μπορείς να ανοίξεις τον λογαριασμό και να τον δεις κάτω από 120. Παντού αυξήσεις στο 100%. Και μπορώ να πω και άλλα παραδείγματα για το ελαιόλαδο, για το μοσχάρι, για το ψωμί. Όλα τα προϊόντα, τα τρόφιμα που πρέπει να πάρει κανείς για την καθημερινότητά του. Στο σούπερ μάρκετ έχουν ανέβει 60, 70, 100%.

Και αυτή, ξέρετε, είναι μια πραγματικότητα την οποία αντιμετωπίζουν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: ωραία, είχαμε αυτές τις αυξήσεις στις τιμές, πόσο αυξήθηκαν οι μισθοί στο ίδιο διάστημα; Πόσο αυξήθηκαν οι συντάξεις στο ίδιο διάστημα; Πόση αγοραστική δύναμη έχει απομείνει στο τέλος του μήνα; Θα απαντήσει όμως η κυρίαρχη κυβερνητική προπαγάνδα: Μα έχουμε πόλεμο τώρα. Έχουμε πόλεμο στην Ουκρανία και στο Ιράν και η ακρίβεια είναι εισαγόμενη. Τότε γιατί το γάλα, το ψωμί, το κρέας είναι ακριβότερο σε ένα σούπερ μάρκετ στο Περιστέρι ή στην Καλαμαριά απ ότι σε ένα σούπερ μάρκετ στο Βερολίνο ή στο Παρίσι; Φταίει η Ουκρανία και το Ιράν γι αυτό; Η Ουκρανία και το Ιράν επιβαρύνουν μονάχα τα σούπερ μάρκετ στη χώρα μας. Ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έχουν αφήσει παντού ανεξέλεγκτη τη δράση των καρτέλ και αυτό είναι που έχει δημιουργήσει αυτή την τρομακτική εικόνα στα σούπερ μάρκετ και όχι μόνο. Των καρτέλ που απ ό, τι λένε οι ισολογισμοί τους βγάζουν υπερκέρδη, τη στιγμή που η κοινωνική πλειοψηφία στενάζει και στενάζει ακριβώς για τον λόγο που εξήγησα πιο πριν. Διότι έχουμε τιμές Γαλλίας αλλά μισθούς Βουλγαρίας. Και τι κάνει η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή αυτή κρίση; Φαίνεται ότι είναι σε στρατηγική αμηχανία. Η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης φαίνεται ότι δεν βγήκε στον πρωθυπουργό, όπως δεν βγήκαν και τα νέα μέτρα που ανακοίνωσε. Δείτε για παράδειγμα τα μέτρα για τα καύσιμα κάνουν πάλι τα ίδια. Αντί να παρέμβουν στη δομή του κόστους των καυσίμων, παρεμβαίνουν στην αντλία.

Μείον 40 λεπτά συνολική έκπτωση. Αλλά το πετρέλαιο θέρμανσης αναμένεται στο 1,55 ευρώ το λίτρο, δηλαδή 40% ακριβότερο από όσο ήταν η τιμή όταν άνοιξε πέρυσι. Τον Οκτώβριο του 2025 και επιδότηση έως τις 31 Οκτωβρίου. Δηλαδή μέτρα για 17 ημέρες, όταν οι ανάγκες θέρμανσης διαρκούν ολόκληρο τον χειμώνα. Καμία δέσμευση για τις τιμές των επομένων μηνών είναι πάλι κάτω από τον πήχη του που θέσαμε και δεν το θέσαμε τυχαία αυτό τον πήχη. Το θέσαμε μετά από έρευνα επιστημονική μελέτη που κάναμε και είπαμε ότι δεν δικαιολογείται να είναι πάνω από 1,4 ευρώ το λίτρο το πετρέλαιο θέρμανσης. Πέρασε για άλλη μια φορά κάτω από αυτό τον πήχυ που θέσαμε η κυβέρνηση. Και τον θέσαμε αυτόν τον πήχη, διότι υποδείξαμε 4 Εναλλακτικά ή και συνδυαστικά θα μπορούσε κανείς να λάβει μέτρα εργαλεία για να μειωθεί η τιμή, το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των διυλιστηρίων, την έκτακτη φορολόγηση των υπερκερδών, τη μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα στο μεσαίο συντελεστή του 13% ή την μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο μισό, όπως προβλέπει η δυνατότητα μείωσης με βάση τους ευρωπαϊκούς κανόνες. Τι από όλα αυτά έκαναν; Απολύτως τίποτα. Πάλι ψηφίσανε τον πάτο του βαρελιού, όπως μας λένε, για να βρούνε να επιδοτήσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στο ντίζελ και στην βενζίνη ίδια συνολική έκπτωση με πριν. Τα είκοσι λεπτά στο ντίζελ και τα 10 λεπτά στην αμόλυβδη ίσχυαν ήδη. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι το αφήγημα της τρίτης τετραετίας δεν περπατάει και δεν περπατάει ούτε το αφήγημα της σταθερότητας, έχοντας μπροστά έναν απρόβλεπτο χειμώνα.

Και την ίδια στιγμή είναι και τα σκάνδαλα που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις κανείς, βρίσκεις ένα γαλάζιο σκάνδαλο από κάτω και άρα το πράγμα έχει αρχίσει να γίνεται σκοτεινό και δύσκολο για την κυβέρνηση. Και η γραμμή τους ποια είναι η γραμμή τους Είναι να πουλήσουν φόβο για τη διεθνή κατάσταση και το όριο των δημοσιονομικών δυνατοτήτων και να μας πουν ότι είναι ο Κ, ότι είναι ο κύριος Μητσοτάκης ο καταλληλότερος για να διαχειριστεί τα προβλήματα που ο ίδιος και οι πολιτικοί του δημιούργησαν, με στόχο βεβαίως να ξεπεράσουν αυτόν τον δύσκολο χειμώνα. Έναν χειμώνα που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι θα θυμίζει τους δύσκολους χειμώνες των πιο δύσκολων μνημονιακών χρόνων. Για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που στενάζει από το υψηλό κόστος ζωής και την ακρίβεια. Όταν όμως ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναγκάζεται. Να δώσει συνέντευξη για να κάνει τον ερμηνευτή και τον αναλυτή της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα. Αυτό νομίζω ότι σημαίνει πολλά για να περάσω σε ένα άλλο θέμα της επικαιρότητας. Είδαμε μάλιστα τις τελευταίες μέρες το σκάνδαλο με την αποπομπή της κυρίας Ηλ. Μια υπόθεση η οποία φέρνει σε εμφανή αμηχανία την κυβέρνηση. Και θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα σχόλιο στο ζήτημα αυτό. Τελικά οι Αμερικανοί στέλνουν σε κάθε χώρα τον πρεσβευτή που τους αξίζει. Και δείχνουν έτσι και τη σημασία που αποδίδουν σε κάθε χώρα. Θέλω να σας θυμίσω ότι επί πρωθυπουργίας μου στην Ελλάδα, οι Αμερικανοί έστειλαν εδώ τον πρεσβευτή της Ουκρανίας στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη, του συμμάχου που λέει ναι σε όλα.

Στους Αμερικανούς έστειλαν την κυρία Ν. Η λογική της λευκής επιταγής στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μία λογική που βλάπτει τα εθνικά μας συμφέροντα. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει τεράστια ευθύνη. Πρώτα απ όλα γιατί δεν έχει ακόμη διαψεύσει την περίφημη φράση της πρέσβη μπροστά στον υπουργό Ενέργειας. Μάλιστα, για τη δυνατότητα που έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να ανεβάζουν και να κατεβάζουν κυβερνήσεις στην Ελλάδα και σε οποιαδήποτε χώρα της Βαλκανικής, έκανε παραλληλισμό με τη Ρουμανία. Ισχύει αυτή η φράση; Αν ναι, γιατί δεν ζητάνε εξηγήσεις; Δεν ζήτησαν από τότε; Δεύτερον, γιατί τόσες ημέρες που προκύπτουν αυτές οι αποκαλύψεις έκανα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και μετά μας είπαν ότι τα δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου δεν λένε την αλήθεια. Και σήμερα που ο Ντόναλντ Τραμπ παραδέχεται αποδέχεται ότι ήταν έγκυρα αυτά τα δημοσιεύματα, η κυβέρνηση τι μας λέει; Ότι δεν έγινε και κάτι. Και δεν χρειάζεται να ζητήσει εξηγήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σκεφτείτε λοιπόν εάν είστε Αμερικανός αξιωματούχος και γίνονται όλα αυτά και η χώρα λέει δεν τρέχει τίποτα, ούτε ζητάω εξηγήσεις τι θα λέγατε για τη χώρα αυτή; Όλα αυτά δεν παραπέμπουν σε ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του. Παραπέμπουν σε ένα κράτος μπανανία. Η χώρα όμως δεν είναι ούτε αποικία Ούτε προτεκτοράτου. Και πρέπει να απαιτήσουμε εξηγήσεις και για τα πεπραγμένα. Διότι πρέπει να διερευνηθούν και τα εδώ πεπραγμένα, αλλά και για τα όσα οδήγησαν σ αυτή την αποπομπή. Και ο κάθε Αμερικανός πρέσβης που έρχεται εδώ θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν κόκκινες γραμμές στο τι μπορεί να κάνει και τι μπορεί να πει.

Και αυτές τις κόκκινες γραμμές φυσικά δεν μπορεί να τις βάλει μια κυβέρνηση σαν τη σημερινή, όπου δεν είναι υπερβολή να πω ότι όλο το υπουργικό συμβούλιο έσπευδε να φωτογραφηθεί με την κυρία πρέσβη σε κακόγουστα life style δρώμενα. Αλλά σήμερα σχεδόν όλοι τους επίσης κάνουν πως δεν ξέρουν ότι το όνομά της πώς είναι. Συντρόφισσες και σύντροφοι. Έτσι έχει η κατάσταση. Με τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την ακρίβεια, τη διεθνή θέση της χώρας. Αλλά παρόλα αυτά, αν δεν το έχετε καταλάβει, το κυβερνών κόμμα πάει για αυτοδυναμία. Αυτό μας λένε τουλάχιστον συντεταγμένα τα κάθε λογής κυβερνητικά παπαγαλάκια. Τη στιγμή όμως που το κυβερνών κόμμα μας λένε όλοι όλα αυτά τα παπαγαλάκια πάει για αυτοδυναμία. Ο κύριος Μητσοτάκης σχεδόν τρομαγμένος βγήκε στη ραδιοφωνική συχνότητα του Σκάι. Για να μας θέσει ως εκλογικό στόχο της Νέας Δημοκρατίας το 25%. Τρομαγμένος από την εσωκομματική από τα εσωκομματικά σενάρια αντικατάστασής του, τρομαγμένος από τα προβλήματα, την ακρίβεια, δεν ξέρω. Μακάρι να είναι το δεύτερο, αλλά είναι αντιφατικό. Πώς γίνεται να διεκδικήσει την αυτοδυναμία με 25%; Ελπίζω κάποια στιγμή να μας το εξηγήσει. Διότι αν είναι δύσκολο, όπως μας λένε ότι είναι με βάση τις μετρήσεις η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη να διεκδικήσει και να πετύχει την πρωτιά στις επόμενες εκλογές. Είναι δυο φορές δύσκολο να φτάσεις από το 25 στο 37. Εγώ αυτό που καταλαβαίνω όμως είναι ότι ο πήχης αυτός του 25%, έτσι όπως τέθηκε από τον κύριο Μητσοτάκη, δείχνει και τα αληθινά όρια της δυναμικής του.

Άλλωστε, αν ίσχυε κάτι διαφορετικό, είμαι βέβαιος θα είχε προχωρήσει ήδη σε πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε, όπως άλλωστε είχαν διαρρεύσει οι ίδιοι μέσα από το κυβερνητικό επιτελείο ότι προγραμμάτιζαν. Σας θυμίζω τον Μάιο και τον Ιούνιο. Με αυτές αυτές τις διαρροές διαβάζαμε καθημερινά. Τι ήταν αυτό που εμπόδισε και άλλαξε τα σχέδια; Νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό αυτό που άλλαξε τα σχέδια της κυβέρνησης και δεν προχώρησε σε πρόωρες εκλογές, προφανώς έχει να κάνει με τα ευρήματα που οι ίδιοι γνωρίζουν ότι έχουν σε σχέση με τα ποσοστά τους. Χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μας, πιστεύω ότι έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει και με την γέννηση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Και κάθε μέρα που περνάει πιστεύω ότι δικαιώνεται η αναγκαιότητα να προχωρήσουμε σε αυτό το εγχείρημα, να προχωρήσουμε σε αυτό το βήμα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα πετύχαμε νομίζω πράγματα πολύ σημαντικά που δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα τα καταφέρουμε πριν ξεκινήσουμε όλοι μαζί αυτό το ταξίδι στις 26 του Μάη. Κάποιοι θα λέγανε ότι πετύχαμε ένα μικρό πολιτικό θαύμα να καλύψουμε τάχιστα αυτό το κρίσιμο πολιτικό κενό της ανυπαρξίας εναλλακτικού προοδευτικού πόλου διακυβέρνησης απέναντι σε αυτόν της Δεξιάς, τον νεοφιλελεύθερο και δεξιό πόλο που κυριαρχεί στα πολιτικά πράγματα τα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν κάτι αυτονόητο ότι θα συνέβαινε. Και μάλιστα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από επιλογή. Είπαμε από την πρώτη στιγμή μέσα στην κοινωνία και όχι μέσα στη Βουλή και μάλιστα χωρίς κρατική χρηματοδότηση. Καταφέραμε να εδραιώσουμε στη δεύτερη θέση και να είμαστε αυτό που στο χωριό μου λένε talk of the town.Να είμαστε η συζήτηση για τις εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα όλο το διάστημα του καλοκαιριού και νομίζω και σήμερα.

Τώρα όμως νομίζω ότι για εμάς έρχεται η στιγμή και η μεγάλη ευθύνη, καθώς έχει παρέλθει η περίοδος χάριτος, όπως άλλωστε το είχαμε προβλέψει. Να αποδείξουμε όχι μόνο ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος, αλλά ότι αυτός ο εναλλακτικός δρόμος για τη χώρα μπορεί να γίνει πράξη και να γίνει πράξη, όχι κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, στην μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση, αλλά να γίνει πράξη τώρα, στις εκλογές που έρχονται και που όπως όλα δείχνουν τα πράγματα μάλλον θα λάβουν χώρα όταν κλείσουν τα καλοριφέρ, γιατί τα καλοριφέρ είναι ανοιχτά και με αυτές τις τιμές το πετρέλαιο θέρμανσης δεν πιστεύω ότι θα τολμήσει κανείς να στήσει κάλπες. Θέλω λοιπόν να σας διαβεβαιώσω ότι αυτή θα είναι μια δύσκολη πρόκληση και ένα δύσκολο στοίχημα για εμάς. Όμως αυτή την πρόκληση και αυτό το στοίχημα οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε και να το παλέψουμε. Ξέρω πολύ καλά και ξέρετε και εσείς ότι ξεβολέψει με πάρα πολύ κόσμο αυτούς τους τέσσερις μήνες που από τη δημιουργία μας. Απέναντι λοιπόν σε αυτές τις προκλήσεις θέλω να αναφερθώ και απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις που ήδη δεχόμαστε σχεδόν από όλους, ακριβώς γιατί τους βολέψαμε. Θέλω πρώτα απ όλα να σας ζητήσω να σταθούμε με ψυχραιμία, να σταθούμε με νηφαλιότητα και να σταθούμε με σταθερότητα ως προς το στόχο. Να μην ξεχνάμε ποιος είναι ο στόχος μας.

Και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι ο στόχος αυτός δεν είναι να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με όλους, αλλά να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με τα προβλήματα των πολιτών, τα προβλήματα της καθημερινότητας, τα προβλήματα που έχουν να κάνουν και με την οικονομική κρίση, αλλά και με την κρίση των αξιών, την κρίση των θεσμών. Γιατί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία σήμερα αισθάνεται ανασφάλεια, αισθάνεται αβεβαιότητα, αισθάνεται απροστάτευτη και αισθάνεται ότι έχει απέναντι ένα πολιτικό σύστημα χωρίς αξιοπιστία. Και βέβαια να παλεύουμε με τα προβλήματα, όχι μόνο αναδεικνύοντας τα, αλλά καταθέτοντας και εναλλακτικές προτάσεις για την επίλυσή τους. Ένα ολιστικό σχέδιο για τη διακυβέρνηση της χώρας, εναλλακτικό, προοδευτικό, ριζοσπαστικό, που μπορεί να δώσει μια άλλη προοπτική για τον τόπο. Αυτός είναι ο ρόλος μας. Και εδώ επιτρέψτε μου να σταθώ και στις διαρκείς επιθέσεις που δεχόμαστε το τελευταίο διάστημα. Και εγώ προσωπικά, αλλά όχι μόνο και στελέχη μας στοχοποιούνται. Από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρόκειται να απαντήσω με προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Σας διαβεβαιώνω, ό, τι και να ακούσω, ούτε πρόκειται να επιτρέψω να μετατραπεί η πολιτική μας αντιπαράθεση σε έναν Εμφύλιο στον προοδευτικό χώρο. Γιατί ποιος ωφελείται όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις συγκρούσεις της αντιπολίτευσης, αντί να περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης; Ποιος ωφελείται όταν αντί να συζητάμε για την ακρίβεια, την ενέργεια, τη στέγη, το εισόδημα, αναλωνόμαστε σε προσωπικές κι όχι πολιτικές αντιπαραθέσεις; Η απάντηση είναι απλή Όλοι σε αυτή τη χώρα μπορούν να την απαντήσουν. Μία τέτοια συζήτηση εξυπηρετεί πολιτικά την κυβέρνηση και μόνο την κυβέρνηση και απομακρύνει την προσοχή των πολιτών από τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής της.

Δεν θα κάνω λοιπόν τη χάρη και δεν θα κάνουμε τη χάρη στον κύριο Μητσοτάκη, αντί να ασχοληθώ και να ασχοληθούμε μαζί του, ν ασχολούμαστε με τον κύριο Ανδρουλάκη και τις επιθέσεις του, τις διαρκείς και τις προσωπικές. Και θέλω να θυμίσω κάτι. Εμείς γεννηθήκαμε, ας μην το ξεχνάμε αυτό, για να είμαστε στο πολιτικό σύστημα της χώρας μας, ο αντίπαλος πόλος της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Εναλλακτική και όχι συμπληρωματική δύναμη. Αυτό το κενό ήρθαμε να καλύψουμε. Εμείς δεν έχουμε συνεργαστεί κυβερνητικά με την Νέα Δημοκρατία και η πολιτική μας διαδρομή, η πολιτική μου διαδρομή και περισσότερο εδώ ήταν μία διαδρομή απέναντι στη Δεξιά, απολύτως καθαρή, όσο και αν προσπάθησαν. Να μας σπιλώσουν στη μνήμη του ελληνικού λαού. Η διακυβέρνηση 2015-2019 έχει μείνει με ένα σύνθημα, με μία φράση Πρώτη φορά Αριστερά. Αυτή ήταν η φράση και αυτό ήταν το σύνθημα. Και πέρα από τα συνθήματα, επί της ουσίας ήταν μια κυβέρνηση που πέρα από τη μάχη με την τρόικα και τα μνημόνια, τη μάχη για τη στήριξη της κοινωνίας, έφερε και προοδευτικές τομές σημαντικές. Την ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα. Την ταυτότητα φύλου. Την επίλυση του Μακεδονικού. Σειρά θετικών ρυθμίσεων στην εργασία Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης είχε αριστερό πρόσημο. Αυτή η κυβέρνηση έχει αριστερό πρόσημο και γιατί κατάφερε να μειώσει τον δείκτη φτώχειας, να στηρίξει τους αδύναμους σε σχέση με τους ισχυρούς, όμως κυρίως και για μια σειρά ταυτοτικά ζητήματα. Όπως σας ανέφερα, δεν πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει έστω και ένας πολίτης που μπορεί να τον βρείτε στον δρόμο.

Αν βγείτε έξω, στον δρόμο, στα καφενεία, στις πλατείες, στα πεζοδρόμια. Έστω και ένας πολίτης σε αυτή τη χώρα που αν τον ρωτήσετε να θεωρεί πιθανό να δει κάποια στιγμή στο μέλλον εμένα, να κάθομαι στα ίδια έδρανα με τον κ. Μητσοτάκη. Ούτε ένα δεν θα βρείτε. Και όχι μόνο με τον κ. Μητσοτάκη, αλλά και με τον κ. Πιερρακάκη, τον κ. Δένδια, τον κ. Χατζηδάκη, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα. Ε Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας σε σχέση με τα σενάρια που εξυφαίνονται. Εμείς λοιπόν με τη δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες. Μην το ταλαιπωρούμε άλλο. Άλλοι όμως πρέπει να ξαναδούν τις ευθείες και τις τεθλασμένες τους γραμμές. Και θα είμαι ευθύς. Γιατί άλλο οι επιθέσεις και μάλιστα οι προσωπικές που τις αποστρέφομαι απολύτως και άλλο η ανάγκη η πολιτική διαφωνία να κατατίθεται και η αντιπαράθεση να γίνεται επί των πολιτικών επιλογών. Ο κ. Ανδρουλάκης έχει δηλώσει ότι αποκλείει τη συνεργασία με την Νέα Δημοκρατία, επικαλούμενος μάλιστα την απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου του. Έχει επίσης όμως πει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, σε σχετική ερώτηση για το με ποιον θα κυβερνήσει αν δεν είναι πρώτος, ότι ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει με την ψήφο του για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και χθες πάλι δήλωσε πως πρωθυπουργός θα γίνει ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Τώρα πως συνάδουν όλα αυτά μαζί; Ας μου εξηγήσει κάποιος. Ιδίως όταν σχεδόν σε όλες τις μετρήσεις αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία του κ.Μητσοτάκη παραμένει στην πρώτη θέση. Θα το πω ακόμη πιο απλά. Αν ούτε ένας πολίτης δεν πιστεύει και δεν θα βρείτε κανέναν στο δρόμο να σας απαντήσει πως είναι πιθανή μία συγκυβέρνηση δική μου και της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης με τη Δεξιά και τη Νέα Δημοκρατία. Υπάρχει άραγε έστω ένας πολίτης που αν τον ρωτήσετε να αποκλείει κατηγορηματικά Και εντελώς την πιθανότητα συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας ΠΑΣΟΚ μετά τις επόμενες εκλογές πιστεύω ότι δεν θα βρείτε. Εγώ γυρνάω στον κόσμο, κουβεντιάζω, κουβεντιάζω με ανθρώπους. Δεν το θεωρούν βέβαιο, αλλά δεν θα βρείτε ούτε ναι ούτε έναν να το αποκλείσει κατηγορηματικά. Εγώ θέλω να επαναλάβω κάτι. Όλα τα κόμματα της προοδευτικής και δημοκρατικής αντιπολίτευσης τα σέβομαι. Σέβομαι το ΠΑΣΟΚ. Όπως σέβομαι και το ΚΚΕ. Όπως σέβομαι και τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να διατηρήσει την παρουσία του. Και αυτό δεν το λέω στα λόγια. Το έχω αποδείξει έμπρακτα μέσα από την πολιτική μου διαδρομή. Πριν ένα χρόνο και πλέον, αρχές Οκτώβρη ήτανε πέρυσι, παραιτήθηκα από βουλευτής. Δεν αξιοποίησα κανένα προνόμιο ούτε της βέβαιης επανεκλογής που έχουν οι πρώην πρωθυπουργοί, ούτε καν της παρουσίας στη Βουλή ή της βουλευτικής αποζημίωσης. Δεν έκτισαν τα πολιτικά μου σχέδια ούτε πάνω σε βουλευτικά προνόμια, ούτε πάνω σε κρατικές αποζημιώσεις, ούτε πάνω σε περιουσιακά στοιχεία, παρότι κομματικά εννοώ. Παρότι θα μπορούσε να πει κανείς ότι εγώ συνέβαλα στα μέγιστα στη δημιουργία τους και τη διαφύλαξη τους. Εκλεγμένος πρωθυπουργός δύο φορές και μάλιστα με ποσοστά 35%-36% σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις ήμουνα όταν πήρα το ρίσκο της ψήφισης της απλής αναλογικής.

Μου κόστισε. Μας κόστισε, αλλά δεν το μετανιώνω γιατί πιστεύω ειλικρινά και βαθιά στην ανάγκη προγραμματικής συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων στον τόπο και κοινής δράσης όπου συμφωνούν. Προφανώς όμως, όσο δεν είμαστε στο ίδιο κόμμα και είμαστε διαφορετικά κόμματα, θα είμαστε ανταγωνιστές. Αλλά ο ανταγωνισμός μας πρέπει να είναι στο πώς θα παράγουμε καλύτερες ιδέες, καλύτερη πολιτική για να πείσουμε τους πολίτες πως τα αντιπολιτευτικά είναι καλύτερα σήμερα, τη Νέα Δημοκρατία, τη Δεξιά και τις συντηρητικές πολιτικές. Πίσω από την επιλογή λοιπόν της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να κάνει την ΕΛ.Α.Σ και εμένα προσωπικά τον βασικό, τον βασικό του αντίπαλο και εχθρό, πιστεύω, συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι δεν κρύβεται μονάχα μια υπαρξιακή πολιτική αγωνία, Κρύβεται και κάτι άλλο. Κάποιοι τρέμουν την ιδέα πως μπορεί αύριο να συγκροτηθεί μια προοδευτική εναλλακτική κυβέρνηση στον τόπο με την ελληνική αριστερή συμπαράταξη ως βασικό της κορμό. Και να πούμε και μια αλήθεια ακόμη. Μερικοί στην αντιπολίτευση προτιμούν χίλιες φορές τον Μητσοτάκη και τη Δεξιά από μια προοδευτική κυβέρνηση με κορμό την ελληνική αριστερή Συμπαράταξη. Ακριβώς γι αυτό είναι που επιλέγουν τη στρατηγική της έντασης και τις διαρκείς επιθέσεις. Αυτό ασφαλώς δεν το ανακαλύψαμε τώρα. Το είχαμε καταλάβει όταν είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν την απλή αναλογική, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2019, είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το 16 άνοιξε αυτός ο δρόμος. Το εμπεδώσαμε όταν το 23 μετά από 4 χρόνια για κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και αφού είχε ξεσπάσει θυμίζω το σκάνδαλο των υποκλοπών, αφού είχαν γίνει τα Τέμπη, η τραγωδία, το έγκλημα των Τεμπών, αυτοί αρνήθηκαν να δηλώσουν την υποστήριξή τους στην προοπτική μιας προοδευτικής διακυβέρνησης με τα γνωστά επακόλουθα.

Το έχουμε διαπιστώσει πάρα πολλές φορές. Ακόμα και όταν νόμιζαν οι αφελείς πως αν έχανε ο Τσίπρας θα άνοιγε ο δρόμος να γίνουν η εναλλακτική λύση. Κι όμως εγώ έφυγα. Παραιτήθηκα. Τους έστρωσα αυτό το δρόμο μήπως και τα καταφέρουν αυτοί απέναντι στη δεξιά. Και τι έκαναν τρία χρόνια τώρα; Τίποτα. Αυτή είναι και η αιτία που είμαι σήμερα σε αυτό εδώ το έδρανο. Και είμαστε όλοι μαζί εδώ, σε αυτό τον χώρο και δίνουμε αυτή τη μάχη. Η αιτία είναι αυτή να υπάρξει στον τόπο μας ισχυρή, δυνατή, προοδευτική παράταξη που θα μπορεί να κοιτάει στα μάτια τη Δεξιά και να την αντιμετωπίζει στα ίσα στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Θέλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω ότι εμείς δεν θεωρούμε αντίπαλό μας ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ. Πόσω δε μάλλον τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, τον προοδευτικό κόσμο. Δεν θεωρούμε αντίπαλό μας κανένα δημοκρατικό και προοδευτικό πολίτη. Η πολιτική μας αντιπαράθεση είναι με την κυβέρνηση, τις πολιτικές της και τα συμφέροντα που αυτές εξυπηρετούν. Και αυτή την προτεραιότητα δεν πρόκειται να την αλλάξουμε. Το πολιτικό καθήκον που πέφτει στους ώμους μας, στους ώμους αυτού εδώ του οργάνου της Πολιτικής Επιτροπής, είναι βαρύ. Βαδίζουμε συνειδητά τον δύσκολο δρόμο. Είμαστε ένα νέο πολιτικό σχήμα που επιλέξαμε, επαναλαμβάνω, να γεννηθούμε έξω από την Βουλή, μακριά από τις όποιες επιχορηγήσεις κρατικές. Η μη στηριζόμενη αμιγώς στη δύναμη των φίλων και των εθελοντών που συμπράττουν σε αυτή την προσπάθεια.

Και επιλέξαμε επίσης να ακολουθήσουμε τον δύσκολο δρόμο της ανάδειξης νέων στελεχών, νέων προσώπων που φέρνουν βεβαίως τον καινούργιο αέρα. Ας μου επιτραπεί η έκφραση, αλλά χρειάζονται και χρόνο για να χτίσουν αυτές τις σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία και τους πολίτες. Η ομάδα μας μεγαλώνει. Εντάσσονται στη Συμπαράταξη κάθε μέρα και άλλα πρόσωπα, νεότερα και παλαιότερα, έμπειρα και λιγότερο έμπειρα. Καμιά φορά εντάσσεται και κάποιο έμπειρο στις τρίπλες στα σουτ, όπως ο Άγγελος. Αλλά η προσπάθειά μας διευρύνεται. Και πιστεύω ότι είναι σαφές πως όλοι αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα της πανστρατιάς σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που έχουμε. Θέλω να το επαναλάβω για μία ακόμη φορά. Δεν αποκλείεται κανένας από αυτό το εγχείρημα, παρά μονάχα όλοι και όλες όσοι θέλουν να αποκλείσουν εαυτούς χωρίς προαπαιτούμενα. Λοιπόν, στην προσπάθειά μας να γίνει πράξη το αίτημα για πολιτική αλλαγή και να ανοίξει ο δρόμος να δοθούν λύσεις, προοπτική ασφάλειας και ευημερίας, προκοπής για την κοινωνική πλειοψηφία. Αφετηρία όλων μας, νέων και παλιών, είναι η ίδια γραμμή εκκίνησης να υπηρετούμε τα συμφέροντα των πολλών. Να δώσουμε στον ελληνικό λαό την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση που του αξίζει. Απευθυνόμαστε στην κοινωνική πλειοψηφία που θέλει πολιτική αλλαγή και μιλάμε με τρόπο κατανοητό και πειστικό. Μιλάμε με χειροπιαστές λύσεις που παρέχουν ασφάλεια και εγγυήσεις. Μιλάμε, να το πω και διαφορετικά. Με όραμα και με ψυχή. Ξέρετε, ο στόχος μας σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση δεν είναι η δεύτερη θέση. Ο στόχος μας είναι να ενώσουμε τη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη για να πετύχουμε την πολιτική αλλαγή, για να συγκροτήσουμε προοδευτική κυβέρνηση την επόμενη μέρα των εκλογών.

Αυτός είναι ο στόχος μας. Ούτε γραμμή πίσω από αυτό το στόχο. Η Δημοκρατική Παράταξη, άλλωστε, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί της σχηματισμοί. Είναι πρώτα απ όλα οι πολίτες σε όλο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά μέχρι την σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία. Ήμουν και είμαι απόλυτα σαφής νομίζω, όταν έλεγα και συνεχίζω να το λέω συχνά και θέλω να το ξαναπούμε σήμερα εδώ δεν γεννηθήκαμε. Δεν είμαστε εδώ για να διχάσουμε την προοδευτική παράταξη. Είμαστε εδώ για να ενώσουμε την προοδευτική παράταξη. Χτίζουμε μία νέα πολιτική ταυτότητα με ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα κοινωνικό, πατριωτικό, προοδευτικό και πρέπει να έχουμε όλες και όλοι. Και κλείνω με αυτό και πρώτος από όλους εγώ αλλά και όλες και όλοι που βρισκόμαστε σε αυτήν εδώ την αίθουσα, να έχουμε και την αίσθηση της εθνικής μας αποστολής, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Έχω την πεποίθηση ότι και εσείς την έχετε όπως την έχω και εγώ. Πάμε λοιπόν δυναμικά όλοι και όλες μαζί το επόμενο διάστημα να δημιουργήσουμε το ρεύμα της νίκης, Να απαλλάξουμε τον τόπο από τη διαφθορά και τις ακραίες ανισότητες, να ανακουφίσουμε τους συμπολίτες μας από την ακρίβεια και την αβεβαιότητα, με τις προτάσεις μας, με τις θέσεις μας, με τους αγώνες μας. Γιατί δεν αρκούν μόνο οι προτάσεις και οι θέσεις, με το όραμά μας για μια πατρίδα που θα παράγει περισσότερα, θα μοιράζει δικαιότερα και όλες και όλοι θα ζούμε καλύτερα. Πάμε λοιπόν να δουλέψουμε για την πατρίδα, τον λαό και την παράταξή μας με στόχο τη νίκη στις επόμενες εκλογές. Να είστε καλά.